Συνομιλώντας με τον προσωπικό μου προπονητή

  Της Νότας Τζανετάκη

Συζήτηση πρωινή, με τον εσωτερικό προπονητή μου. 
17/8/2017=9

 




-Προβληματίζομαι με κάτι.
 Έχω την αίσθηση ότι έχω χάσει τον έρωτα. Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Ούτε με τους ανθρώπους, ούτε με κάποια δραστηριότητα,ούτε με μια εργασία,ούτε με μια δημιουργία. Ότι με εμπνέει κρατάει για λίγο.
 
- Έχεις σκεφτεί μήπως αυτό είναι το παλιό σου μοτίβο? 
Μήπως αλλάζεις ποιότητα σκέψης και δράσης? Μήπως έπιασες ταβάνι με ότι παλιό δημιούργησες και τώρα χρειάζεται να αναθεωρήσεις πράγματα; 
Μήπως είσαι σε μεταβατικό στάδιο και χρειάζεσαι να επικεντρωθείς σε ότι σου αρέσει πραγματικά; 
Να βρεις τι είναι αυτό που θέλεις ;
 
-Δεν ξέρω.
 
-Ξέρεις. Βαθιά μέσα σου ξέρεις. Απλά μπερδεύεσαι.
 Τι θέλεις να κάνεις;
 
-Θέλω να έχω ενέργεια και χαρά και να δημιουργήσω νέα πράγματα.
 
-Πολύ ωραία ! Τι νέα πράγματα;
 
-Δεν ξέρω. Αισθάνομαι ανεπαρκής, βαριέμαι, έχω συνήθειες που με κρατάνε στα ίδια και στα ίδια.Κοιτάω στα κλεφτά τις δημιουργίες κάποιων άλλων και τις ζηλεύω. 
Λέω πώς το έκαναν αυτοί αυτό; Εγώ γιατί δεν μπορώ; 
Τι μου λείπει;Χάνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, στις δυνατότητες και στις ικανότητές μου. Δεν μπορώ να βρω το χάρισμά μου. Χάνομαι σε πολλά και τελικά τίποτα.
Λίγο απ όλα, πασαλείματα, ότι πιάνω δεν το τελειώνω. Ξεθυμαίνει η ομορφιά, σαν το μπουκάλι με το άρωμα που άφησες ξεσκέπαστο.
 
- Μήπως είσαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό σου; Μήπως αυτή η αυστηρότητα η εσωτερική, πηγάζει από τη μη αποδοχή του περιβάλοντός σου; Μήπως δεν έχεις ξεμπερδέψει ακόμα με το τι πιστεύουν και με το πως σε βλέπουν οι άλλοι; Μήπως το να επτρέψεις στο χάρισμά σου να σε ωφελήσει, έχει μπλοκαριστεί από τις πεποιθήσεις σου; Μήπως φοβάσαι να βγάλεις το φως σου στον κόσμο; Λες ότι χάνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Πίστεύεις ότι έχεις βρει την εμπιστοσύνη τον εαυτό σου για να τη χάσεις;
 
-Εάν δεν ήμουν αυστηρή με τον εαυτό μου, δε θα έφτανα ως εδώ σήμερα.
Δεν με βοηθάς. Αυτά που μου λες, τα γνωρίζω. Έχω κάτσει μαζί τους χρόνια και έχω συνομιλήσει. Κουράστηκα να κάνω παρέα μαζί τους. Δεν με υποστηρίζουν, με σαμποτάρουν και δεν τα θέλω πια για παρέα. Είναι τοξική η παρέα μαζί τους. 
Θέλω νέους εσωτερικούς φίλους. Φίλους που να μου λένε όμορφα πράγματα, να με εμπνέουν, να με ξυπνάνε. 
Φίλους που να μου τραβάνε τα στρωσίδια από πάνω μου, να με πιάνουν από το χέρι και να μου λένε...πάμε.  
Πάμε να χαρούμε, πάμε να δημιουργήσουμε, πάμε να ερωτευθούμε. 
Ξύπνα...Ξύπνα. 
Φίλους που να δίνουν νόημα στην Ύπαρξή μου. 
Συνοδοιπόρους στη χαρά, στην ευτυχία, στον έρωτα, στη δημιουργία.
 
