Η αποστολή…

 “Τί βλέπεις στη φωτιά;” ρώτησα, χωρίς να περιμένω απάντηση.

“Τί θα ‘κανες αν σου έλεγα ότι δεν είμαι απ’ αυτόν τον πλανήτη;” με ρώτησε.
“Τί;”
“Κι αν σου έλεγα το ίδιο για τον Σωκράτη; Ή και για σένα;”
Δεν ήξερα τι να της πω -κι αν έπρεπε να την πάρω στα σοβαρά.
“Αυτό είδες στη φωτιά;” ήταν το μόνο που μπόρεσα να σκεφτώ και να τη ρωτήσω.
“Κάτσε κάτω,” είπε εκείνη “Δες και μόνος σου.”
Κάθισα και κοίταξα τις φλόγες που χόρευαν. Η Μαμά Τσία σηκώθηκε αργά και άρχισε να μαλάζει τους μυς της πλάτης μου με τα δυνατά της χέρια. “Με ρώτησες γιατί σου στάθηκα. Η απάντηση είναι: γιατί ανήκουμε στην ίδια οικογένεια” μου είπε. “Είμαστε μέλη της ίδιας πνευματικής οικογένειας.”
“Τί εννοείς…” Δεν κατάφερα να τελειώσω την πρότασή μου. Η Μαμά Τσία με χτύπησε δυνατά στο σβέρκο. Είδα αστεράκια και μετά μόνο τις φλόγες, στις οποίες βυθίστηκα όλο και πιο βαθιά…
Είδα την αρχή του χρόνου και των αστεριών, όταν το Πνεύμα έγινε “Τα Δέκα Χιλιάδες Πράγματα”: τα αστέρια, οι πλανήτες και τα βουνά, οι θάλασσες και όλα τα πλάσματα, μικρά και μεγάλα, που κατοικούσαν εκεί.
Αλλά δεν υπήρχαν άνθρωποι. Πριν αρχίσει η ιστορία, σε μια μαγική επόχή, όταν το Πνεύμα το επέτρεψε, γεννήθηκαν οι θρύλοι. Τα ζώα εξελίχτηκαν στη γη, έγιναν διαφορετικά απ’ αυτά που προηγήθηκαν. Αλλά δεν υπήρχαν ανθρώπινες ψυχές στον πλανήτη.
Είχα ένα όραμα του αρχαίου σύμπαντος όπου, μέσα στις καμπύλες του διαστήματος, αγγελικές ψυχές έπαιζαν ελεύθερες και ευτυχισμένες. Αυτή η μνήμη, αποθηκευμένη στα πιο αρχαία αρχεία του ψυχισμού μας, έγινε το αρχέτυπο για το μέρος που ονομάζουμε παράδεισο.
Μια ομάδα απ’ αυτές τις ψυχές κατέβηκε στη γη, γιατί ήταν περίεργες για το βασίλειο της ύλης -για τα ζώα, για την σεξουαλική- δημιουργική ενέργεια- για το πώς θα ήταν να είχαν σώμα.
Και έτσι κατέλαβαν τις πρωτόγονες μορφές που κατέκλυζαν τη γη -μπήκαν μέσα τους, είδαν με τα μάτια τους, ένιωσαν μέσω του δέρματός τους, απέκτησαν εμπειρία της ύλης και της ζωής στη γη. Τις είδα, τις ένιωσα να ετοιμάζονται να εγκαταλείψουν τους οικοδεσπότες τους, τα ζώα, για να επιστρέψουν στην Πηγή τους.
Όμως αυτές οι ψυχές είχαν υποτιμήσει τη μαγνητική έλξη του βασίλειου της ύλης. Ταυτίστηκαν με τη ζωική συνειδητότητα. Έτσι άρχισε η μεγάλη περιπέτεια σ’ αυτόν τον πλανήτη.
Οι ενέργειες αυτών των ψυχών και η ανθρωποειδής, υψηλότερη συνειδητότητά τους που βρισκόταν μέσα στα ζώα, επηρέασε τη δομή του DNA και προκάλεσε άμεσα και δραστικά εξελικτικά άλματα. Αυτό μου αποκαλύφθηκε σε οράματα του ίδιου του γεννετικού σπιράλ. Η επόμενη γενιά πλασμάτων έδωσε τη βάση για τους ελληνικούς μύθους -κένταυροι, γοργόνες, σάτυροι και νύμφες, μισά ζώα, μισοί άνθρωποι, ήταν η πηγή των θρύλων- οι Ολύμπιοι θεοί που κατοικούσαν μαζί με τα ζώα και τους ανθρώπους.
Το πρώτο κύμα ψυχών ξέχασαν ότι ήταν μέρος του Πνεύματος και δεν ανήκαν στη σάρκα, είχαν ταυτιστεί με τους οικοδεσπότες τους. Έτσι, ένα δεύτερο κύμα ψυχών κατέβηκε για να σώσει το πρώτο κύμα, για να το ελευθερώσει. Αλλά κι αυτές παγιδεύτηκαν.
