Η ιστορία σας είναι παραμύθι ή εφιάλτης; 

Από τη Νότα Τζανετάκη 

Υπάρχει παιδί που δεν του αρέσει να του αφηγούνται  παραμύθια και  ιστορίες; 

Ειδικά τα κορίτσια γοητευόμαστε λίγο περισσότερο!

Κάπως έτσι ξεκινάνε τα περισσότερα....

Μια φορά κι έναν καιρό....

μια πριγκίπισσα ζούσε σε ένα όμορφο κάστρο περιτριγυρισμένη από κακές μάγισσες, που ήθελαν να της κάνουν κακό.

  Ήταν τόσο τέλεια και όμορφη, ευγενική και έξυπνη, που οι κακές μάγισσες ήθελαν να τη σκοτώσουν για να μπορέσουν να την αντικαταστήσουν και να έχουν την ευκαιρία να παντρευτούν τον όμορφο πρίγκιπα που φλέρταρε… !!!

Κάπως έτσι δε ξεκινούν τα περισσότερα παραμύθια που λέγονται;!

Ως μικρά κορίτσια, διδασκόμαστε για την πριγκίπισσα που είναι κλεισμένη σε ψηλό πύργο και τη φυλάει ο δράκος, για το φιλί των βατράχων (πολλοί οι εστεμμένοι βάτραχοι!) ώσπου να βρει τον πρίγκιπα της, για το χρυσό γοβάκι που το ξέχασε στη φούρια της να φύγει τρέχοντας, για τα δηλητηριώδη μήλα που της έδωσαν να φάει και έπεσε σε νάρκη, αλλά φυσικά στο τέλος, παντρεύεται τον όμορφο πρίγκιπα και ζούνε ευτυχισμένοι για πάντα. 

 Η αλήθεια είναι πως μας ταΐζουν παραμύθια με αρκετή εφιαλτική πλοκή, από πολύ μικρούς. 

Σίγουρα το καλό που προσφέρουν είναι η ανάπτυξη της φαντασίας, που είναι μία δεξιότητα πάρα πολύ χρήσιμη και απαραίτητη για τη ζωή μας. Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος, η θετική.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος, όπως συμβαίνει σε όλα τα πράγματα.

Η αφήγηση είναι κάτι που κάνουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια. 

Η ιστορία και ο θρύλος περνούν μέσα στους αιώνες, τα ήθη διδάσκονται και είμαστε προγραμματισμένοι να ανταποκρινόμαστε διαφορετικά στην αφήγηση, σε σύγκριση με άλλες μορφές προφορικής επικοινωνίας (είναι αλήθεια!). 

Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός, ότι φυσικά και αυτόματα κατασκευάζουμε και λέμε ιστορίες για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Κάθε εμπειρία που έχουμε γίνεται ιστορία – ερμηνεύουμε τη συγκεκριμένη εμπειρία με τον δικό μας τρόπο, κατασκευάζουμε τη δική μας εκδοχή και νόημα πίσω από αυτήν.

Και έτσι φτιάχνουμε την  «ιστορία μας».

Τροφή για σκέψη:

 Εν τέλη η ιστορία που φτιάξαμε από εμάς για εμάς, αυτήν που παίζει στο κεφάλι μας σαν ταινία και την αφηγούμαστε στον περίγυρό μας είναι ένα όμορφο και χρήσιμο για τη φαντασία μας παραμύθι ή εφιάλτης;  

Είναι υποστηρικτική ή μας σαμποτάρει; 

Θα ακουστεί στο τέλος της ιστορίας μας το  «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»;

Και εν τέλει,  είμαστε η ιστορία μας;

 

Πως να γίνεις πλούσιος! - 11ο Μυστικό

11^ο Μυστικό επιτυχίας

ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΙΛΙΚΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ

 

 

Η ΠΙΟ ΠΟΛΥΤΙΜΗ ΙΣΩΣ και ζηλευτή αρετή που μπορείτε να καλλιεργήσετε είναι το να αποκτήσετε τη φήμη για απόλυτη ακεραιότητα. Να είστε ειλικρινής σε οτιδήποτε κάνετε, καθώς και σε κάθε συναλλαγή και δραστηριότητά σας. Ποτέ μην κάνετε παραχωρήσεις και συμβιβασμούς όσον αφορά την ακεραιότητά σας. Να θυμάστε ότι ο λόγος σας αποτελεί συμβόλαιο και ότι η τιμή σας είναι το παν, όσον αφορά την επιχείρησή σας.

