Υπάρχουν άνθρωποι !

Υπάρχουν άνθρωποι λιμάνια...Πάντα εκεί, πάντα πρόθυμοι να σε ζεστάνουν με την ματιά τους , τα λόγια τους, την αγκαλιά
τους...Όσο κι αν έλειψες, όπου κι αν χανόσουν...

Υπάρχουν άνθρωποι θηρία....Που περιπλανώνται μέσα στις ζούγκλες του μυαλού και της ματαιοδοξίας τους, που είναι έτοιμοι να κατασπαράξουν οτιδήποτε εμποδίζει τα σχέδια και τις ακόρεστες επιθυμίες τους, να αρπάξουν και να λιποτακτήσουν από οτιδήποτε όμορφο κι αληθινό κάνεις το λάθος να τους χαρίσεις...

Υπάρχουν άνθρωποι ποτάμια αθόρυβα....Μπαίνουν στην ζωή σου σιγανά, μυστικά, απρόσμενα με κίνητρα οχυρωμένα από τις κεραίες της ψυχής σου,που ζωγραφίζουν ανεξίτηλα τους πόθους στην καρδιά σου μα όταν βρουν τον στόχο τους, σε μαχαιρώνουν πισώπλατα και βγαίνουν από την ζωή σου και πάλι αθόρυβα...

Υπάρχουν άνθρωποι απρόβλεπτοι, χείμαρροι, γεμάτοι ορμή, πάντα έτοιμοι να σου προσφέρουν ένταση, χαρά, υποσχέσεις που δεν θα μπορέσουν ίσως να τηρήσουν , όχι γιατί φταίνε αυτοί αλλά η έμφυτη ανάγκη τους να ζουν μόνο για την στιγμή, να ρουφάνε ότι μπορούν να προλάβουν και να φεύγουν αναζητώντας και πάλι τέτοιες στιγμές...

Υπάρχουν άνθρωποι μοναχικοί , σιωπηλοί, σαν νύχτες χειμωνιάτικες...χωρίς φεγγάρι, χωρίς ζεστασιά, χωρίς αγωνίες, άχρωμοι, κλεισμένοι και θωρακισμένοι στην έρημο που τους ανήκει και που λατρεύουν...

Υπάρχουν άνθρωποι ''φευγάτοι''...Ονειροπόλοι, με καρδιά και νου γεμάτο χρώματα και ελπίδες, για πάντα δεμένοι με ένα αύριο φωτεινό που αν και ποτέ δεν έρχεται, πάντα ελπίζουν ότι θα έρθει....Μέχρι να φύγει εντελώς το σήμερα...

Υπάρχουν και άνθρωποι ερωτικοί, παθιασμένοι, δυνατοί και ευάλωτοι ταυτόχρονα, ελεύθεροι αλλά και παραδομένοι...Χωρίς έρωτα σκοτεινιάζουν, χάνονται αργοπεθαίνουν στην ανία και την μοναξιά που οι ίδιοι επιλέγουν για να κλείσουν τις πληγές τους που με το επόμενο χτυποκάρδι ανοίγουν και πάλι...

Υπάρχουν και ΑΝΘΡΩΠΟΙ άγγελοι....Κάπου μακριά από το πλήθος και τα τετριμμένα, ταπεινοί αλλά και φωτεινοί ταυτόχρονα, άγνωστοι και γνώριμοι πολλές φορές, που θυσιάζουν σώμα και εγωισμό, αφιερωμένοι στην αναζήτηση του ανυπέρβλητου, του ανώτερου, του Θείου έρωτα...

Όλοι είναι γύρω μας, όλοι χτυπάνε κάποια στιγμή την πόρτα της ψυχής μας, όλοι κάτι δίνουν και κάτι παίρνουν, κάτι μας μαθαίνουν και κάτι τους μαθαίνουμε...Αλλά το πιο σημαντικό ... ΟΛΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΛΙΓΟ ΠΟΛΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ! Και εμφανίζονται σαν σκιές κρυμμένες σε κάποιες φάσεις της ζωής μας, όταν εμείς το επιτρέψουμε, ή όταν οι άλλοι τις συναντήσουν μέσα στα μάτια μας...Για να πιστέψουν σ' αυτά που θέλουν να υπάρχουν, για να ζητήσουν εκείνα που πάντα υπήρχαν αλλά αγνόησαν...
Γιατί απλά είναι άνθρωποι...
Αγάπα τον άνθρωπο,γιατί είσαι ΕΣΥ.

