Η πρωτη γνωριμια μου με τον κ. Μισος.
Καλοκαίρι του 2014.
Διακοπές δεν πήγα σε νησιά και θάλασσες, πήγα σε καλύτερα μέρη...Μέσα μου.Με συνειδητή απόφαση,γνωρίζοντας ότι για να βγεις από κάπου, πρώτα χρειάζεται να περάσεις από εκεί
Θάλασσες, φωτιές, φως, σκοτάδι, αέρας, άπνοια μερικά από τα μέρη που συνάντησα στο ταξίδι αυτό.
Οι καλύτερες διακοπές μου, μέχρι σήμερα!
Μετά από ένα όνειρο που μου πυροδότησε το συναίσθημα του μίσους μέσα μου, θέλησα να το γνωρίσω πραγματικά. Κατανόησα πολύ καλά πλέον, ότι δεν υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα, όταν έχεις την επίγνωση της επιλογής........
Το κάθε συναίσθημα συνεργάζεται απόλυτα με το σώμα και στέλνουν μηνύματα για να μας ξυπνήσουν από το λήθαργο, από την αδράνεια του νου.
Και μπήκα σε διαλογιστική κατάσταση. Το σώμα μου οδηγήθηκε σε αναπαυτικό μέρος, έκλεισα τα μάτια, ένωσα τα χέρια στο στήθος και άρχισε το ταξίδι για να γνωρίσω το συναίσθημα του μίσους. Δικό μου παιδάκι είναι κι αυτό.Για να υπάρχει μέσα μου, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Τον κάλεσα να έρθει να τον γνωρίσω. Να τα πούμε λιγάκι οι δυο μας.
Έγινα μικρό κοριτσάκι και ο Ιησούς ήρθε δίπλα μου,για κάποιο λόγο. Με πήρε από το χέρι.
Βρεθήκαμε σε ένα σταυροδρόμι και περπατώντας σιγά σιγά φτάσαμε σε ένα σταθμό τρένων.
Κάτσαμε σε ένα παγκάκι με θέα τα τρένα και περιμέναμε.
Δεν ήθελα να φύγει από κοντά μου. Φοβόμουνα λίγο. Στην αρχή μόνο,μετά όμως η Παρουσία Του με ησύχασε.
Το τρένο ήρθε. Άνοιξαν οι πόρτες. Στρατιώτες άρχισαν να κατεβαίνουν και νόμιζα ότι ο κ. Μίσος ήταν κάποιος στρατιώτης. Όμως κανείς από αυτούς δεν με πλησίασε. Μέχρι τη στιγμή που είδα να κατεβαίνει από το ίδιο τρένο, ένας άντρας ψηλός, αδύνατος, με μαύρο κουστούμι και μαύρο καπέλο. Θύμιζε εποχή του ΄30 το ντύσιμό του.
Κρατούσε έναν μαύρο χαρτοφύλακα στο δεξί του χέρι.
Με πλησίασε. Ήξερα ότι ερχόταν για μένα. Ήξερε πολύ καλά που πήγαινε. Ήμουνα το ραντεβού του. Για μένα ήρθε.
Ήταν επιβλητικός έτσι όρθιος, ψηλός μπροστά μου. Aκόμα καθόμουνα.Τον περιεργαζόμουν, αλλά με τα μάτια χαμηλωμένα.
-Ποιος είσαι ; τον ρώτησα.
-Έλα να περπατήσουμε, μου απάντησε.
-Μόνη μου δεν έρχομαι. Θέλω μαζί μου και τον Ιησού. Μόνο μαζί του θα έρθω.
Δεν έφερε αντίρρηση.
Αρχίσαμε να περπατάμε με εκείνον αριστερά μου, τον Ιησού δεξιά μου κι εγώ στη μέση μια σταλιά κοριτσάκι.
Μαύρα ρούχα ο κ. Μίσος, λευκά ο Ιησούς και εγώ δεν θυμάμαι καν τι φόραγα, δεν είδα.
Κάποια στιγμή σταμάτησε και άνοιξε την τσάντα που κρατούσε.
Αν θέλεις να μάθεις ποιος είμαι, δες μέσα στην τσάντα το περιεχόμενο,μου είπε.
Το πρώτο που είδα ήταν νεκροκεφαλές, πολλές νεκροκεφαλές.
Μετά άρχισε να μου γυρίζει κάτι σαν σελίδες μεγάλου εικονογραφημένου βιβλίου.