Το πρώτο κλειδί της ακεραιότητάς είναι το να είστε ειλικρινής με τον εαυτό σας για το καθετί. Να είστε ειλικρινής με ότι καλύτερο υπάρχει μέσα σας. Το να είστε ειλικρινής με τον εαυτό σας σημαίνει να κάνετε τέλεια ότι και αν κάνετε. Η ακεραιότητα επιδεικνύεται εσωτερικά από την προσωπική ειλικρίνεια και την ποιοτική δουλειά.

Το δεύτερο κλειδί της ακεραιότητας είναι το να είστε ειλικρινής με τους άλλους ανθρώπους στη ζωή σας. Περιβάλλετε τις σχέσεις σας με τους άλλους με ειλικρίνεια και αλήθεια. Ποτέ μην κάνετε ή πείτε κάτι το οποίο δεν πιστεύετε ότι είναι σωστό, καλό και τίμιο. Αρνηθείτε να κάνετε παραχωρήσεις και συμβιβασμούς σε θέματα που αφορούν την ακεραιότητά σας, όποια και αν είναι αυτά.

 

Oriflame Hellas Dream Ori Team

Γύρνα τον διακόπτη των εργοστασιακών ρυθμίσεων στο ON.

Γεννηθήκαμε για να παράγει το μυαλό μας θετικές σκέψεις.
Προγραμματιστήκαμε να παράγει αρνητικές.
Το σύστημα αγωνίζεται με παντίους τρόπους να μας κρατήσει σε αυτήν την κατάσταση.
Στο χέρι μας είναι να γυρίσουμε στις εργοστασιακές μας ρυθμίσεις των θετικών σκέψεων και κατόπιν να δούμε και να απολαύσουμε το αληθινό πρόσωπο του περάσματος της ζωής μας στη γη.
Μόνο το ΤΩΡΑ υπάρχει.
Επικεντρωνόμαστε σε αυτό.
Κάθε φορά που έρχεται αρνητική σκέψη και πάει ο εσωτερικός διακόπτης στο off, γύρισμα στο on.
Και αυτό γίνεται, σκεπτόμενοι τι έχουμε αυτήν τη στιγμή και νοιώθοντας ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχουμε και όχι εστιασμό σε αυτά που δεν έχουμε. 
Αυτά που έχουμε είναι πολύ περισσότερα από αυτά που νομίζουμε ή θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχουμε.

Πίστεψέ με, είναι αλήθεια !

Τόσοι και τόσοι, έχουν δει μικρές ή μεγάλες ηλιαχτίδες φωτός κάποιες φορές στην πορεία τους για να βρουν την αλήθεια, στην πορεία τους να συνδεθούν με την πηγή.
Έχοντας αυτό το "ζιζάνιο" μέσα μας που δε μας αφήνει να ησυχάσουμε, διότι νοιώθουμε πως κάτι άλλο υπάρχει που δεν μας το έχουν πει και ΠΡΕΠΕΙ να το ανακαλύψουμε...μέσα μας.
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο μέσα μας.
Να επιτρέψουμε να εκδηλωθεί το υπέροχο...μέσα μας.
 
Ναι, είναι αλήθεια πως κάποιες φορές χάνουμε τις ηλιαχτίδες φωτός από τα μάτια μας.
Ναι, είναι αλήθεια πως κάποιες φορές κουραζόμαστε απ 'τα σκαμπανεβάσματα.
Και είναι πολλές οι φορές αυτές, ειδικά στην αρχή της πορείας. 
Και είναι εντάξει.
Αρκεί να μην τα παρατήσουμε.
Και δεν τα παρατάμε, όταν ξέρουμε τι θέλουμε.
Το ΘΕΛΩ της ψυχής, είναι η κινητήριος δύναμη που ξαναγεμίζει βενζίνη το όχημα.
Υπάρχει το φως στην άλλη πλευρά του τούνελ.

Υπάρχει, αλήθεια σου λέω!