-Άρα ξέρεις τι θέλεις. Το θέμα είναι τώρα, να βρεις το ΠΩΣ θα το κάνεις αυτό.
 
-Και το θεωρείς εσύ εύκολο αυτό; 
Εάν ήταν εύκολο, θα το έβρισκαν όλοι. Δεν θα υπήρχαν δυστυχισμένοι άνθρωποι.
Άνθρωποι που επειδή δεν ξέρουν προς τα που να πάνε, μένουν στάσιμοι και γκρινιάζουν,υποστηρίζοντας πως φταίνε οι άλλοι για το πως αισθάνονται. 
Δεν θα υπήρχε ζήλεια,φθόνος,ανταγωνισμός,ψέμα, υποκρισία,αρρώστια και εξαρτήσεις παντός είδους..
Δε θα υπήρχε σταμάτημα του σωματόσπιτου χωρίς αλάρμ,με αποτέλεσμα να έρχονται να πέφτουν κι άλλοι επάνω, μπλοκάροντας την κυκλοφορία. Από γενιά σε γενιά, το ίδιο συμβαίνει. 
Η σκυταλοδρομία της δυστυχίας καλά κρατεί.
 
-Επικεντρώσου στο ΠΩΣ θα το αλλάξεις εσύ για σένα. Φύγε από το παρελθόν και ότι έγινε. Μείνε στο ΤΩΡΑ. Τι θέλεις να κάνεις ΤΩΡΑ για να το αλλάξεις αυτό. Κάνε μικρά, μικρά βήματα κάθε φορά. Ένα πράγμα τη φορά.
 
-Ξέρεις κάτι; Με θυμώνει αυτό που μου λες τώρα. 
Είμαι στη φάση που θέλω να κάνω άλμα. Να πηδήξω τόσο ψηλά, που να κάνω παγκόσμιο ρεκόρ. Τα μικρά, μέτρια βήματα τα έκανα. Καλά ήταν. Με έμαθαν πολλά, δεν μπορώ να πω. Όμως ΤΩΡΑ θέλω να πετάξω. 
Θέλω να πιστέψω ότι έχω φτερά και μπορώ να πετάξω. Θέλω να πάψει αυτή η φωνή που μου τρυπάει τον εγκέφαλο...δεν εχεις φτερά, δεν έχεις φτερά, σου τα κόψανε ή ακόμα χειρότερα, τα έκοψες μόνη σου με τις επιλογές σου.
Θέλω να τελειώνω με αυτό το ψέμα. Το ψέμα της ανυμπόριας,το ψέμα του θύματος. Το ψέμα λερναία ύδρα, που της κόβεις ένα κεφάλι και βγάζει δέκα. Το ψέμα που κάνει το νευρικό σύστημα να τρέμει.
 
-Πραγματικά έχεις θυμώσει πολύ!  Σκέφτεσαι πώς, αυτός ο θυμός μπορεί να γίνει υποστηριχτικός και όχι καταστροφικός  για σένα; Μπορείς να οραματιστείς ότι έχεις φτερά και ότι στην πραγματικότητα δεν κόπηκαν ποτέ,δεν κάηκαν ποτέ. Ότι όλα αυτά ήταν ένα καλοστημένο σκηνικό, ένας ψεύτικος πύργος χτισμένος στην άμμο που εξυπηρετούσε το παιδί μέσα σου για να παιζει , επειδή δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει, ή γιατί δεν είχε έρθει η ώρα του να κάνει κάτι άλλο; 
Σκέφτεσαι, πως αυτός ο θυμός είναι απαραίτητο εργαλείο, για να γκρεμίσεις τον ψεύτικο πύργο; 
 