Η μία διαδεχόταν την άλλη, με γρήγορο ρυθμό.
Δέντρα καμμένα, ζώα σκοτωμένα, εργοστάσια μαζικού θανάτου ζώων, άνθρωποι σε ομαδικές εκτελέσεις, παιδιά ακρωτηριασμένα από πόλεμο,ινδιάνοι να τρέχουν να σώσουν τα παιδιά τους και να πέφτουν κάτω από βόλια, γυναίκες να βιάζονται και να σφάζονται....
Εικόνες βίας,αδικίας,κακίας που κάθε άνθρωπος βιώνει στη ζωή του,διαδέχονταν η μία την άλλην.
Έτρεμα ολόκληρη από το θέαμα.
-Ποιος είσαι ; τον ξαναρώτησα, κοιτώντας τον πλέον καταπρόσωπο.
Εσύ είσαι αυτά που βλέπω; Εσύ είσαι πίσω απ 'όλα αυτά ;
-Όχι, εγώ απλά τα δείχνω αυτά, μου απάντησε. Όποιος με καλεί του δείχνω αυτά που έχουν γίνει ανά τους αιώνες και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, για να του μετριάσω τις τύψεις και τις ενοχές για τον εαυτό του.
Του παρουσιάζω τον εαυτό του καλύτερο, σε σχέση με αυτά που έχουν διαπράξει μεμονωμένα ή μαζικά οι άλλοι.
Του κάνω πιο εύκολο να μισεί την κοινωνία,να κατηγορεί τους άλλους,να έχει ελαφρυντικά για οτιδήποτε πράττει ο ίδιος. Και έτσι δεν του μένει χρόνος να ψάξει μέσα του για μένα.
Του ενισχύω το μίσος μέσα του,σε σχέση με αυτά που έχουν κάνει οι άλλοι και τον απομακρύνω από αυτά που ο ίδιος έχει πράξει ή συνεχίζει να πράττει.
Και έτσι υπάρχω. Και έτσι έχω πελάτες. Με καλούνε, αλλά χωρίς να θέλουν πραγματικά να με γνωρίσουν. Και ας κατοικώ μέσα τους.Δεν θέλουν να δουν εμένα, θέλουν να δουν μόνο το χαρτοφύλακά μου.
Ξαφνικά νοιώθω τα χέρια μου, που είχα ενωμένα μπροστά στο στήθος μου, να ζυγίζουν χιλιάδες κιλά. Να φουσκώνουν και να γίνονται μια τεράστια μάζα.
Μου πήρε λίγα λεπτά για να ξεχωρίσω εάν είχαν μουδιάσει, ή εάν αυτό συνέβαινε στ 'αλήθεια.
Και τότε ξαφνικά ο Ιησούς και εγώ γίναμε ένα και άρχισα να μεγαλώνω, να ψηλώνω, να γίνομαι τεράστια και έβλεπα τον κ. Μίσος να είναι χαμηλά.
Η απόσταση που μας χώριζε, ενώ είμασταν απέναντι και κοντά ο ένας στον άλλον, ήταν τεράστια.
Και τότε έσκυψε στα πόδια μου, τα αγκάλιασε και άρχισε να ζητάει συγνώμη.
Το είπε πολλές φορές. Ένοιωσα συμπόνια.
Χαμήλωσα και χωρίζοντας τα χέρια μου, όπου εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν ήταν μουδιασμένα τελικά,έβαλα το αριστερό μου χέρι επάνω στο κεφάλι του.
Σηκώθηκα και τον ρώτησα το όνομά του.
Πέρασαν διάφορα ονόματα μπροστά μου σαν τρέιλερ, μα μόνο όταν έφτασα στο όνομα Ηλίας, ένοιωσα μέσα στο στήθος μου ότι ήταν το δικό του.
-Μα το όνομα Ηλίας δεν συμβολίζει τον ήλιο ; Πώς μπορώ να δω τον ήλιο,αν η σκιά του μίσους είναι μπροστά ;
-Το όνομά μου είναι Ηλίας....όταν με γνωρίσεις πραγματικά η σκιά εξαφανίζεται...γιατί ξέρεις ποιος είμαι και για ποιο λόγο υπάρχω.
Αυτά είπε στην πρώτη μας γνωριμία και έφυγε. Μπήκε στο επόμενο τρένο και έφυγε....η οπτικοποίησή του.