Και όσο συνεχίζουμε, βρίσκουμε και τους κατάλληλους συντρόφους, ορατούς και αόρατους να μας συντροφεύουν. Κάποιες φορές με μάσκα καλού, άλλες με μάσκα κακού.
Όπως και να έχει, αυτοί μας συντροφεύουν και μας συμπαραστέκονται. Κι εμείς σε αυτούς.
Βοηθιόμαστε να περάσουμε από την μία όχθη στην άλλη.
Από εμάς εξαρτάται, πόσο θα μείνουμε να παλεύουμε μέσα στη "θάλασσα" γεμάτοι αντιστάσεις, γεμάτοι πόνο για το παρελθόν και ανησυχία για το μέλλον.
Ο απώτερος σκοπός αυτού του ταξιδιού είναι η ΑΓΑΠΗ.
Η αληθινή ΑΓΑΠΗ.
Η αληθινή αγάπη είναι η κόλα που ενώνει τα πάντα.
Η αληθινή αγάπη είναι η "κόλα" που ενώνει τα πάντα.
Γιατί όλα είναι ΕΝΑ και μόνο με την αγάπη βλέπουμε την ένωση, το όλον.
Ο δρόμος για να φτάσουμε στην αγάπη είναι το Γνώθι σαυτόν,το να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.
Μόνο από αυτόν το δρόμο πάει. Άλλον δεν έχει.
Παρακλάδια έχει, σταυροδρόμια έχει,σκοτάδια έχει, μα όλα οδηγούν σε αυτόν.
Στο φως του αληθινού Εαυτού, που είναι υπέροχος, μαγικός, με απεριόριστες δυνατότητες να δημιουργήσει κληρονομιά εδώ και τώρα, που θα βρουν και οι επόμενες γεννιές!
Και η μεγαλύτερη κληρονομιά είναι το παράδειγμά μας.
Το παράδειγμά μας είναι "Γίνε η αλλαγή που θες να δεις".

Κάποιοι κατανοούν τι εννοώ, κάποιοι όχι.
Και είναι εντάξει.
Όλα είναι εντάξει.

"Νους υγιής σε σώμα υγιές"
 


 

Συνομιλώντας με τον προσωπικό μου προπονητή

  Της Νότας Τζανετάκη

Συζήτηση πρωινή, με τον εσωτερικό προπονητή μου. 
17/8/2017=9

 




-Προβληματίζομαι με κάτι.
 Έχω την αίσθηση ότι έχω χάσει τον έρωτα. Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Ούτε με τους ανθρώπους, ούτε με κάποια δραστηριότητα,ούτε με μια εργασία,ούτε με μια δημιουργία. Ότι με εμπνέει κρατάει για λίγο.
 
- Έχεις σκεφτεί μήπως αυτό είναι το παλιό σου μοτίβο? 
Μήπως αλλάζεις ποιότητα σκέψης και δράσης? Μήπως έπιασες ταβάνι με ότι παλιό δημιούργησες και τώρα χρειάζεται να αναθεωρήσεις πράγματα; 
Μήπως είσαι σε μεταβατικό στάδιο και χρειάζεσαι να επικεντρωθείς σε ότι σου αρέσει πραγματικά; 
Να βρεις τι είναι αυτό που θέλεις ;
 
-Δεν ξέρω.
 
-Ξέρεις. Βαθιά μέσα σου ξέρεις. Απλά μπερδεύεσαι.
 Τι θέλεις να κάνεις;
 
-Θέλω να έχω ενέργεια και χαρά και να δημιουργήσω νέα πράγματα.
 
-Πολύ ωραία ! Τι νέα πράγματα;
 
-Δεν ξέρω. Αισθάνομαι ανεπαρκής, βαριέμαι, έχω συνήθειες που με κρατάνε στα ίδια και στα ίδια.Κοιτάω στα κλεφτά τις δημιουργίες κάποιων άλλων και τις ζηλεύω. 
Λέω πώς το έκαναν αυτοί αυτό; Εγώ γιατί δεν μπορώ; 
Τι μου λείπει;Χάνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, στις δυνατότητες και στις ικανότητές μου. Δεν μπορώ να βρω το χάρισμά μου. Χάνομαι σε πολλά και τελικά τίποτα.
Λίγο απ όλα, πασαλείματα, ότι πιάνω δεν το τελειώνω. Ξεθυμαίνει η ομορφιά, σαν το μπουκάλι με το άρωμα που άφησες ξεσκέπαστο.
 
- Μήπως είσαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό σου; Μήπως αυτή η αυστηρότητα η εσωτερική, πηγάζει από τη μη αποδοχή του περιβάλοντός σου; Μήπως δεν έχεις ξεμπερδέψει ακόμα με το τι πιστεύουν και με το πως σε βλέπουν οι άλλοι; Μήπως το να επτρέψεις στο χάρισμά σου να σε ωφελήσει, έχει μπλοκαριστεί από τις πεποιθήσεις σου; Μήπως φοβάσαι να βγάλεις το φως σου στον κόσμο; Λες ότι χάνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Πίστεύεις ότι έχεις βρει την εμπιστοσύνη τον εαυτό σου για να τη χάσεις;
 