-Κουράστηκα να περνάνε όλα από τα χέρια μου. Να ελέγχω τα πάντα. Να κάνω όλες τις κινήσεις εγώ. Κουράστηκα. Δεν αντέχω άλλο. Έχασα το νόημα σε όλο αυτό. 
Αυτό προσπαθώ να σου εξηγήσω τόση ώρα. 
Αυτό έκανα όλη μου τη ζωή μέχρι τώρα. Υπερπροσπάθεια για το τίποτα. Για να αρέσω στους άλλους, για να είμαι το καλό παιδί, για να με αγαπάνε, για να επιβιώσω σε έναν κόσμο που φάνταζε εχθρικός. Και τελικά τι κατάφερα; Τίποτα...ένα μεγάλο, τεράστιο τίποτα. Ένα ψέμα τους είπα, ένα ψέμα έλαβα. Ψεύτικη αγάπη έδωσα, ψεύτικη αγάπη πήρα. Ψεύτικο εαυτό τους έδειξα, μη αποδοχή πήρα. Νόμιζα ότι έλεγα αλήθεια, νόμιζαν ότι με αγαπούσαν. Πάτσι είμαστε τελικά.Τόσα ξέραμε, τόσα κάναμε
Όλοι μαζί παίζαμε στη παραλία του παραλόγου.
 Όλοι μαζί παίζαμε, χτίζοντας πυργάκια στην άμμο και δημιουργήσαμε ψεύτικους εχθρούς για να μη βαριόμαστε. Κρύψαμε με μεγάλη επιμέλεια τον αληθινό εαυτό μας, από φόβο να αναλλάβουμε την ευθύνη μας. Εναποθέσαμε την ευθύνη μας σε όλους τους άλλους, εκτός από τον εαυτό μας. 
Και κάνοντας κάτι διαφορετικό, θέλοντας να βγεις από τη στάνη, το μαντρί ακούς μπροστά σου: "άστα μωρέ τώρα αυτά, όλοι έτσι είναι,εσύ θα φέρεις την αλλαγή τι ψάχνεσαι, δεν αξίζει τον κόπο!!!" ή πίσω σου: "φάση περνάει, θα της περάσει!!!"
 
-Μήπως λοιπόν αυτός ο φόβος είναι η βαριά μπάλλα με αλυσσίδες  που σε κρατάει κάτω και όχι το ότι πίστεψες πως δεν έχεις φτερά ; Μήπως τα φτερά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν; Μήπως αυτά τα φτερά δεν είναι στο σώμα φτιαγμένα, αλλά στην ψυχή; Και μήπως τελικά της ψυχής τα φτερά ζουν αιώνια, ψάχνοντας σε κάθε πέρασμα τη θύμιση;
Μήπως η μόνη σοβαρή εργασία που ήρθες να κάνεις εδώ,είναι να θυμηθείς της ψυχής σου τα φτερά; Μήπως οι γνώσεις, τα πτυχία,οι δεξιότητες που αποκτάς,είναι ένα περίτεχνο περιτύλιγμα που κρύβει το δώρο;
 
-Βλακείες! Αφού εδώ το μόνο που μετράει για τους ανθρώπους είναι το περιτύλιγμα. Όσο πιο ωραίο είναι, όσο πιο πολύχρωμες κορδέλες έχει, τόσο πιο πολύ σε αποδέχονται, τόσο πιο πολλούς ανθρώπους έχεις δίπλα σου. Πλάκα μου κάνεις τώρα;
 
- Και αυτό πιστεύεις ότι είναι αλήθεια; Εσύ δεν είπες ότι θέλεις την αλήθεια και μόνο την αλήθεια; Ότι δεν θέλεις να ζήσεις άλλο με το ψέμα; 
Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι που έχουν βασιστεί στο περιτύλιγμα και στις κορδέλες τους, είναι ευτυχισμένοι; 
Πόσους τέτοιους ευτυχισμένους ανθρώπους έχεις γνωρίσει;
 