Όλα είναι δρόμος.

Της Νότας Τζανετάκη

Θα ζήσουν μέρες δόξας τα ημερολόγια που έμειναν κενά, γιατί τελικά είναι απλό, γιατί τελικά την χαρά σου την λες με ένα βλέμμα, στις λύπες χρειάζονται οι λέξεις.....
Και κάπου εκεί, ανάμεσα στις μισάνοιχτες σελίδες, στα ορνιθοσκαλίσματά σου, στην πένα που γλυστράει,στις λέξεις που θυμάσαι ότι δεν είπες.... μαθαίνεις να πιστεύεις σε αυτό που γνωρίζεις καλύτερα, ότι ο μόνος δρόμος που γνωρίζουν τα πόδια σου, είναι αυτός που ανοίγεται μπροστά σου...

  Πάνω στις αλλαγές καταλαβαίνεις την σημασία των παύσεων, που σε βοηθούν να ακούσεις την σημασία των αλλαγών. Παύση λοιπόν, για όσο χρειαστεί. Η ζωή άλλωστε είναι γεμάτη άγραφα posts.....ότι και αν γράφουμε, ότι και αν σκεφτόμαστε να γράψουμε....

Κάτι απελευθερωτικό συμβαίνει ξαφνικά και γίνονται όλα νωχελικά πρωινά και χαμογελαστά απογεύματα και τρυφερά βράδια και νιώθεις έτοιμος για όσα σε περιμένουν και όσα στοχεύεις από καιρό, έτοιμος να βραχείς από κύματα, να σβήσεις γραμμές με το γυμνό σου πόδι στην άμμο και να γυρίσεις κάπως κινηματογραφικά το βλέμμα προς τον ουρανό για να δώσεις πίσω ένα κομμάτι της ευγνωμοσύνης που νιώθεις.

 Και χαμογελάς. Χαμογελάς για όσα έζησες, με όσα έζησες, για όσα θα ζήσεις, με όσους θα ζήσεις. Και μετά καταλαβαίνεις ότι εδώ και καιρό ξυπνάς και το βλέμμα σου ανταλλάσσει ακτίνες με την ανατολή, τα χέρια ετοιμάζονται να χτίσουν την ημέρα με τις ώρες στραμμένες σε ένα οποιοδήποτε φως, το κεφάλι σου δεν είναι βαρύ, είναι απλά έτοιμο να αρχίσει να γυρίζει. Και έχεις νικήσει πια όλα τα δεν, τα μην και τα όχι που σου φόρτωναν οι άλλοι από παιδί και αντιγυρίζεις μόνο ναι, νικάει το ναι, πάντα νικάει....όταν ξέρεις τι θέλεις.

Και δεν έχει και νόημα να γράφεις και posts, γιατί ουσιαστικά το μόνο που θέλεις να πεις είναι νανανα και λαλαλά.
Όμως..όλα είναι δρόμος και το μοίρασμα εμπειριών, είναι χέρι απλωμένο σε κάποιον που ψάχνει.

Στάδιο είναι και αυτό, όμορφο στάδιο που θα περάσει, όλα περνάνε.

Ειρήνη μέσα μας.
Μαγική ΝΟΤΑ

Γύρνα τον διακόπτη των εργοστασιακών ρυθμίσεων στο ON.