Διακοπές δεν πήγα σε νησιά και θάλασσες, πήγα σε καλύτερα μέρη...Μέσα μου.Με συνειδητή απόφαση,γνωρίζοντας ότι για να βγεις από κάπου, πρώτα χρειάζεται να περάσεις από εκεί
Θάλασσες, φωτιές, φως, σκοτάδι, αέρας, άπνοια μερικά από τα μέρη που συνάντησα στο ταξίδι αυτό.
Οι καλύτερες διακοπές μου, μέχρι σήμερα!
Μετά από ένα όνειρο που μου πυροδότησε το συναίσθημα του μίσους μέσα μου, θέλησα να το γνωρίσω πραγματικά. Κατανόησα πολύ καλά πλέον, ότι δεν υπάρχουν καλά και κακά συναισθήματα, όταν έχεις την επίγνωση της επιλογής........
Το κάθε συναίσθημα συνεργάζεται απόλυτα με το σώμα και στέλνουν μηνύματα για να μας ξυπνήσουν από το λήθαργο, από την αδράνεια του νου.
Και μπήκα σε διαλογιστική κατάσταση. Το σώμα μου οδηγήθηκε σε αναπαυτικό μέρος, έκλεισα τα μάτια, ένωσα τα χέρια στο στήθος και άρχισε το ταξίδι για να γνωρίσω το συναίσθημα του μίσους. Δικό μου παιδάκι είναι κι αυτό.Για να υπάρχει μέσα μου, κάποιος λόγος θα υπάρχει. Τον κάλεσα να έρθει να τον γνωρίσω. Να τα πούμε λιγάκι οι δυο μας.
Έγινα μικρό κοριτσάκι και ο Ιησούς ήρθε δίπλα μου,για κάποιο λόγο. Με πήρε από το χέρι.
Βρεθήκαμε σε ένα σταυροδρόμι και περπατώντας σιγά σιγά φτάσαμε σε ένα σταθμό τρένων.
Κάτσαμε σε ένα παγκάκι με θέα τα τρένα και περιμέναμε.
Δεν ήθελα να φύγει από κοντά μου. Φοβόμουνα λίγο. Στην αρχή μόνο,μετά όμως η Παρουσία Του με ησύχασε.
Το τρένο ήρθε. Άνοιξαν οι πόρτες. Στρατιώτες άρχισαν να κατεβαίνουν και νόμιζα ότι ο κ. Μίσος ήταν κάποιος στρατιώτης. Όμως κανείς από αυτούς δεν με πλησίασε. Μέχρι τη στιγμή που είδα να κατεβαίνει από το ίδιο τρένο, ένας άντρας ψηλός, αδύνατος, με μαύρο κουστούμι και μαύρο καπέλο. Θύμιζε εποχή του ΄30 το ντύσιμό του.
Κρατούσε έναν μαύρο χαρτοφύλακα στο δεξί του χέρι.
Με πλησίασε. Ήξερα ότι ερχόταν για μένα. Ήξερε πολύ καλά που πήγαινε. Ήμουνα το ραντεβού του. Για μένα ήρθε.
Ήταν επιβλητικός έτσι όρθιος, ψηλός μπροστά μου. Aκόμα καθόμουνα.Τον περιεργαζόμουν, αλλά με τα μάτια χαμηλωμένα.
-Ποιος είσαι ; τον ρώτησα.
-Έλα να περπατήσουμε, μου απάντησε.
-Μόνη μου δεν έρχομαι. Θέλω μαζί μου και τον Ιησού. Μόνο μαζί του θα έρθω.
Δεν έφερε αντίρρηση.
Αρχίσαμε να περπατάμε με εκείνον αριστερά μου, τον Ιησού δεξιά μου κι εγώ στη μέση μια σταλιά κοριτσάκι.
Μαύρα ρούχα ο κ. Μίσος, λευκά ο Ιησούς και εγώ δεν θυμάμαι καν τι φόραγα, δεν είδα.
Κάποια στιγμή σταμάτησε και άνοιξε την τσάντα που κρατούσε.
Αν θέλεις να μάθεις ποιος είμαι, δες μέσα στην τσάντα το περιεχόμενο,μου είπε.
Το πρώτο που είδα ήταν νεκροκεφαλές, πολλές νεκροκεφαλές.
Μετά άρχισε να μου γυρίζει κάτι σαν σελίδες μεγάλου εικονογραφημένου βιβλίου.