-Εάν δεν ήμουν αυστηρή με τον εαυτό μου, δε θα έφτανα ως εδώ σήμερα.
Δεν με βοηθάς. Αυτά που μου λες, τα γνωρίζω. Έχω κάτσει μαζί τους χρόνια και έχω συνομιλήσει. Κουράστηκα να κάνω παρέα μαζί τους. Δεν με υποστηρίζουν, με σαμποτάρουν και δεν τα θέλω πια για παρέα. Είναι τοξική η παρέα μαζί τους. 
Θέλω νέους εσωτερικούς φίλους. Φίλους που να μου λένε όμορφα πράγματα, να με εμπνέουν, να με ξυπνάνε. 
Φίλους που να μου τραβάνε τα στρωσίδια από πάνω μου, να με πιάνουν από το χέρι και να μου λένε...πάμε.  
Πάμε να χαρούμε, πάμε να δημιουργήσουμε, πάμε να ερωτευθούμε. 
Ξύπνα...Ξύπνα. 
Φίλους που να δίνουν νόημα στην Ύπαρξή μου. 
Συνοδοιπόρους στη χαρά, στην ευτυχία, στον έρωτα, στη δημιουργία.
 
-Άρα ξέρεις τι θέλεις. Το θέμα είναι τώρα, να βρεις το ΠΩΣ θα το κάνεις αυτό.
 
-Και το θεωρείς εσύ εύκολο αυτό; 
Εάν ήταν εύκολο, θα το έβρισκαν όλοι. Δεν θα υπήρχαν δυστυχισμένοι άνθρωποι.
Άνθρωποι που επειδή δεν ξέρουν προς τα που να πάνε, μένουν στάσιμοι και γκρινιάζουν,υποστηρίζοντας πως φταίνε οι άλλοι για το πως αισθάνονται. 
Δεν θα υπήρχε ζήλεια,φθόνος,ανταγωνισμός,ψέμα, υποκρισία,αρρώστια και εξαρτήσεις παντός είδους..
Δε θα υπήρχε σταμάτημα του σωματόσπιτου χωρίς αλάρμ,με αποτέλεσμα να έρχονται να πέφτουν κι άλλοι επάνω, μπλοκάροντας την κυκλοφορία. Από γενιά σε γενιά, το ίδιο συμβαίνει. 
Η σκυταλοδρομία της δυστυχίας καλά κρατεί.
 
-Επικεντρώσου στο ΠΩΣ θα το αλλάξεις εσύ για σένα. Φύγε από το παρελθόν και ότι έγινε. Μείνε στο ΤΩΡΑ. Τι θέλεις να κάνεις ΤΩΡΑ για να το αλλάξεις αυτό. Κάνε μικρά, μικρά βήματα κάθε φορά. Ένα πράγμα τη φορά.
 
-Ξέρεις κάτι; Με θυμώνει αυτό που μου λες τώρα. 
Είμαι στη φάση που θέλω να κάνω άλμα. Να πηδήξω τόσο ψηλά, που να κάνω παγκόσμιο ρεκόρ. Τα μικρά, μέτρια βήματα τα έκανα. Καλά ήταν. Με έμαθαν πολλά, δεν μπορώ να πω. Όμως ΤΩΡΑ θέλω να πετάξω. 
Θέλω να πιστέψω ότι έχω φτερά και μπορώ να πετάξω. Θέλω να πάψει αυτή η φωνή που μου τρυπάει τον εγκέφαλο...δεν εχεις φτερά, δεν έχεις φτερά, σου τα κόψανε ή ακόμα χειρότερα, τα έκοψες μόνη σου με τις επιλογές σου.
Θέλω να τελειώνω με αυτό το ψέμα. Το ψέμα της ανυμπόριας,το ψέμα του θύματος. Το ψέμα λερναία ύδρα, που της κόβεις ένα κεφάλι και βγάζει δέκα. Το ψέμα που κάνει το νευρικό σύστημα να τρέμει.
 
-Πραγματικά έχεις θυμώσει πολύ!  Σκέφτεσαι πώς, αυτός ο θυμός μπορεί να γίνει υποστηριχτικός και όχι καταστροφικός  για σένα; Μπορείς να οραματιστείς ότι έχεις φτερά και ότι στην πραγματικότητα δεν κόπηκαν ποτέ,δεν κάηκαν ποτέ. Ότι όλα αυτά ήταν ένα καλοστημένο σκηνικό, ένας ψεύτικος πύργος χτισμένος στην άμμο που εξυπηρετούσε το παιδί μέσα σου για να παιζει , επειδή δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει, ή γιατί δεν είχε έρθει η ώρα του να κάνει κάτι άλλο; 
Σκέφτεσαι, πως αυτός ο θυμός είναι απαραίτητο εργαλείο, για να γκρεμίσεις τον ψεύτικο πύργο; 
 