Γεννηθήκαμε για να παράγει το μυαλό μας θετικές σκέψεις.
Προγραμματιστήκαμε να παράγει αρνητικές.
Το σύστημα αγωνίζεται με παντίους τρόπους να μας κρατήσει σε αυτήν την κατάσταση.
Στο χέρι μας είναι να γυρίσουμε στις εργοστασιακές μας ρυθμίσεις των θετικών σκέψεων και κατόπιν να δούμε και να απολαύσουμε το αληθινό πρόσωπο του περάσματος της ζωής μας στη γη.
Μόνο το ΤΩΡΑ υπάρχει.
Επικεντρωνόμαστε σε αυτό.
Κάθε φορά που έρχεται αρνητική σκέψη και πάει ο εσωτερικός διακόπτης στο off, γύρισμα στο on.
Και αυτό γίνεται, σκεπτόμενοι τι έχουμε αυτήν τη στιγμή και νοιώθοντας ευγνωμοσύνη γι αυτά που έχουμε και όχι εστιασμό σε αυτά που δεν έχουμε. 
Αυτά που έχουμε είναι πολύ περισσότερα από αυτά που νομίζουμε ή θέλουν να μας πείσουν ότι δεν έχουμε.

Πίστεψέ με, είναι αλήθεια !

Τόσοι και τόσοι, έχουν δει μικρές ή μεγάλες ηλιαχτίδες φωτός κάποιες φορές στην πορεία τους για να βρουν την αλήθεια, στην πορεία τους να συνδεθούν με την πηγή.
Έχοντας αυτό το "ζιζάνιο" μέσα μας που δε μας αφήνει να ησυχάσουμε, διότι νοιώθουμε πως κάτι άλλο υπάρχει που δεν μας το έχουν πει και ΠΡΕΠΕΙ να το ανακαλύψουμε...μέσα μας.
Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο μέσα μας.
Να επιτρέψουμε να εκδηλωθεί το υπέροχο...μέσα μας.
 
Ναι, είναι αλήθεια πως κάποιες φορές χάνουμε τις ηλιαχτίδες φωτός από τα μάτια μας.
Ναι, είναι αλήθεια πως κάποιες φορές κουραζόμαστε απ 'τα σκαμπανεβάσματα.
Και είναι πολλές οι φορές αυτές, ειδικά στην αρχή της πορείας. 
Και είναι εντάξει.
Αρκεί να μην τα παρατήσουμε.
Και δεν τα παρατάμε, όταν ξέρουμε τι θέλουμε.
Το ΘΕΛΩ της ψυχής, είναι η κινητήριος δύναμη που ξαναγεμίζει βενζίνη το όχημα.
Υπάρχει το φως στην άλλη πλευρά του τούνελ.

Υπάρχει, αλήθεια σου λέω!

Και όσο συνεχίζουμε, βρίσκουμε και τους κατάλληλους συντρόφους, ορατούς και αόρατους να μας συντροφεύουν. Κάποιες φορές με μάσκα καλού, άλλες με μάσκα κακού.
Όπως και να έχει, αυτοί μας συντροφεύουν και μας συμπαραστέκονται. Κι εμείς σε αυτούς.
Βοηθιόμαστε να περάσουμε από την μία όχθη στην άλλη.
Από εμάς εξαρτάται, πόσο θα μείνουμε να παλεύουμε μέσα στη "θάλασσα" γεμάτοι αντιστάσεις, γεμάτοι πόνο για το παρελθόν και ανησυχία για το μέλλον.
Ο απώτερος σκοπός αυτού του ταξιδιού είναι η ΑΓΑΠΗ.
Η αληθινή ΑΓΑΠΗ.
Η αληθινή αγάπη είναι η κόλα που ενώνει τα πάντα.
Η αληθινή αγάπη είναι η "κόλα" που ενώνει τα πάντα.
Γιατί όλα είναι ΕΝΑ και μόνο με την αγάπη βλέπουμε την ένωση, το όλον.
Ο δρόμος για να φτάσουμε στην αγάπη είναι το Γνώθι σαυτόν,το να γνωρίσουμε τον εαυτό μας.
Μόνο από αυτόν το δρόμο πάει. Άλλον δεν έχει.
Παρακλάδια έχει, σταυροδρόμια έχει,σκοτάδια έχει, μα όλα οδηγούν σε αυτόν.
Στο φως του αληθινού Εαυτού, που είναι υπέροχος, μαγικός, με απεριόριστες δυνατότητες να δημιουργήσει κληρονομιά εδώ και τώρα, που θα βρουν και οι επόμενες γεννιές!
Και η μεγαλύτερη κληρονομιά είναι το παράδειγμά μας.
Το παράδειγμά μας είναι "Γίνε η αλλαγή που θες να δεις".