Η μία διαδεχόταν την άλλη, με γρήγορο ρυθμό.
Δέντρα καμμένα, ζώα σκοτωμένα, εργοστάσια μαζικού θανάτου ζώων, άνθρωποι σε ομαδικές εκτελέσεις, παιδιά ακρωτηριασμένα από πόλεμο,ινδιάνοι να τρέχουν να σώσουν τα παιδιά τους και να πέφτουν κάτω από βόλια, γυναίκες να βιάζονται και να σφάζονται....
Εικόνες βίας,αδικίας,κακίας που κάθε άνθρωπος βιώνει στη ζωή του,διαδέχονταν η μία την άλλην.
Έτρεμα ολόκληρη από το θέαμα.
-Ποιος είσαι ; τον ξαναρώτησα, κοιτώντας τον πλέον καταπρόσωπο.
Εσύ είσαι αυτά που βλέπω; Εσύ είσαι πίσω απ 'όλα αυτά ;
-Όχι, εγώ απλά τα δείχνω αυτά, μου απάντησε. Όποιος με καλεί του δείχνω αυτά που έχουν γίνει ανά τους αιώνες και συνεχίζονται μέχρι σήμερα, για να του μετριάσω τις τύψεις και τις ενοχές για τον εαυτό του.
Του παρουσιάζω τον εαυτό του καλύτερο, σε σχέση με αυτά που έχουν διαπράξει μεμονωμένα ή μαζικά οι άλλοι.
Του κάνω πιο εύκολο να μισεί την κοινωνία,να κατηγορεί τους άλλους,να έχει ελαφρυντικά για οτιδήποτε πράττει ο ίδιος. Και έτσι δεν του μένει χρόνος να ψάξει μέσα του για μένα.
Του ενισχύω το μίσος μέσα του,σε σχέση με αυτά που έχουν κάνει οι άλλοι και τον απομακρύνω από αυτά που ο ίδιος έχει πράξει ή συνεχίζει να πράττει.
Και έτσι υπάρχω. Και έτσι έχω πελάτες. Με καλούνε, αλλά χωρίς να θέλουν πραγματικά να με γνωρίσουν. Και ας κατοικώ μέσα τους.Δεν θέλουν να δουν εμένα, θέλουν να δουν μόνο το χαρτοφύλακά μου.
Ξαφνικά νοιώθω τα χέρια μου, που είχα ενωμένα μπροστά στο στήθος μου, να ζυγίζουν χιλιάδες κιλά. Να φουσκώνουν και να γίνονται μια τεράστια μάζα.
Μου πήρε λίγα λεπτά για να ξεχωρίσω εάν είχαν μουδιάσει, ή εάν αυτό συνέβαινε στ 'αλήθεια.
Και τότε ξαφνικά ο Ιησούς και εγώ γίναμε ένα και άρχισα να μεγαλώνω, να ψηλώνω, να γίνομαι τεράστια και έβλεπα τον κ. Μίσος να είναι χαμηλά.
Η απόσταση που μας χώριζε, ενώ είμασταν απέναντι και κοντά ο ένας στον άλλον, ήταν τεράστια.
Και τότε έσκυψε στα πόδια μου, τα αγκάλιασε και άρχισε να ζητάει συγνώμη.
Το είπε πολλές φορές. Ένοιωσα συμπόνια.
Χαμήλωσα και χωρίζοντας τα χέρια μου, όπου εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι δεν ήταν μουδιασμένα τελικά,έβαλα το αριστερό μου χέρι επάνω στο κεφάλι του.
Σηκώθηκα και τον ρώτησα το όνομά του.
Πέρασαν διάφορα ονόματα μπροστά μου σαν τρέιλερ, μα μόνο όταν έφτασα στο όνομα Ηλίας, ένοιωσα μέσα στο στήθος μου ότι ήταν το δικό του.
-Μα το όνομα Ηλίας δεν συμβολίζει τον ήλιο ; Πώς μπορώ να δω τον ήλιο,αν η σκιά του μίσους είναι μπροστά ;
-Το όνομά μου είναι Ηλίας....όταν με γνωρίσεις πραγματικά η σκιά εξαφανίζεται...γιατί ξέρεις ποιος είμαι και για ποιο λόγο υπάρχω.
Αυτά είπε στην πρώτη μας γνωριμία και έφυγε. Μπήκε στο επόμενο τρένο και έφυγε....η οπτικοποίησή του.