Ο χρόνος περνούσε τρομερά γρήγορα, αιώνες μέσα σε μια στιγμή. Ένα δεύτερο κύμα βοηθών στάλθηκε, αυτήν την φορά μόνο οι πιο δυνατές ψυχές το αποπειράθηκαν – πολύ λίγες κατάφεραν να ξεφύγουν. Οι περισσότερες παρέμειναν, παγιδευμένες από την ίδια τους την επιθυμία για δύναμη. Έγιναν οι βασιλιάδες, οι βασίλισσες, οι φαραώ και οι αρχηγοί – οι κυβερνήτες της γης. Μερικοί έμοιαζαν με τον Βασιλιά Αρθούρο – άλλοι στον Αττίλα τον Ούνο.
Τέλος, κατέφτασε μια τρίτη αποστολή. Αυτές οι ψυχές είχαν κάτι το ιδιαίτερο, ήταν πιο θαρραλέες απ’ όλες, οι ψυχές των ειρηνικών πολεμιστών -γιατί ήξεραν πως δεν θα επέστρεφαν. Ήξεραν ότι θα έπρεπε να ζήσουν σ’ ένα θνητό σώμα για αιώνες -υποφέροντας, χάνοντας τους αγαπημένους τους, μέσα στον πόνο των θνητών, στο φόβο -και αυτό μέχρι να ελευθερούν όλες οι ψυχές.
Ήταν μια αποστολή εθελοντών. Ήρθαν για να θυμίζουν σε όλους τους άλλους ποιοι είναι πραγματικά. Ανάμεσά τους μαραγκοί, μαθητές, γιατροί, καλλιτέχνες, αθλητές, μουσικοί, ιδιοφυίες και τρελλοί, εγκληματίες και άγιοι. Οι περισσότεροι έχουν ξεχάσει την αποστολή τους, αλλά υπάρχει ακόμα μια φλόγα που σιγοκαίει στις καρδιές και τη μνήμη εκείνων που προορίζονται για να ξυπνήσουν και να γίνουν οι υπηρέτες της ανθρωπότητας, ξυπνώντας και τους υπόλοιπους.
Αυτοί οι σωτήρες δεν είναι “καλύτερες” ψυχές -εκτός αν η ΑΓΑΠΗ τους κάνει καλύτερους. Αλλά τώρα έχουν αρχίσει να ξυπνούν. Εκατοντάδες χιλιάδες ψυχές σε όλον τον πλανήτη -μια πνευματική οικογένεια.
Η αποστολή…
Συνήλθα απότομα. Τράβηξα το βλέμμα μου απο τις φλόγες και στράφηκα στη Μαμά Τσία που καθόταν ακόμη δίπλα μου. Εκείνη, κοιτάζοντας τη φωτιά μου είπε, “Η ψυχή μου είναι μία απ’ αυτές της τελευταίας ομάδας. Το ίδιο και του Σωκράτη και η δική σου. Το ίδιο και οι ψυχές εκατοντάδων χιλιάδων άλλων -όλων αυτών που νιώθουν την επιθυμία να υπηρετήσουν. Σκέψου το! Εκατοντάδες χιλιάδες -και όλο και περισσότεροι που έρχονται συνεχώς, μέσω των παιδιών μας – να ξυπνούν και να θυμούνται ποιοί είναι στην πραγματικότητα και τι έχουν να κάνουν.
“Το κοινό μας σημείο είναι η αίσθηση που έχουμε σ’ όλη μας τη ζωή ότι είμαστε “διαφορετικοί“, παράξενοι, αταίριαστοι, ξένοι σε μια ξένη χώρα και ότι ποτέ δεν θα ταιριάξουμε. Νιώθουμε μια επιθυμία να “επιστρέψουμε στο σπίτι μας”, αλλά δεν είμαστε σίγουροι τι σημαίνει αυτό. Είμαστε συχνά πρόθυμοι να προσφέρουμε αλλά και πολύ ανασφαλείς.
“Βέβαια δεν βρισκόμαστε εδώ για να “ταιριάξουμε”, όσο κι αν θα το θέλαμε. Έχουμε έρθει για να διδάξουμε, να οδηγήσουμε, να θεραπεύσουμε, να θυμίσουμε στους άλλους, ακόμα κι αν το κάνουμε αποκλειστικά με παράδειγμα τη ζωή μας.
“Η γη υπήρξε σχολείο για πολλές ανθρώπινες ψυχές, αλλά οι ψυχές μας δεν ανήκουν ολοκληρωτικά σ’ αυτή τη γη. Έχουμε εκπαιδευτεί κάπου αλλού, ξέρουμε πολλά πράγματα χωρίς να ξέρουμε πού τα μάθαμε -υπάρχουν πράγματα που αναγνωρίζουμε, σαν να τα ξαναβλέπουμε. Και φυσικά βρισκόμαστε εδώ για να υπηρετήσουμε.
“Εσύ Νταν, πρέπει να αναζητήσεις τρόπους να αλλάξεις κάποια πράγματα -πρώτα να ξυπνήσεις τον εαυτό σου, μετά να βρεις τον κατάλληλο μοχλό, τα πιο σωστά μέσα, τον πιο φυσικό τρόπο να πλησιάσεις τους άλλους. Έτσι συμβαίνει με όλους τους ειρηνικούς πολεμιστές που μοιράζονται αυτήν την αποστολή. Κάποιος μας μπορεί να γίνει κουρέας, άλλος δάσκαλος, άλλος χρηματιστής, κτηνίατρος ή δικηγόρος. Μερικοί από εμάς μπορεί να γίνουν διάσημοι, άλλοι να παραμείνουν