Κάποιοι κατανοούν τι εννοώ, κάποιοι όχι.
Και είναι εντάξει.
Όλα είναι εντάξει.

"Νους υγιής σε σώμα υγιές"
 


 

Συνομιλώντας με τον προσωπικό μου προπονητή

  Της Νότας Τζανετάκη

Συζήτηση πρωινή, με τον εσωτερικό προπονητή μου. 
17/8/2017=9

 




-Προβληματίζομαι με κάτι.
 Έχω την αίσθηση ότι έχω χάσει τον έρωτα. Δεν ενθουσιάζομαι εύκολα. Ούτε με τους ανθρώπους, ούτε με κάποια δραστηριότητα,ούτε με μια εργασία,ούτε με μια δημιουργία. Ότι με εμπνέει κρατάει για λίγο.
 
- Έχεις σκεφτεί μήπως αυτό είναι το παλιό σου μοτίβο? 
Μήπως αλλάζεις ποιότητα σκέψης και δράσης? Μήπως έπιασες ταβάνι με ότι παλιό δημιούργησες και τώρα χρειάζεται να αναθεωρήσεις πράγματα; 
Μήπως είσαι σε μεταβατικό στάδιο και χρειάζεσαι να επικεντρωθείς σε ότι σου αρέσει πραγματικά; 
Να βρεις τι είναι αυτό που θέλεις ;
 
-Δεν ξέρω.
 
-Ξέρεις. Βαθιά μέσα σου ξέρεις. Απλά μπερδεύεσαι.
 Τι θέλεις να κάνεις;
 
-Θέλω να έχω ενέργεια και χαρά και να δημιουργήσω νέα πράγματα.
 
-Πολύ ωραία ! Τι νέα πράγματα;
 
-Δεν ξέρω. Αισθάνομαι ανεπαρκής, βαριέμαι, έχω συνήθειες που με κρατάνε στα ίδια και στα ίδια.Κοιτάω στα κλεφτά τις δημιουργίες κάποιων άλλων και τις ζηλεύω. 
Λέω πώς το έκαναν αυτοί αυτό; Εγώ γιατί δεν μπορώ; 
Τι μου λείπει;Χάνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό μου, στις δυνατότητες και στις ικανότητές μου. Δεν μπορώ να βρω το χάρισμά μου. Χάνομαι σε πολλά και τελικά τίποτα.
Λίγο απ όλα, πασαλείματα, ότι πιάνω δεν το τελειώνω. Ξεθυμαίνει η ομορφιά, σαν το μπουκάλι με το άρωμα που άφησες ξεσκέπαστο.
 
- Μήπως είσαι πολύ αυστηρή με τον εαυτό σου; Μήπως αυτή η αυστηρότητα η εσωτερική, πηγάζει από τη μη αποδοχή του περιβάλοντός σου; Μήπως δεν έχεις ξεμπερδέψει ακόμα με το τι πιστεύουν και με το πως σε βλέπουν οι άλλοι; Μήπως το να επτρέψεις στο χάρισμά σου να σε ωφελήσει, έχει μπλοκαριστεί από τις πεποιθήσεις σου; Μήπως φοβάσαι να βγάλεις το φως σου στον κόσμο; Λες ότι χάνεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό σου. Πίστεύεις ότι έχεις βρει την εμπιστοσύνη τον εαυτό σου για να τη χάσεις;
 
-Εάν δεν ήμουν αυστηρή με τον εαυτό μου, δε θα έφτανα ως εδώ σήμερα.
Δεν με βοηθάς. Αυτά που μου λες, τα γνωρίζω. Έχω κάτσει μαζί τους χρόνια και έχω συνομιλήσει. Κουράστηκα να κάνω παρέα μαζί τους. Δεν με υποστηρίζουν, με σαμποτάρουν και δεν τα θέλω πια για παρέα. Είναι τοξική η παρέα μαζί τους. 
Θέλω νέους εσωτερικούς φίλους. Φίλους που να μου λένε όμορφα πράγματα, να με εμπνέουν, να με ξυπνάνε. 
Φίλους που να μου τραβάνε τα στρωσίδια από πάνω μου, να με πιάνουν από το χέρι και να μου λένε...πάμε.  
Πάμε να χαρούμε, πάμε να δημιουργήσουμε, πάμε να ερωτευθούμε. 
Ξύπνα...Ξύπνα. 
Φίλους που να δίνουν νόημα στην Ύπαρξή μου. 
Συνοδοιπόρους στη χαρά, στην ευτυχία, στον έρωτα, στη δημιουργία.
 