-Κανέναν, δυστυχώς. Και όσοι μου είπαν ότι είναι ευτυχισμένοι, δεν τους νοιώθω να είναι.Δε με έπεισαν.
 Προσπάθησα να τους ακολουθήσω για να μάθω τι έκαναν, αλλά στην πορεία, τους απομυθοποίησα, διότι ανακάλυψα μέσα από την παρατήρηση και το βίωμα, ότι έλεγαν κι εκείνοι ψέματα. Απλά έχουν ωραιοποιήσει το ψέμα τους κι εγώ ζήλεψα τον τρόπο που το έκαναν. 
Δεν είναι εκεί το νόημα όμως. Όσο ασχολήθηκα με τους άλλους, δε βρήκα άκρη. Έχασα την αρχή του μίτου της Αριάδνης και ξανακρύφτηκα στο λαβύρινθο της ψεύτικης μάσκας-φυλακής.
Σε μια φυλακή, μάλιστα, που δε θα μπορούσα να βρω τον δρόμο της εξόδου της. Η φυλακή αυτή δεν είχε σκοπό να με «συνετίσει», αλλά να με παγιδεύσει για πάντα στο σκοτάδι. 
Σε μικρές αναλαμπές φωτός,έβλεπα μια ηλιαχτίδα ελπίδας, ένα καθαρό πράσινο φως. Ήταν το φως της ψυχής μου, το ξέρω.
Άλλες φορές αναζητούσα έναν ήρωα ή μία κατάταση,να με απελευθερώσει. Όμως σε όλους και σε όλα  έδωσα το πρόσωπο και τις ιδιότητες του Μινώταυρου, δηλ. ζωώδες ένστικτα. Κι έτσι ξανακλεινόμουν στο λαβύρινθο-φυλακή, ρίχνοντας ότι ωραίο, να φαγωθεί από τον Μινώταυρο.
Και κάποια στιγμή φώναξα ΦΤΑΝΕΙ.

-Πολύ ωραία τα λες. Τι  δράση έκανες σήμερα, που να σου αποδεικνύει βιωματικά ότι θες να το αλλάξεις όλο αυτό και να απελευθερωθείς από το λαβύρινθο μόνη σου, χωρίς κάποιο σωτήρα απ 'έξω;
 
-Μιλάς για γείωση αν κατάλαβα καλά. Μιλάς για το εδώ και τώρα. Μιλάς να κάνω πράξη τις σκέψεις και τα λόγια μου τώρα. Να μη χάνομαι σε ουτοποιία, βάζοντας ψηλά τον πήχη και εφόσον δεν μπαίνω σε δράση, να αυτοαπογοητεύομαι.
 
-Ακριβώς. 
Γι αυτό σου είπα να κάνεις μικρά βήματα κάθε φορά. Το λίγο λίγο να γίνει πολύ.Να μην ξεχνάς που ήσουν και που έφτασες. Όλα αυτά έγιναν από εσένα. Εσύ τα κατάφερες, εσύ θα καταφέρεις και τα υπόλοιπα. 
Δες τη μεγάλη εικόνα πρώτα και μετά ξεκίνα να συμπληρώνεις ένα ένα τα κομμάτια του παζλ. Και να μην ησυχάσεις, εάν δεν την ολοκληρώσεις την εικόνα. 
Εάν δεν μπορείς να δεις τη μεγάλη εικόνα τώρα, δεν πειράζει, είναι εντάξει. Εμπιστέψου ότι υπάρχει, ότι είναι. 
Χαλάρωσε και δράσε. Στην πορεία, θα αρχίσει να φαίνεται. Θα αρχίσεις να βλέπεις. Να κατανοείς.Να αντιλλαμβάνεσαι.
Θα αντιλληφθείς, πως η αλήθεια είναι τελείως διαφορεική από αυτή που διδάχθηκες. Τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται. 
 Θα έρθει η στιγμή που θα γελάς και θα χαίρεσαι με όλα.

 
-Αχ, την περιμένω πολύ αυτή τη στιγμή!
 
-Μην την περιμένεις. Απλά αφέσου. Εμπιστέψου την διαδικασία. Τα φτερά της ψυχής σου εμπιστέψου. Αυτά θα σε οδηγήσουν. 
Μόνο δέξου γι αυτήν τη στιγμή, ότι έχει φτερά η ψυχή σου. Να συμφωνήσουμε σε αυτό, σου ζητώ για αρχή.
 
- Θα το σκεφτώ.
 
-Εντάξει. Όταν το σκεφτείς, τα ξαναλέμε.
 Κάπου εδώ μέσα σου θα βρίσκομαι. 
Και να μη ξεχάσεις ούτε για μια στιγμή ότι νοιάζομαι για σένα, σε αγαπώ, σε εμπιστεύομαι και θέλω το καλύτερο για σένα. Επειδή είμαστε ΕΝΑ.
 
-Αυτό δε θα το σκεφτώ, θα το νοιώσω. 
Θέλω να νοιώσω ποιο είναι το πρόσωπο του εσωτερικού μου προπονητή και από που πηγάζει. 
Από που αντλεί τις πληροφορίες για να με καθοδηγεί....για να μου στέκετε.
Ευχαριστώ....