ανώνυμοι. Όμως ο καθένας έχει τον ρόλο του.

 Εκδόσεις: Έσοπτρον
Πηγή: bibliofagion.blogspot.gr
revealedtheninthwave
awakengr.com

Γκρίνια

Όλη μας η γκρίνια σε τελική ανάλυση, στρέφεται ενάντια στο δικό μας χαρακτήρα!
Ότι κάνουν οι άλλοι δε θα έπρεπε να μας γεμίζει αγανάκτηση. Έτσι κι αλλιώς, οι πιθανότητες να τους κάνουμε να αλλάξουν συμπεριφορά είναι λίγες. Εκείνοι έτσι έχουν συνηθίσει να ανταποκρίνονται στις περιστάσεις που συναντούν και δεν πρόκειται να αλλάξουν, μόνο και μόνο για να μας κάνουν το χατήρι.
Χρειάζεται,αντίθετα, να ψάξουμε εντατικά να βρούμε γιατί μας ενοχλεί ο τρόπος τους. Με λίγα λόγια, ποια είναι η πλευρά του δικού μας χαρακτήρα που παρουσιάζει τόσο μειωμένη αντίσταση ώστε η κακή τους στάση να μας φαίνεται αφόρητη ;
Ποιο ελάττωμά μας κάνει τη δική τους πράξη τόσο επίφοβη και απειλητική για εμάς ;

Σύγκριση

Η σύγκριση γεννά το φόβο και ο φόβος γεννά τη σύγκριση. Ο φόβος και η σύγκριση, με τη σειρά τους γεννούν τον ανταγωνισμό και καταστρέφονται σχέσεις σε όλα τα επίπεδα. Η γλώσσα μας καταγράφει τις σχέσεις αυτές σα να ήταν έννοιες ξεχωριστές, σε αυτόνομη βάση η καθεμιά. Στην πραγματικότητα όμως, φόβος,σύγκριση και ανταγωνισμός συνυπάρχουν.

Δεν τα συναντά κανείς μεμονομένα, όπως δεν μπορεί να υπάρξει το μέσα χωρίς το έξω. Είναι αυταπάτη να νομίζουμε ότι,αν έχουμε το ένα μόνο από τα γνωρίσματα αυτά, είμαστε απαλλαγμένοι από τα άλλα. Η μόλυνση είναι καθολική και χρειάζεται να πληρώσουμε στο ακέραιο την τιμή της ακριβής για την ψυχολογία μας συσκευασίας.Πρόκειται μόνο για διαφορετικές όψεις του ίδιου νομίσματος....της συνήθειας του νου να στηρίζεται και να εξαρτάται από τους άλλους.

Ειρήνη μέσα μας !

Δημιουργία

Δεν μπορεί να υπάρξει δημιουργία μέσα σε κλίμα κριτικής.
 Η δημιουργία είναι μια αυθόρμητη ανταπόκριση του νου...κάτι σαν αύρα ή σα δροσερή πνοή, στις περιστάσεις που αντιμετωπίζουμε. Είναι μία έκπληξη, μία αυτοσχέδια απάντηση, μία αναπάντεχη ανακάλυψη. Πηγάζει από το νου και δεν υπακούει σε νόμους, Αναπηδά πάνοπλη, σαν την Αθηνά από το μέτωπο του Δία.

 Η διαδικασία της δημιουργίας δέχεται ίσως πιθανότητες για όλους τους δρόμους και διαδραματίζεται σε ένα κλίμα ανακάλυψης, χωρίς να κάνει κριτική στην εξερεύνηση.
Η κριτική βασίζεται στη σύγκριση και η σύγκριση γεννά το φόβο. Κάθε μεροληψία φράζει το δρόμο για την ανακάλυψη του αγνώστου.Η κριτική είναι τα προληπτικά μέτρα που εμποδίζουν τις νέες μορφές να γεννηθούν.
 Ο Πικάσο και οι όμοιοί του, θα είχαν σταματήσει κάθε δημιουργία αν είχαν βασιστεί στη σύγκριση των έργων τους, με τα επιτυχημένα έργα του καιρού τους.
Οι γονείς θα είχαν την τάση να καταστρέψουν τα παιδιά τους, συγκρίνοντάς τα με τον Απόλλωνα ή την Αφροδίτη. Ευτυχώς για εμάς, η καρακάξα  βρίσκει το καρακαξούλι της το ομορφότερο και το καλύτερο από όλα τα υπόλοιπα πουλιά!!!
Οι άνθρωποι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες...σε δημιουργούς και σε μισητές !
Οι μισητές μισούν επειδή συγκρίνουν τον εαυτό τους, φοβούνται και ανταγωνίζονται. Ανακαλύπτουν λάθη και περηφανεύονται για τα δικά τους ψηλά ιδανικά, μειώνοντας τις προσπάθειες των άλλων.Είναι τόσο απασχολημένοι με το έργο της καταστροφής,που δεν τους μένει αρκετή ενεργητικότητα για να δημιουργήσουν κάτι δικό τους.
Οι δημιουργοί αγαπούν. Η αγάπη αψηφά τις απαγορεύσεις. Η χαρά να παίζεις για τη χαρά του παιχνιδιού και όχι για την ανταμοιβή, ανοίγει όλες τις πόρτες ακόμη και αν αρχικά φαίνονται κλειστές.
Νέες μορφές γεννιούνται από ένα έργο χωρίς λογοκρισία. Ο ανταγωνισμός περιέχει πάντα τάσεις κατακτητικές και δένει κόμπο το νου εκείνου που τον διαλέγει για συμπεριφορά.