-Άρα ξέρεις τι θέλεις. Το θέμα είναι τώρα, να βρεις το ΠΩΣ θα το κάνεις αυτό.
 
-Και το θεωρείς εσύ εύκολο αυτό; 
Εάν ήταν εύκολο, θα το έβρισκαν όλοι. Δεν θα υπήρχαν δυστυχισμένοι άνθρωποι.
Άνθρωποι που επειδή δεν ξέρουν προς τα που να πάνε, μένουν στάσιμοι και γκρινιάζουν,υποστηρίζοντας πως φταίνε οι άλλοι για το πως αισθάνονται. 
Δεν θα υπήρχε ζήλεια,φθόνος,ανταγωνισμός,ψέμα, υποκρισία,αρρώστια και εξαρτήσεις παντός είδους..
Δε θα υπήρχε σταμάτημα του σωματόσπιτου χωρίς αλάρμ,με αποτέλεσμα να έρχονται να πέφτουν κι άλλοι επάνω, μπλοκάροντας την κυκλοφορία. Από γενιά σε γενιά, το ίδιο συμβαίνει. 
Η σκυταλοδρομία της δυστυχίας καλά κρατεί.
 
-Επικεντρώσου στο ΠΩΣ θα το αλλάξεις εσύ για σένα. Φύγε από το παρελθόν και ότι έγινε. Μείνε στο ΤΩΡΑ. Τι θέλεις να κάνεις ΤΩΡΑ για να το αλλάξεις αυτό. Κάνε μικρά, μικρά βήματα κάθε φορά. Ένα πράγμα τη φορά.
 
-Ξέρεις κάτι; Με θυμώνει αυτό που μου λες τώρα. 
Είμαι στη φάση που θέλω να κάνω άλμα. Να πηδήξω τόσο ψηλά, που να κάνω παγκόσμιο ρεκόρ. Τα μικρά, μέτρια βήματα τα έκανα. Καλά ήταν. Με έμαθαν πολλά, δεν μπορώ να πω. Όμως ΤΩΡΑ θέλω να πετάξω. 
Θέλω να πιστέψω ότι έχω φτερά και μπορώ να πετάξω. Θέλω να πάψει αυτή η φωνή που μου τρυπάει τον εγκέφαλο...δεν εχεις φτερά, δεν έχεις φτερά, σου τα κόψανε ή ακόμα χειρότερα, τα έκοψες μόνη σου με τις επιλογές σου.
Θέλω να τελειώνω με αυτό το ψέμα. Το ψέμα της ανυμπόριας,το ψέμα του θύματος. Το ψέμα λερναία ύδρα, που της κόβεις ένα κεφάλι και βγάζει δέκα. Το ψέμα που κάνει το νευρικό σύστημα να τρέμει.
 
-Πραγματικά έχεις θυμώσει πολύ!  Σκέφτεσαι πώς, αυτός ο θυμός μπορεί να γίνει υποστηριχτικός και όχι καταστροφικός  για σένα; Μπορείς να οραματιστείς ότι έχεις φτερά και ότι στην πραγματικότητα δεν κόπηκαν ποτέ,δεν κάηκαν ποτέ. Ότι όλα αυτά ήταν ένα καλοστημένο σκηνικό, ένας ψεύτικος πύργος χτισμένος στην άμμο που εξυπηρετούσε το παιδί μέσα σου για να παιζει , επειδή δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει, ή γιατί δεν είχε έρθει η ώρα του να κάνει κάτι άλλο; 
Σκέφτεσαι, πως αυτός ο θυμός είναι απαραίτητο εργαλείο, για να γκρεμίσεις τον ψεύτικο πύργο; 
 