-Κουράστηκα να περνάνε όλα από τα χέρια μου. Να ελέγχω τα πάντα. Να κάνω όλες τις κινήσεις εγώ. Κουράστηκα. Δεν αντέχω άλλο. Έχασα το νόημα σε όλο αυτό. 
Αυτό προσπαθώ να σου εξηγήσω τόση ώρα. 
Αυτό έκανα όλη μου τη ζωή μέχρι τώρα. Υπερπροσπάθεια για το τίποτα. Για να αρέσω στους άλλους, για να είμαι το καλό παιδί, για να με αγαπάνε, για να επιβιώσω σε έναν κόσμο που φάνταζε εχθρικός. Και τελικά τι κατάφερα; Τίποτα...ένα μεγάλο, τεράστιο τίποτα. Ένα ψέμα τους είπα, ένα ψέμα έλαβα. Ψεύτικη αγάπη έδωσα, ψεύτικη αγάπη πήρα. Ψεύτικο εαυτό τους έδειξα, μη αποδοχή πήρα. Νόμιζα ότι έλεγα αλήθεια, νόμιζαν ότι με αγαπούσαν. Πάτσι είμαστε τελικά.Τόσα ξέραμε, τόσα κάναμε
Όλοι μαζί παίζαμε στη παραλία του παραλόγου.
 Όλοι μαζί παίζαμε, χτίζοντας πυργάκια στην άμμο και δημιουργήσαμε ψεύτικους εχθρούς για να μη βαριόμαστε. Κρύψαμε με μεγάλη επιμέλεια τον αληθινό εαυτό μας, από φόβο να αναλλάβουμε την ευθύνη μας. Εναποθέσαμε την ευθύνη μας σε όλους τους άλλους, εκτός από τον εαυτό μας. 
Και κάνοντας κάτι διαφορετικό, θέλοντας να βγεις από τη στάνη, το μαντρί ακούς μπροστά σου: "άστα μωρέ τώρα αυτά, όλοι έτσι είναι,εσύ θα φέρεις την αλλαγή τι ψάχνεσαι, δεν αξίζει τον κόπο!!!" ή πίσω σου: "φάση περνάει, θα της περάσει!!!"
 
-Μήπως λοιπόν αυτός ο φόβος είναι η βαριά μπάλλα με αλυσσίδες  που σε κρατάει κάτω και όχι το ότι πίστεψες πως δεν έχεις φτερά ; Μήπως τα φτερά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν; Μήπως αυτά τα φτερά δεν είναι στο σώμα φτιαγμένα, αλλά στην ψυχή; Και μήπως τελικά της ψυχής τα φτερά ζουν αιώνια, ψάχνοντας σε κάθε πέρασμα τη θύμιση;
Μήπως η μόνη σοβαρή εργασία που ήρθες να κάνεις εδώ,είναι να θυμηθείς της ψυχής σου τα φτερά; Μήπως οι γνώσεις, τα πτυχία,οι δεξιότητες που αποκτάς,είναι ένα περίτεχνο περιτύλιγμα που κρύβει το δώρο;
 
-Βλακείες! Αφού εδώ το μόνο που μετράει για τους ανθρώπους είναι το περιτύλιγμα. Όσο πιο ωραίο είναι, όσο πιο πολύχρωμες κορδέλες έχει, τόσο πιο πολύ σε αποδέχονται, τόσο πιο πολλούς ανθρώπους έχεις δίπλα σου. Πλάκα μου κάνεις τώρα;
 
- Και αυτό πιστεύεις ότι είναι αλήθεια; Εσύ δεν είπες ότι θέλεις την αλήθεια και μόνο την αλήθεια; Ότι δεν θέλεις να ζήσεις άλλο με το ψέμα; 
Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι που έχουν βασιστεί στο περιτύλιγμα και στις κορδέλες τους, είναι ευτυχισμένοι; 
Πόσους τέτοιους ευτυχισμένους ανθρώπους έχεις γνωρίσει;
 