Η πραγματική αγάπη δεν έχει αντικείμενο ποτέ. Δε σκέπτεται το κέρδος και το όφελος. Μοναδική ανταμοιβή της, είναι η ΧΑΡΑ και η ΟΜΟΡΦΙΑ που προσφέρει. Η επιλογή είναι ελεύθερη για τους ανθρώπους. Ο καθένας μπορεί να διαλέξει τη στάση του δημιουργού ή του μισητή, εκείνου πουν αγαπά ή εκείνου που μάχεται. Η μία στάση αποκλείει την άλλη. Η ανυστερόβουλη αγάπη διώχνει το φόβο....μου πήρε πολλά χρόνια για να το ανακαλύψω.....Αξίζει τον κόπο !

Ειρήνη μέσα μας !

Γράψε...γράψε κοριτσάκι.

Είναι και αυτή
η άλλη όψη του νομίσματος της θλίψης
η γλυκιά πλευρά της...
που σε κάνει
να θέλεις να την πάρεις αγκαλιά
και να ενωθείτε στην αιωνιώτητα του τώρα
με την απόλυτη ενέργεια της συμπαντικής ενωτικής αγάπης
εκεί που δεν υπάρχει διαχωρισμός,
δεν υπάρχει εγώ και εσύ,αρνητικό και θετικό
εκεί που όλα είναι ένα,
έτσι όπως στα όνειρα που σου γλυκαίνουν την ύπαρξή σου....

Πριν ένα χρόνο και κάτι ψιλά στην αγκαλιά του υπέροχου και δυνατού  Πενταδάκτυλου Ταΰγετου..... 23/02/2015  

Γράψε. Γράψε. Η πρώτη λέξη που μου ήρθε ξυπνώντας το πρωί.
Η ώρα είναι 7:30 π.μ. Ανάβω την ξυλόσομπα, φτιάχνω τον πρωινό μυσχομυρωδάτο μου καφέ, στρίβω με αργές κινήσεις ένα τσιγάρο,τραβάω την πρώτη ρουφηξιά και μένω για λίγο στο κενό.
Με επαναφέρνει το κελάιδισμα των πουλιών που οργιάζουν στα παιχνίδια. Πετούν από τα λουλούδια του κήπου, στην κεραμιδωτή στέγη συνεχώς,ανεβοκατεβαίνοντας χαρούμενα.Παίρνω αναπνοές από την άγρια φύση. Λόγω βροχής σήμερα, οι μυρωδιές του χώματος είναι έντονες.Γεμίζει η ματιά και η ψυχή από εκπλήξεις χρωμάτων, ήχων και αρωμάτων.
Χαζεύω τα κύμματα στη σκοτεινή θάλασσα και ανοίγω τον υπολογιστή μου για να υπακούσω στην πρωινή φωνή και να γράψω. Άντε, να γράψω...
Και δεν ανάβει, είναι νεκρός. Ούτε φωνή, ούτε ακρόαση, ούτε φωτάκια να αναβοσβήνουν.
Είναι νεκρός και για μια στιγμή νέκρωσαν τα κύτταρα μου.
Μια Καθαροδευτέρα με νεκρό υπολογιστή ; σκέφτομαι.
Χωρίς μουσική ; η δεύτερη σκέψη.
Πώς θα ξεκινήσω σήμερα το γράψιμο ; Και είναι η πρώτη παρθενική συνειδητή μου μέρα γι αυτό.
Η μια σκέψη διαδέχεται την άλλη σα χείμαρος.
Κενό.
Σταματάω για λίγο τις σκέψεις, για να ακούσω τους ήχους. Μπερδεύονται σε έναν χορό τα ξύλα που καίγονται στην ξυλόσομπα, τα πουλιά που τραγουδούν γύρω γύρω από το μικρό σπίτι στο λιβάδι, ο ήχος του ψυγείου που κάνει τη δουλειά που κατασκευάστηκε να κάνει,το πατζούρι που το τρίζει ο αέρας.
Απλώνεται το βλέμμα μου έξω από την μπαλκονόπορτα. Ακούραστα είναι αυτά τα πουλιά Θεέ μου ;
Ακούραστη είναι και η θάλασσα να πηγαίνει πέρα δώθε συνεχώς ;
Μια στεναχώρια χτυπάει την πόρτα της νύστας, αλλά αποφασίζω να μην της ανοίξω.
Ανοίγω την πόρτα στην εμπιστοσύνη και με το που μπαίνει, μου προσφέρει τετράδιο και στυλό.
Μα μου τη βρίσκω μερικές φορές την ψυχραιμία και δεν παθαίνω πανικό; Αναρρωτιέμαι.
Είναι πιο βαθιά η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ. Έρχεται από μακρυά, από τα σωθικά μου.
Χτυπάει με ορμή τη στεναχώρια, το φόβο, την ανασφάλεια, την ανημπόρια, την αμφιβολία,την ντροπή και ξεχύνεται σα λάβα ηφαιστείου, που στο διάβα της καίει όλα τα υπόλοιπα.
Αρχίζω να χαίρομαι που έχω χρόνο να ακούσω τη σιωπή. Που κλείνω τα μάτια και αφουγκράζομαι τους απαλούς ήχους.
Γράψε, γράψε κοριτσάκι.
Δυο ώρες κάθε μέρα να κάθεσαι να γράφεις αφοσιωμένη στο όνειρο της ζωής σου, για να μοιραστείς τις σκέψεις και τις εμπειρίες σου.
Τι νόημα έχει να τις κρατήσεις για σένα ;
Μα, να γράφεις για σένα. Να χορεύεις για σένα. Να απολαμβάνεις το κάθε τι που κάνεις για σένα. Να είσαι εσύ. Να είσαι ο καθαρός εαυτός σου.
Αυτός που δεν έχει χρόνο και χώρο.
Αυτός που δεν χρειάζεται στολίδια για να είναι. Τα στολίδια μερικές φορές βαραίνουν.
Κουράζουν τους ώμους σου,να τα κουβαλάς.
Και οι άνθρωποι βλέπουν και κολλάνε στα στολίδια, στους φιόγκους, στο περιτύλιγμα και χάνουν την ουσία.
Γράψε, γράψε κοριτσάκι.....γράψε γυναίκα....γράψε άνθρωπε.....