-Κουράστηκα να περνάνε όλα από τα χέρια μου. Να ελέγχω τα πάντα. Να κάνω όλες τις κινήσεις εγώ. Κουράστηκα. Δεν αντέχω άλλο. Έχασα το νόημα σε όλο αυτό. 
Αυτό προσπαθώ να σου εξηγήσω τόση ώρα. 
Αυτό έκανα όλη μου τη ζωή μέχρι τώρα. Υπερπροσπάθεια για το τίποτα. Για να αρέσω στους άλλους, για να είμαι το καλό παιδί, για να με αγαπάνε, για να επιβιώσω σε έναν κόσμο που φάνταζε εχθρικός. Και τελικά τι κατάφερα; Τίποτα...ένα μεγάλο, τεράστιο τίποτα. Ένα ψέμα τους είπα, ένα ψέμα έλαβα. Ψεύτικη αγάπη έδωσα, ψεύτικη αγάπη πήρα. Ψεύτικο εαυτό τους έδειξα, μη αποδοχή πήρα. Νόμιζα ότι έλεγα αλήθεια, νόμιζαν ότι με αγαπούσαν. Πάτσι είμαστε τελικά.Τόσα ξέραμε, τόσα κάναμε
Όλοι μαζί παίζαμε στη παραλία του παραλόγου.
 Όλοι μαζί παίζαμε, χτίζοντας πυργάκια στην άμμο και δημιουργήσαμε ψεύτικους εχθρούς για να μη βαριόμαστε. Κρύψαμε με μεγάλη επιμέλεια τον αληθινό εαυτό μας, από φόβο να αναλλάβουμε την ευθύνη μας. Εναποθέσαμε την ευθύνη μας σε όλους τους άλλους, εκτός από τον εαυτό μας. 
Και κάνοντας κάτι διαφορετικό, θέλοντας να βγεις από τη στάνη, το μαντρί ακούς μπροστά σου: "άστα μωρέ τώρα αυτά, όλοι έτσι είναι,εσύ θα φέρεις την αλλαγή τι ψάχνεσαι, δεν αξίζει τον κόπο!!!" ή πίσω σου: "φάση περνάει, θα της περάσει!!!"
 
-Μήπως λοιπόν αυτός ο φόβος είναι η βαριά μπάλλα με αλυσσίδες  που σε κρατάει κάτω και όχι το ότι πίστεψες πως δεν έχεις φτερά ; Μήπως τα φτερά υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν; Μήπως αυτά τα φτερά δεν είναι στο σώμα φτιαγμένα, αλλά στην ψυχή; Και μήπως τελικά της ψυχής τα φτερά ζουν αιώνια, ψάχνοντας σε κάθε πέρασμα τη θύμιση;
Μήπως η μόνη σοβαρή εργασία που ήρθες να κάνεις εδώ,είναι να θυμηθείς της ψυχής σου τα φτερά; Μήπως οι γνώσεις, τα πτυχία,οι δεξιότητες που αποκτάς,είναι ένα περίτεχνο περιτύλιγμα που κρύβει το δώρο;
 
-Βλακείες! Αφού εδώ το μόνο που μετράει για τους ανθρώπους είναι το περιτύλιγμα. Όσο πιο ωραίο είναι, όσο πιο πολύχρωμες κορδέλες έχει, τόσο πιο πολύ σε αποδέχονται, τόσο πιο πολλούς ανθρώπους έχεις δίπλα σου. Πλάκα μου κάνεις τώρα;
 
- Και αυτό πιστεύεις ότι είναι αλήθεια; Εσύ δεν είπες ότι θέλεις την αλήθεια και μόνο την αλήθεια; Ότι δεν θέλεις να ζήσεις άλλο με το ψέμα; 
Πιστεύεις ότι οι άνθρωποι που έχουν βασιστεί στο περιτύλιγμα και στις κορδέλες τους, είναι ευτυχισμένοι; 
Πόσους τέτοιους ευτυχισμένους ανθρώπους έχεις γνωρίσει;
 