-Κανέναν, δυστυχώς. Και όσοι μου είπαν ότι είναι ευτυχισμένοι, δεν τους νοιώθω να είναι.Δε με έπεισαν.
 Προσπάθησα να τους ακολουθήσω για να μάθω τι έκαναν, αλλά στην πορεία, τους απομυθοποίησα, διότι ανακάλυψα μέσα από την παρατήρηση και το βίωμα, ότι έλεγαν κι εκείνοι ψέματα. Απλά έχουν ωραιοποιήσει το ψέμα τους κι εγώ ζήλεψα τον τρόπο που το έκαναν. 
Δεν είναι εκεί το νόημα όμως. Όσο ασχολήθηκα με τους άλλους, δε βρήκα άκρη. Έχασα την αρχή του μίτου της Αριάδνης και ξανακρύφτηκα στο λαβύρινθο της ψεύτικης μάσκας-φυλακής.
Σε μια φυλακή, μάλιστα, που δε θα μπορούσα να βρω τον δρόμο της εξόδου της. Η φυλακή αυτή δεν είχε σκοπό να με «συνετίσει», αλλά να με παγιδεύσει για πάντα στο σκοτάδι. 
Σε μικρές αναλαμπές φωτός,έβλεπα μια ηλιαχτίδα ελπίδας, ένα καθαρό πράσινο φως. Ήταν το φως της ψυχής μου, το ξέρω.
Άλλες φορές αναζητούσα έναν ήρωα ή μία κατάταση,να με απελευθερώσει. Όμως σε όλους και σε όλα  έδωσα το πρόσωπο και τις ιδιότητες του Μινώταυρου, δηλ. ζωώδες ένστικτα. Κι έτσι ξανακλεινόμουν στο λαβύρινθο-φυλακή, ρίχνοντας ότι ωραίο, να φαγωθεί από τον Μινώταυρο.
Και κάποια στιγμή φώναξα ΦΤΑΝΕΙ.

-Πολύ ωραία τα λες. Τι  δράση έκανες σήμερα, που να σου αποδεικνύει βιωματικά ότι θες να το αλλάξεις όλο αυτό και να απελευθερωθείς από το λαβύρινθο μόνη σου, χωρίς κάποιο σωτήρα απ 'έξω;
 
-Μιλάς για γείωση αν κατάλαβα καλά. Μιλάς για το εδώ και τώρα. Μιλάς να κάνω πράξη τις σκέψεις και τα λόγια μου τώρα. Να μη χάνομαι σε ουτοποιία, βάζοντας ψηλά τον πήχη και εφόσον δεν μπαίνω σε δράση, να αυτοαπογοητεύομαι.
 
-Ακριβώς. 
Γι αυτό σου είπα να κάνεις μικρά βήματα κάθε φορά. Το λίγο λίγο να γίνει πολύ.Να μην ξεχνάς που ήσουν και που έφτασες. Όλα αυτά έγιναν από εσένα. Εσύ τα κατάφερες, εσύ θα καταφέρεις και τα υπόλοιπα. 
Δες τη μεγάλη εικόνα πρώτα και μετά ξεκίνα να συμπληρώνεις ένα ένα τα κομμάτια του παζλ. Και να μην ησυχάσεις, εάν δεν την ολοκληρώσεις την εικόνα. 
Εάν δεν μπορείς να δεις τη μεγάλη εικόνα τώρα, δεν πειράζει, είναι εντάξει. Εμπιστέψου ότι υπάρχει, ότι είναι. 
Χαλάρωσε και δράσε. Στην πορεία, θα αρχίσει να φαίνεται. Θα αρχίσεις να βλέπεις. Να κατανοείς.Να αντιλλαμβάνεσαι.
Θα αντιλληφθείς, πως η αλήθεια είναι τελείως διαφορεική από αυτή που διδάχθηκες. Τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται. 
 Θα έρθει η στιγμή που θα γελάς και θα χαίρεσαι με όλα.

 
-Αχ, την περιμένω πολύ αυτή τη στιγμή!
 
-Μην την περιμένεις. Απλά αφέσου. Εμπιστέψου την διαδικασία. Τα φτερά της ψυχής σου εμπιστέψου. Αυτά θα σε οδηγήσουν. 
Μόνο δέξου γι αυτήν τη στιγμή, ότι έχει φτερά η ψυχή σου. Να συμφωνήσουμε σε αυτό, σου ζητώ για αρχή.
 
- Θα το σκεφτώ.
 
-Εντάξει. Όταν το σκεφτείς, τα ξαναλέμε.
 Κάπου εδώ μέσα σου θα βρίσκομαι. 
Και να μη ξεχάσεις ούτε για μια στιγμή ότι νοιάζομαι για σένα, σε αγαπώ, σε εμπιστεύομαι και θέλω το καλύτερο για σένα. Επειδή είμαστε ΕΝΑ.
 
-Αυτό δε θα το σκεφτώ, θα το νοιώσω. 
Θέλω να νοιώσω ποιο είναι το πρόσωπο του εσωτερικού μου προπονητή και από που πηγάζει. 
Από που αντλεί τις πληροφορίες για να με καθοδηγεί....για να μου στέκετε.
Ευχαριστώ....