                                      Ένα τραγούδι αφιερωμένο στο μαγικό εαυτό μας.

Η μπάλα της χαράς και το μαχαίρι!

Τι ωραίες οι αλάνες των παιδικών μας χρόνων! Το δεύτερο σπίτι μας!

Αγόρια και κορίτσια μαζευόμασταν και παίζαμε με τη μπάλα μας, ότι παιχνίδι μας έφερνε χαρά,τόση που ξεχνούσαμε και να φάμε πολλές φορές. Και όταν μας φώναζε η μάνα, όλο ΤΩΡΑ λέγαμε...και περνούσε πολύ ώρα από το τώρα...!
Παντού υπάρχει ο εχθρός της χαράς, σε όλες τις ηλικίες... 
Πρέπει να παραμόνευε με το μαχαίρι της κουζίνας πίσω από την εξώπορτα -δεν εξηγείται αλλιώς- να κρυφοκοίταζε από τα μισόκλειστα παντζούρια -μόλις άκουγε τα γέλια και τις παιδικές φωνές μας -μόλις πέσει η μπάλα στη αυλή του να χυμήξει να την σκίσει και να πετάξει τα κομμάτια της στο δρόμο, για παραδειγματισμό και εκφοβισμό....

Ύστερα στεκόταν στην αυλόπορτα: «Να πάτε σπίτια σας να παίξετε! Μπρος! Δρόμο! Ουστ από δω χάμου!». 
Σκούπιζε το μαχαίρι στο παντελόνι του,η γυναίκα του συγύριζε τάχαμου τις γλάστρες που χάλασε η μπάλα μας κι εκείνος έμπαινε στο κλουβί-σπίτι του, φτύνοντας ανάμεσα στα λειψά του δόντια κατάρες και βρισιές.
Μην τον παρεξηγείται μας έλεγε η μάνα...δεν έχει παιδιά, δεν καταλαβαίνει-.
Γιατί ρε μάνα; Όσοι  δεν έχουν παιδιά,δεν έχουν καρδιά δηλαδή;
 Δεν είναι αλήθεια αυτό, κάτι άλλο συμβαίνει. Μα κι αυτή η γυναίκα του...έχει μια σπίθα αγάπης στα μάτια της, αλλά τόσον καιρό που είναι με το τέρας, του έμοιασε μάλλον ....λέγαμε και πηγαίναμε για ύπνο για να ονειρευτούμε μια νέα....μπάλα.

Και όταν κονομάγαμε καινούργια μπάλα, εκεί μαζευόμαστε πάλι, στον ίδιο δρόμο,στο δρόμο έξω από την αυλή του, κι ας ξέραμε ότι παραμονεύει το κακό. Τον είχαμε καθαρίσει με τα παιδικά χεράκια μας αυτόν τον χωματόδρομο....σπιθαμή προς σπιθαμή.Είχανε ματώσει από τα αγριόχορτα που ξεριζώναμε.
 Όχι ότι δε φοβόμαστε.Παιδιά είμασταν. Φοβόμαστε. Όχι μη μας πάρει τη μπάλα. Μη μας πάρει τον αέρα φοβόμαστε....

Παρόλα αυτά τον συμπαθούσαμε τον κ. Πέτρο τον σκληρό, γιατί κάθε μέρα που βγαίναμε για παιχνίδι στην αλάνα, ξεχνούσαμε τι έγινε και πιστεύαμε ότι ε ξημέρωσε η μέρα που θα χαιρόταν με τη χαρά μας και θα έβγαζε το μαχαίρι από την καρδιά του και θα το έβαζε στο συρτάρι.

 
Στα μάτια ενός παιδιού που ξεχνάει το γεγονός, αυτό που μένει είναι η χαρά του παιχνιδιού και η περιπέτεια ! 
Και την αλάνα της καρδιάς του, όσο και να την περιορίσουν, αυτή ΕΙΝΑΙ απεριόριστη!

Ο εχθρός – Μια παραβολή του Αϊνστάιν

Το άλογο ζούσε ελεύθερο στο δάσος
 Μια μέρα το πλησίασε ο άνθρωπος.

Σοβαροφάνεια, η νόσος των μη σοβαρών.

