Η μπάλα της χαράς και το μαχαίρι!

Τι ωραίες οι αλάνες των παιδικών μας χρόνων! Το δεύτερο σπίτι μας!

Αγόρια και κορίτσια μαζευόμασταν και παίζαμε με τη μπάλα μας, ότι παιχνίδι μας έφερνε χαρά,τόση που ξεχνούσαμε και να φάμε πολλές φορές. Και όταν μας φώναζε η μάνα, όλο ΤΩΡΑ λέγαμε...και περνούσε πολύ ώρα από το τώρα...!
Παντού υπάρχει ο εχθρός της χαράς, σε όλες τις ηλικίες... 
Πρέπει να παραμόνευε με το μαχαίρι της κουζίνας πίσω από την εξώπορτα -δεν εξηγείται αλλιώς- να κρυφοκοίταζε από τα μισόκλειστα παντζούρια -μόλις άκουγε τα γέλια και τις παιδικές φωνές μας -μόλις πέσει η μπάλα στη αυλή του να χυμήξει να την σκίσει και να πετάξει τα κομμάτια της στο δρόμο, για παραδειγματισμό και εκφοβισμό....

Ύστερα στεκόταν στην αυλόπορτα: «Να πάτε σπίτια σας να παίξετε! Μπρος! Δρόμο! Ουστ από δω χάμου!». 
Σκούπιζε το μαχαίρι στο παντελόνι του,η γυναίκα του συγύριζε τάχαμου τις γλάστρες που χάλασε η μπάλα μας κι εκείνος έμπαινε στο κλουβί-σπίτι του, φτύνοντας ανάμεσα στα λειψά του δόντια κατάρες και βρισιές.
Μην τον παρεξηγείται μας έλεγε η μάνα...δεν έχει παιδιά, δεν καταλαβαίνει-.
Γιατί ρε μάνα; Όσοι  δεν έχουν παιδιά,δεν έχουν καρδιά δηλαδή;
 Δεν είναι αλήθεια αυτό, κάτι άλλο συμβαίνει. Μα κι αυτή η γυναίκα του...έχει μια σπίθα αγάπης στα μάτια της, αλλά τόσον καιρό που είναι με το τέρας, του έμοιασε μάλλον ....λέγαμε και πηγαίναμε για ύπνο για να ονειρευτούμε μια νέα....μπάλα.

Και όταν κονομάγαμε καινούργια μπάλα, εκεί μαζευόμαστε πάλι, στον ίδιο δρόμο,στο δρόμο έξω από την αυλή του, κι ας ξέραμε ότι παραμονεύει το κακό. Τον είχαμε καθαρίσει με τα παιδικά χεράκια μας αυτόν τον χωματόδρομο....σπιθαμή προς σπιθαμή.Είχανε ματώσει από τα αγριόχορτα που ξεριζώναμε.
 Όχι ότι δε φοβόμαστε.Παιδιά είμασταν. Φοβόμαστε. Όχι μη μας πάρει τη μπάλα. Μη μας πάρει τον αέρα φοβόμαστε....

Παρόλα αυτά τον συμπαθούσαμε τον κ. Πέτρο τον σκληρό, γιατί κάθε μέρα που βγαίναμε για παιχνίδι στην αλάνα, ξεχνούσαμε τι έγινε και πιστεύαμε ότι ε ξημέρωσε η μέρα που θα χαιρόταν με τη χαρά μας και θα έβγαζε το μαχαίρι από την καρδιά του και θα το έβαζε στο συρτάρι.

 
Στα μάτια ενός παιδιού που ξεχνάει το γεγονός, αυτό που μένει είναι η χαρά του παιχνιδιού και η περιπέτεια ! 
Και την αλάνα της καρδιάς του, όσο και να την περιορίσουν, αυτή ΕΙΝΑΙ απεριόριστη!