Ερευνητής της αλήθειας.

Θα 'θελα Δάσκαλε, να μάθω τα μυστικά της ζωής και του σύμπαντος!

 
Η πραγματική γνώση παιδί μου, δεν μεταδίδεται. Μπορώ μόνο να σου δείξω τον δρόμο, οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου, θα πρέπει να είναι δική σου "κατάκτηση". Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιχαρακώνεται από κάθε είδους δόγματα και φανατισμούς. Μην πιστεύεις αυτούς που λένε πως κατέχουν την αλήθεια, αλλά αυτούς που την αναζητούν. Η αλήθεια δεν τεμαχίζεται, παρόλα αυτά, όλοι υποστηρίζουν πως την κατέχουν, κατηγορώντας τους άλλους ως πλανεμένους…
Η δική μου οπτική αφορά την δική μου ατραπό, τον δικό μου δρόμο όπως εγώ τον επέλεξα, σύμφωνα με αυτά που μου δίδαξαν, φιλτραρισμένη μέσα από τα δικά μου φίλτρα. Με αυτόν τον τρόπο όμως, θα μάθεις θεωρίες και γνώσεις άλλων, δεν θα είσαι ο εαυτός σου. Την δική σου αλήθεια δεν μπορεί κανένας να σου τη μάθει! Μπορείς μόνο να τη βιώσεις. Και το δικό σου βίωμα, θα έχει άλλες αποχρώσεις, ξεχωριστές και μοναδικές!
- Και αν επιλέξω λάθος ατραπό δάσκαλε;
Μέσα από τα λάθη μαθαίνουμε. Τα λάθη είναι αναγκαία. Το μυστικό για να κάνεις λιγότερα λάθη, είναι να είσαι υπομονετικός και ταπεινός. Όταν είσαι έτοιμος, ο σωστός δρόμος θα εμφανιστεί μπροστά σου. Τότε είναι η στιγμή που θα σου αποκαλυφθούν οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου με βάση τα βιώματα σου, έτσι ώστε να ζεις μία ενσυνείδητη ζωή προς όφελος όλης της κοινωνίας. Δεν θα αντιλαμβάνεσαι πλέον τότε, την ζωή ως βίωμα μόνο, αλλά ως δώρο, το οποίο θα σου επιτρέψει να δημιουργείς υλικά ή πνευματικά έργα, τα οποία θα διαρκέσουν περισσότερο από την μικρή χωροχρονικά ύπαρξη σου, ως ένα μικρό δώρο για τις επόμενες γενεές.

Συγ-κίνηση

 Κι έχε στο νου σου
έχε στο νου σου πάντοτε μ’ ακούς; το αχ που βγάνει ο σκοτωμός
το αχ που βγάν’ η αγάπη.

Οδυσσέας Ελύτης, 1911-1996, Ποιητής, Νόμπελ 1979

                             Κορμός δέντρου στην Κορώνη Foto by N.Tz

Η λέξη συγκίνηση έρχεται από τη λέξη κίνηση. Όταν κάποιος νοιώθει ένα συναίσθημα, ολόκληρο το είναι του κινείται,πάλλεται, είναι ζωντανό,είναι ευχαριστημένο ακόμα και αν νοιώθει "δυσάρεστα συναισθήματα".

Αλλιώς μοιάζει με κορμό δέντρου σε σχήμα ανθρώπου,που το ξέβρασε η θάλασσα στην αμμουδιά.

Ήρθε αντιμέτωπος με κύμματα, με αντάρες, κοπανήθηκε σε βράχους

και έτσι σκλήρηνε ακόμα περισσότερο. Aκόμα και......... όταν ακούμπησε στη μαλακή άμμο....αυτός παρέμεινε άψυχος κορμός.

Γιατί άραγε πολλοί άνθρωποι, τρομάζουν από την κίνηση των έσω που τους δημιουργεί η συγκίνηση και προτιμούν να "κλείνουν" και να σκληραίνουν,ή να ζουν με ψευδαισθήσεις που τις φτιάχνουν μόνοι τους ή τις αγοράζουν μέσω ουσιών, από το να μάθουν να διαχειρίζονται τη συγκινησιακή τους γεωμετρική ιστορία ;

Η γνώση έρχεται μέσα από την έρευνα.

Έρευνα για την άσκηση της ψυχής στην θέαση των αιώνιων αληθειών.
Κάθε συνειδητοποίηση, σκαλοπάτι για το αέναο ταξίδι ζωής!