Η Έρις διαμαρτυρόμενη για τις χαμηλές επιδοτήσεις του Δία πετάει όλα τα μήλα της στα κεφάλια των Αθανάτων. Ένα από αυτά εξοστρακίζεται και πετυχαίνει τον Μενέλαο, που είχε πάει στον Όλυμπο για σκι, με την οικογένεια. Ο Μενέλαος τα παίρνει στο κρανίο νομίζοντας ότι τον βάρεσε η Ωραία Ελένη και φεύγει για τη Μύκονο. Εκεί γνωρίζει τον Πάρη, που ντυμένος με γυναικεία ρούχα προσπαθεί να ξεφύγει από τις λυσσάρες Τρωαδίτισες. Οι δύο νέοι ερωτεύονται παράφορα...

Στο μεταξύ η Ωραία Ελένη ζητά τη βοήθεια των λοιπών συγγενών και όλοι μαζί καταλήγουν στον Κάλχα. Αυτός τους ξαπλώνει στα ανάκλιντρα και τους ταράζει στις αναδρομές. Σε μια από αυτές, ο Αγαμέμνων ανακαλύπτει τη θηλυκή του πλευρά και φεύγει-κι αυτός-για τη Μύκονο να συναντήσει την αδελφή ψυχή. Ξημεροβραδιάζεται στο Paradise και συμβαίνει το μοιραίο. Τα φτιάχνει με τον Πάρη και ο Μενέλαος μένει μπουκάλα. Για να τους εκδικηθεί τα καρφώνει όλα στον Πρίαμο και την Κλυταιμνήστρα.

Μετά από ομηρικούς καυγάδες, τα σόγια διαφωνούν στην προίκα και αρχίζουν τις διαπραγματεύσεις, με τον Μάθιου Νίμιτς μεσολαβητή. Τα υπόλοιπα είναι γνωστά...

 

 

 

Πηγή για τον ορισμό της σοβαροφάνειας 1: http://frikipaideia.wikia.com/wiki/%CE%A3%CE%BF%CE%B2%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%86%CE%AC%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1

 Σοβαροφάνεια είναι μια κατάσταση που αναφέρεται σε ανθρώπους (πολιτικούς), ζώα (ψηφοφόρους), πράγματα (τα καημένα τα χαρτάκια με σοβαροφανή ονόματα πολιτικών) όπως και καταστάσεις, που στόχο έχουν να παραστήσουν σοβαρότητα, χωρίς να υπάρχει κάποιο υπόβαθρο με ουσία. Είναι χαρακτηριστικό που καθοδηγείται από ψυχολογικές ανάγκες για ανωτερότητα ή/και σύνδρομο τύπου "επειδή το είπε η μαμά μου".
Σε κάθε περίπτωση, είναι κοινώς αποδεκτό ότι η γραμμή είναι τόσο λεπτή, τουλάχιστον στην Ελληνική πραγματικότητα, με αποτέλεσμα να υπάρχει σοβαρή (;) δυσκολία στον διαχωρισμό εσωρούχων (το κατά κόσμον, "μπέρδεψε τις κάλτσες με τα σώβρακα").
Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σοβαρότητα είναι σοβαροφάνεια συν ουσία. Αλλά επειδή τα σοβαρότερα θέματα η σημερινή πραγματικότητα τα περνάει στην πλάκα, ακόμα και αυτό θα ήταν ασαφές.
Προς το παρόν, για την επίδειξη του όρου, μπορούμε να σας θυμίσουμε το βλέμμα κάποιων πολιτικών.
"Χαίρε βάθος αμέτρητον..." 

 Πηγή για τον ορισμό της σοβαροφάνειας 2:http://epistoligr.blogspot.gr/2012/09/blog-post_3598.html#axzz3xbZhTj2Y

Ο Ερωτισμός είναι πηγή ζωής.

Ο ερωτισμός είναι πηγή ζωής, είναι ενέργεια,είναι αγάπη,είναι δύναμη,είναι ομορφιά, είναι δημιουργία,είναι χαρά, είναι γέλιο, είναι αλήθεια.
Όχι με τον τρόπο που τον μάθαμε, (δες sexy γκομενάκια/αμαρτία/πορνογραφία/sex),αυτόν δηλ.που ευτελίζει τη σπουδαία προσφορά του, αυτόν δηλ.που μας φορέσανε ως ντροπή.

Διότι κάθε τι που ευτελίζεται για πολύ συγκεκριμένους-εσκεμμένους λόγους, χρειάζεται αποκωδικοποίηση....
ΓΙΑΤΙ άραγε τον ευτελίσανε ;

Είναι ενέργεια που ρέει-καίει μέσα μας για να δημιουργούμε, να προσφέρουμε, να θεραπεύουμε,να είμαστε γαλήνιοι,να μην αρρωσταίνουμε,ότι και να μας λένε να μη μας αγγίζει,να παίζουμε,να ερωτευόμαστε το κάθε τι που κάνουμε,να έχουμε εμ-πιστο-σύνη,να χαιρόμαστε την κάθε στιγμή, να ζούμε στο τώρα.
Αυτό που έχουν τα πολύ μικρά παιδιά δηλ.
Είναι ενέργεια που σε κάνει να είσαι στο κέντρο σου.

Ο ερωτισμός στάθηκε μέρος του έργου των μεγαλύτερων καλλιτεχνών στο πέρασμα των αιώνων. Ενέπνευσε και θα συνεχίζει να εμ-πνέει(πνοή), αυτούς που επιτρέπουν στην ερωτική ενέργεια να βγει στην επιφάνεια του Είναι τους, χωρίς φόβο και πάθος.

Αν οι άνθρωποι που διαθέτουν αυτήν την ιδιαίτερη ενέργεια του ερωτισμού ενωθούν, θα ομορφήνει η πλάση.... και όχι μόνο.

