Της Νότας Τζανετάκη
Θα ζήσουν μέρες δόξας τα ημερολόγια που έμειναν κενά, γιατί τελικά είναι
απλό, γιατί τελικά την χαρά σου την λες με ένα βλέμμα, στις λύπες
χρειάζονται οι λέξεις.....
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις μισάνοιχτες σελίδες, στα ορνιθοσκαλίσματά σου, στην πένα που γλυστράει,στις λέξεις που θυμάσαι ότι δεν είπες.... μαθαίνεις να πιστεύεις σε αυτό που γνωρίζεις καλύτερα, ότι ο μόνος δρόμος που γνωρίζουν τα πόδια σου, είναι αυτός που ανοίγεται μπροστά σου...
Πάνω στις αλλαγές καταλαβαίνεις την σημασία των παύσεων, που σε βοηθούν να ακούσεις την σημασία των αλλαγών. Παύση λοιπόν, για όσο χρειαστεί. Η ζωή άλλωστε είναι γεμάτη άγραφα posts.....ότι και αν γράφουμε, ότι και αν σκεφτόμαστε να γράψουμε....
Κάτι απελευθερωτικό συμβαίνει ξαφνικά και γίνονται όλα νωχελικά πρωινά και χαμογελαστά απογεύματα και τρυφερά βράδια και νιώθεις έτοιμος για όσα σε περιμένουν και όσα στοχεύεις από καιρό, έτοιμος να βραχείς από κύματα, να σβήσεις γραμμές με το γυμνό σου πόδι στην άμμο και να γυρίσεις κάπως κινηματογραφικά το βλέμμα προς τον ουρανό για να δώσεις πίσω ένα κομμάτι της ευγνωμοσύνης που νιώθεις.
Και χαμογελάς. Χαμογελάς για όσα έζησες, με όσα έζησες, για όσα θα ζήσεις, με όσους θα ζήσεις. Και μετά καταλαβαίνεις ότι εδώ και καιρό ξυπνάς και το βλέμμα σου ανταλλάσσει ακτίνες με την ανατολή, τα χέρια ετοιμάζονται να χτίσουν την ημέρα με τις ώρες στραμμένες σε ένα οποιοδήποτε φως, το κεφάλι σου δεν είναι βαρύ, είναι απλά έτοιμο να αρχίσει να γυρίζει. Και έχεις νικήσει πια όλα τα δεν, τα μην και τα όχι που σου φόρτωναν οι άλλοι από παιδί και αντιγυρίζεις μόνο ναι, νικάει το ναι, πάντα νικάει....όταν ξέρεις τι θέλεις.
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις μισάνοιχτες σελίδες, στα ορνιθοσκαλίσματά σου, στην πένα που γλυστράει,στις λέξεις που θυμάσαι ότι δεν είπες.... μαθαίνεις να πιστεύεις σε αυτό που γνωρίζεις καλύτερα, ότι ο μόνος δρόμος που γνωρίζουν τα πόδια σου, είναι αυτός που ανοίγεται μπροστά σου...
Πάνω στις αλλαγές καταλαβαίνεις την σημασία των παύσεων, που σε βοηθούν να ακούσεις την σημασία των αλλαγών. Παύση λοιπόν, για όσο χρειαστεί. Η ζωή άλλωστε είναι γεμάτη άγραφα posts.....ότι και αν γράφουμε, ότι και αν σκεφτόμαστε να γράψουμε....
Κάτι απελευθερωτικό συμβαίνει ξαφνικά και γίνονται όλα νωχελικά πρωινά και χαμογελαστά απογεύματα και τρυφερά βράδια και νιώθεις έτοιμος για όσα σε περιμένουν και όσα στοχεύεις από καιρό, έτοιμος να βραχείς από κύματα, να σβήσεις γραμμές με το γυμνό σου πόδι στην άμμο και να γυρίσεις κάπως κινηματογραφικά το βλέμμα προς τον ουρανό για να δώσεις πίσω ένα κομμάτι της ευγνωμοσύνης που νιώθεις.
Και χαμογελάς. Χαμογελάς για όσα έζησες, με όσα έζησες, για όσα θα ζήσεις, με όσους θα ζήσεις. Και μετά καταλαβαίνεις ότι εδώ και καιρό ξυπνάς και το βλέμμα σου ανταλλάσσει ακτίνες με την ανατολή, τα χέρια ετοιμάζονται να χτίσουν την ημέρα με τις ώρες στραμμένες σε ένα οποιοδήποτε φως, το κεφάλι σου δεν είναι βαρύ, είναι απλά έτοιμο να αρχίσει να γυρίζει. Και έχεις νικήσει πια όλα τα δεν, τα μην και τα όχι που σου φόρτωναν οι άλλοι από παιδί και αντιγυρίζεις μόνο ναι, νικάει το ναι, πάντα νικάει....όταν ξέρεις τι θέλεις.
Και δεν έχει και νόημα να γράφεις και posts, γιατί ουσιαστικά το μόνο που θέλεις να πεις είναι νανανα και λαλαλά.
Όμως..όλα είναι δρόμος και το μοίρασμα εμπειριών, είναι χέρι απλωμένο σε κάποιον που ψάχνει.
Στάδιο είναι και αυτό, όμορφο στάδιο που θα περάσει, όλα περνάνε.
Ειρήνη μέσα μας.
Μαγική ΝΟΤΑ
Όμως..όλα είναι δρόμος και το μοίρασμα εμπειριών, είναι χέρι απλωμένο σε κάποιον που ψάχνει.
Στάδιο είναι και αυτό, όμορφο στάδιο που θα περάσει, όλα περνάνε.
Ειρήνη μέσα μας.
Μαγική ΝΟΤΑ