αέναος < αρχαία ελληνική ἀέναος < ἀεί + νάω (ρέω) 

Ειρήνη μέσα μας!

N.Tζ.

Του εγωμυαλού η κρεβατομουρμούρα.

Του "μυαλού-εγώ" η κρεβατομουρμούρα μοιάζει με γκρινιάρα γυναίκα!
Εγώ, εσύ, αυτός, εμείς, εσείς, αυτοί.... και η Ύπαρξη !

       “Μαθαίνεις από τα λάθη σου, μόνο όταν είσαι πρόθυμος να πληρώσεις τα δίδακτρα της σχολής που επέλεξες να φοιτήσεις”

Μερικές φορές όταν ξυπνάς το πρωί, η Ύπαρξη είναι παρούσα. Είναι γαλήνια, σε απόλυτη συνειδητότητα,με απόλυτη σιγουριά στο Είναι, γνωρίζει τι χρειάζεται να κάνει για να έχει αφθονία, να είναι ευτυχία.
Η Ύπαρξη δεν έχει φύλο, είναι όλα. Το σώμα έχει φύλο.
Όταν ο μυαλό μπερδεύεται με το εγώ, μπερδεύεται και το σώμα.
Μόλις ξυπνήσει το μυαλό-εγώ, αρχίζει τη γκρίνια, την κρεβατομουρμούρα, την αμφισβήτηση.
Μπλα, μπλα, μπλα...πολύ κούραση ρε παιδάκι μου!
Είναι το πιο πολυσυζητημένο...όλοι τα έχουν βάλει μαζί του και αυτό συνεχώς βρίσκει τρόπους να επιβιώνει.
Ποιος δεν το έχει ζήσει, ποιος δεν έχει αισθανθεί την παρουσία του εγώ μέσα του,ποιος δεν έχει νοιώσει διαχωρισμένος με τον εαυτό του και με τους άλλους,ποιος δεν έχει προσπαθήσει να το πολεμήσει ;
Ποιος δεν έχει αντιληφθεί ότι όσο το πολεμάει, δημιουργεί λερναία ύδρα που καίει ένα εγωκεφάλι και φυτρώνουν δέκα;
Ένα εγώπουλο, που όσο κι αν μας τυλίγει με βαριές αλυσίδες, προβλήματα και καταστροφολογία, που όσο και να μας παιδεύει, όσο κι αν διαλύει ζωές, λατρεύει τον εαυτό του.
Και αναρρωτιέμαι... μήπως εάν δεν το πολεμάμε, αλλά το αποδεχθούμε, το συγ-χωρέσουμε μέσα μας, τότε εκείνο ησυχάσει,αγαπήσει αληθινά και αποχωρώντας με αξιοπρέπεια  επιτρέψει στην Ύπαρξη να Υπάρξει νυχθημερόν ;
Μήπως αν η Ύπαρξη ωριμάσει και αναλλάβει την ευθύνη, δε ζητάει από το εγώπουλο να κάνει όλη την εργασία;

Αν η Ύπαρξη θελήσει να είναι παρούσα όλη τη μέρα, το εγωμυαλό-γκρινιάρα γυναίκα θα ησυχάσει.
Συν-εργασία και ανάλληψη ευθύνης με ίσους όρους θέλουν.

Διότι ο ορισμός της Αληθινής Γυναίκας είναι, όταν είσαι σε γαλήνη επειδή ο Άντρας-Ύπαρξη είναι εκεί, είναι παρών όλη τη μέρα, κάθε μέρα,κάθε στιγμή, ότι κι αν γίνει.Είτε κατοικεί σε αντρικό σώμα, είτε σε γυναικείο.
Και τότε γνωρίζεις ότι ΕΙΣΑΙ, δίχως αμφιβολία, στο εδώ και τώρα, στην ενέργεια της αγάπης.
Εμπιστεύεσαι και αφήνεσαι. 

"Όσο μαθαίνεις να παρατηρείς τις αντιδράσεις σου,και προσφέρεις χρόνο για αυτογνωσία, προλαβαίνεις τα χειρότερα".

Αυτές οι μικρές στιγμές, που προς το παρόν βιώνεις την Ύπαρξή σου, σου προφέρουν τη δύναμη να συνεχίσεις το δρόμο του αναζητητή της αλήθειας για την πηγή, για την ολοκλήρωση, για την ένωση.
Είναι έρωτας αλήθειας !

Ποιος άντρας-Ύπαρξη δε θέλει να αγαπηθεί και να γίνει ΈΝΑ με τη γυναίκα-νου,όσο γκρινιάρα κι αν είναι ;

Ειρήνη μέσα μας.
Ν.Τζ