Αν οι άνθρωποι βρούμε-θυμηθούμε αυτό που είναι ο καθένας και ενώσουμε τα Είναι μας, δεν θα υπάρχει χώρος μέσα μας για ζήλεια, για σύγκριση,για αμφιβολία, για χαμηλών δονήσεων σκέψεις.

 Ο ερωτισμός είναι πηγή ζωής και ενώνει !

Η μαγεία της Επιλογής.

 Άνθρωπος: -Πες μου άνεμε, γιατί δεν το κατάλαβα.... 

Πώς ...μπορώ να είμαι όλες τις ώρες και τις μέρες θετικό άτομο ; 
Πώς θα το καταφέρω αυτό;
Άνεμος: -Κάθε πρωί που ξυπνάς πες στον εαυτό σου, έχω δύο επιλογές σήμερα.
Μπορώ να επιλέξω να'μαι σε καλή διάθεση ή να επιλέξω να'μαι σε κακή διάθεση.
Άνθρωπος: -ΟΚ! επιλέγω να'μαι σε καλή διάθεση. Όμως κάθε φορά κάτι κακό συμβαίνει..και μετά πώς ;
Άνεμος: -Μπορείς να επιλέξεις να είσαι θύμα της κατάστασης ή να μάθεις απ'αυτήν.
Άνθρωπος: -ΟΚ! επιλέγω να μάθω απ'αυτήν. Όμως κάθε φορά κάποιος άλλος έρχεται σε μένα κάνοντας μου παράπονα.... και μετά τι ;
Άνεμος: -Μπορείς να επιλέξεις να δεχτείς και να επηρεαστείς από τα παράπονα του, ή να του επισημάνεις τη θετική πλευρά της ζωής.
Άνθρωπος: -ΟΚ! επιλέγω να του επισημάνω τη θετική πλευρά της ζωής.. δεν είναι όμως και τόσο εύκολο.
Άνεμος: -Κι όμως είναι !Ξεκίνα από εσένα. Ζωή σημαίνει επιλογές. Όταν απομακρύνεις τα σκουπίδια απ'το μυαλό σου, θα δεις πως κάθε στιγμή στη ζωή σου, εμφανίζονται μπροστά σου μονοπάτια με διαφορετικές συναισθηματικές επιλογές και σταθμοί με ανθρώπους έτοιμους ή όχι να δουν.
Άνθρωπος: - ΟΚ! ζωή σημαίνει επιλογές, το κατανόησα...πετάω και τα σκουπίδια, του μυαλού μου ροκανίδια...αναγνωρίζω και τους σταθμούς..... και μετά τι ;

Άνεμος: -Και μετά εσύ επιλέγεις πως αισθάνεσαι και πως αντιδράς στην οποιαδήποτε κατάσταση που σου παρουσιάζεται και πόσο καιρό θα μένεις στον κάθε σταθμό και γιατί...........Γίνεσαι  αλχημιστής των συναισθημάτων σου, είσαι ο μάγος της ζωής σου, μαθαίνεις να μη φοβάσαι τα συναισθήματα, το χρόνο, τους ανθρώπους, τις καταστάσεις, τον έρωτα, την αγάπη,τη δύναμή σου,τον αληθινό εαυτό σου.....μαθαίνεις να μη φοβάσαι γενικώς.
Μαθαίνεις να σε υποστηρίζεις, να σε αγαπάς, να σε φροντίζεις.
Εσύ επιλέγεις την καλή ή την κακή διάθεση στην οποία θέλεις να βρίσκεσαι. Τα συναισθήματα γεννιούνται από τις σκέψεις. Έχοντας τον έλεγχο των σκέψεων σου, μπορείς ν' αλλάξεις τον τρόπο που αισθάνεσαι, τον τρόπο που ζεις.
Είναι δική σου επιλογή, πως θα ζήσεις την ζωή σου Μαγικέ Άνθρωπε !
Άνθρωπος: -Κάνε με τότε άνεμο, να γίνω σαν κι εσένα σοφός.

Άνεμος: - Τώρα μάλιστα Άνθρωπε ! Προχώρα με ψηλά το κεφάλι και ώρα καλή στην πρύμνη σου, κι αέρα στα πανιά, στα μαλλιά, στα μυαλά και στην καρδιά σου !

Ο Ζεϊμπέκικος χορός

Το ζεϊμπέκικο είναι σαν το «Πάτερ Ημών». Τα είπες όλα με τη μία.
Άϊντε γιατί ααα, τα κάναμε όλα ίσιωμα..... 

 
Ο Αρχαϊκός χορός της Θράκης που τον μετέφεραν οι ζεϊμπέκηδες στη Μικρά Ασία και τον επανέφεραν στην Ελλάδα οι πρόσφυγες του 1922.
Το ζεϊμπέκικο δε χορεύεται ποτέ στη ψύχρα ει μη μόνον ως κούφια επίδειξη.
Είναι η σωματική έκφραση της ήττας.
Η απελπισία της ζωής.
Το ανεκπλήρωτο όνειρο.

     Είναι το «δεν τα βγάζω πέρα». Το κακό που βλέπεις να έρχεται.  

Το παράπονο των ψυχών που δεν προσαρμόστηκαν στην τάξη των άλλων.
Ο ΧΟΡΕΥΤΗΣ συμπάσχει με το στίχο,ο οποίος εκφράζει σε κάποιο βαθμό την προσωπική του περίπτωση,γι αυτό επιλέγει το τραγούδι που θα χορέψει και αυτοσχεδιάζει σε πολύ μικρό χώρο ταπεινά και με αξιοπρέπεια. 

Δεν σαλτάρει ασύστολα δεξιά κι αριστερά· βρίσκεται σε κατάνυξη.

"Τι πάθος ατελείωτο που είναι το δικό μου, όλοι να θέλουν τη ζωή κι εγώ το θάνατό μου"
(Βαμβακάρης)

Το ζεϊμπέκικο δεν απευθύνεται στους άλλους.

 Ο αληθινός άντρας δεν ντρέπεται να φανερώσει τον πόνο ή την αδυναμία του· αγνοεί τις κοινωνικές συμβάσεις και τον ρηχό καθωσπρεπισμό. 

Το ζεϊμπέκικο είναι κλειστός χορός, με οδύνη και εσωτερικότητα. Δεν απευθύνεται στους άλλους. Ο χορευτής δεν επικοινωνεί με το περιβάλλον. Περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του, τον οποίο τοποθετεί στο κέντρο του κόσμου. Για πάρτη του καίγεται, για πάρτη του πονάει και δεν επιζητεί οίκτο από τους γύρω. Τα ψαλίδια, τα τινάγματα, οι ισορροπίες στο ένα πόδι είναι για τα πανηγύρια. Το πολύ να χτυπήσει το δάπεδο με το χέρι «ν' ανοίξει η γη να μπει». 

Και, όσο χορεύει, τόσο μαυρίζει. 

Πότε μ' ανοιχτά τα μπράτσα μεταρσιώνεται σε αϊτό που επιπίπτει κατά παντός υπεύθυνου για τα πάθη του και πότε σκύβει τσακισμένος σε ικεσία προς τη μοίρα και το θείο. 

Ο μάγκας είναι άντρας σεμνός, καλοντυμένος και μοναχικός.
Δεν είναι επιδεικτικό κουτσαβάκι και αλανιάρης.
Όπως αναφέρεται και στο Μείζον Ελληνικό Λεξικό "μάγκας : έξυπνος και με συμπεριφορά που ταιριάζει σε άντρα".

Το ζεϊμπέκικο δεν είναι γυναικείος χορός. 
Απαγορεύεται αυστηρώς σε γυναίκα να εκδηλώσει καημούς ενώπιον τρίτων· είναι προσβολή γι' αυτόν που τη συνοδεύει. Αν δεν είναι σε θέση να ανακουφίσει τον πόνο της, αυτό τον μειώνει ως άντρα και δεν μπορεί να το δεχτεί.(πού κρύφτηκαν αυτοί οι άντρες;) Και στο μάτι δεν κολλάει.

Μια γυναίκα δεν είναι μάγκας· είναι θηλυκό ή τίποτα.(πού κρύφτηκαν αυτές οι γυναίκες; ) Κι ένας άντρας, πρώτα αρσενικό και μετά όλα τ' άλλα. Αυτό είναι το αρχέτυπο. Κι αν το εποικοδόμημα γέρνει καμιά φορά χαρωπά, η βάση μένει ακλόνητη. 

Ο χορός αντλεί την καταγωγή του από εξισλαμισμένους Ζεϊμπέκους. Οι Ζεϊμπέκοι ως ιδιαίτερη μειονότητα του πληθυσμού της Προύσας,του Αϊδινίου και της Ερυθραίας της Μικράς Ασίας, επονομαζόμενοι και «ιππότες των όρεων», ήσαν υπό διωγμό εξαιτίας της παραβατικής συμπεριφοράς τους.
 Κατά τον Ηρόδοτο, η λέξη Ζεμπέκος παράγεται από την αρχαία Θρακική λέξη μπούκο που προερχόμενη από την φρυγική λέξη βέκος σημαίνει βούκα=μπουκιά η οποία με πρώτο συνθετικό την κλητική του Ζευς, Ζευ, παράγει τη λέξη Ζεϊμπέκηδες, επίσης θεωρεί ότι συμβολίζει κατά κάποιο τρόπο μια αναζήτηση για την ένωση του πνεύματος με το σώμα, του θεού με τον άνθρωπο και χορευόταν στην απώτερη αρχαιότητα προς τιμήν της Κυβέλης της μητέρας θεάς.
Η προέλευση του χορού ανάγεται στον αρχαίο χορό «Αρτο-ζήν». Η λέξη «Ζεϋ» (από το Ζευς) συμβολίζει κατ’ αυτόν το πνεύμα, ενώ το «μπέκος», το ψωμί δηλαδή, το σώμα. Έτσι, με το ζεϊμπέκικο κερδίζει ο άνδρας «την απαλλαγή του από κάθε καταθλιπτικό σύμπλεγμα που μπορεί να τον καταπιέζει» κι αποκτά την σύνθεση της δωρικής και της φρυγικής αρμονίας, μέσα από την κατανυκτική ορχηστική περισυλλογή του στον χώρο που εντοπίζεται μεταξύ του χρόνου και του διαστήματος (και μακριά απ’ το Καλό και το Κακό), δηλαδή στο «χάος – φάος»

 Πηγή :Βικιπαίδεια και από Άρθρο του Διονύση Χαριτόπουλου στην εφημερίδα Τα Νέα, 14/9/2002. .