-Κανέναν, δυστυχώς. Και όσοι μου είπαν ότι είναι ευτυχισμένοι, δεν τους νοιώθω να είναι.Δε με έπεισαν.
 Προσπάθησα να τους ακολουθήσω για να μάθω τι έκαναν, αλλά στην πορεία, τους απομυθοποίησα, διότι ανακάλυψα μέσα από την παρατήρηση και το βίωμα, ότι έλεγαν κι εκείνοι ψέματα. Απλά έχουν ωραιοποιήσει το ψέμα τους κι εγώ ζήλεψα τον τρόπο που το έκαναν. 
Δεν είναι εκεί το νόημα όμως. Όσο ασχολήθηκα με τους άλλους, δε βρήκα άκρη. Έχασα την αρχή του μίτου της Αριάδνης και ξανακρύφτηκα στο λαβύρινθο της ψεύτικης μάσκας-φυλακής.
Σε μια φυλακή, μάλιστα, που δε θα μπορούσα να βρω τον δρόμο της εξόδου της. Η φυλακή αυτή δεν είχε σκοπό να με «συνετίσει», αλλά να με παγιδεύσει για πάντα στο σκοτάδι. 
Σε μικρές αναλαμπές φωτός,έβλεπα μια ηλιαχτίδα ελπίδας, ένα καθαρό πράσινο φως. Ήταν το φως της ψυχής μου, το ξέρω.
Άλλες φορές αναζητούσα έναν ήρωα ή μία κατάταση,να με απελευθερώσει. Όμως σε όλους και σε όλα  έδωσα το πρόσωπο και τις ιδιότητες του Μινώταυρου, δηλ. ζωώδες ένστικτα. Κι έτσι ξανακλεινόμουν στο λαβύρινθο-φυλακή, ρίχνοντας ότι ωραίο, να φαγωθεί από τον Μινώταυρο.
Και κάποια στιγμή φώναξα ΦΤΑΝΕΙ.

-Πολύ ωραία τα λες. Τι  δράση έκανες σήμερα, που να σου αποδεικνύει βιωματικά ότι θες να το αλλάξεις όλο αυτό και να απελευθερωθείς από το λαβύρινθο μόνη σου, χωρίς κάποιο σωτήρα απ 'έξω;
 
-Μιλάς για γείωση αν κατάλαβα καλά. Μιλάς για το εδώ και τώρα. Μιλάς να κάνω πράξη τις σκέψεις και τα λόγια μου τώρα. Να μη χάνομαι σε ουτοποιία, βάζοντας ψηλά τον πήχη και εφόσον δεν μπαίνω σε δράση, να αυτοαπογοητεύομαι.
 
-Ακριβώς. 
Γι αυτό σου είπα να κάνεις μικρά βήματα κάθε φορά. Το λίγο λίγο να γίνει πολύ.Να μην ξεχνάς που ήσουν και που έφτασες. Όλα αυτά έγιναν από εσένα. Εσύ τα κατάφερες, εσύ θα καταφέρεις και τα υπόλοιπα. 
Δες τη μεγάλη εικόνα πρώτα και μετά ξεκίνα να συμπληρώνεις ένα ένα τα κομμάτια του παζλ. Και να μην ησυχάσεις, εάν δεν την ολοκληρώσεις την εικόνα. 
Εάν δεν μπορείς να δεις τη μεγάλη εικόνα τώρα, δεν πειράζει, είναι εντάξει. Εμπιστέψου ότι υπάρχει, ότι είναι. 
Χαλάρωσε και δράσε. Στην πορεία, θα αρχίσει να φαίνεται. Θα αρχίσεις να βλέπεις. Να κατανοείς.Να αντιλλαμβάνεσαι.
Θα αντιλληφθείς, πως η αλήθεια είναι τελείως διαφορεική από αυτή που διδάχθηκες. Τίποτα δεν είναι έτσι όπως φαίνεται. 
 Θα έρθει η στιγμή που θα γελάς και θα χαίρεσαι με όλα.

 
-Αχ, την περιμένω πολύ αυτή τη στιγμή!
 
-Μην την περιμένεις. Απλά αφέσου. Εμπιστέψου την διαδικασία. Τα φτερά της ψυχής σου εμπιστέψου. Αυτά θα σε οδηγήσουν. 
Μόνο δέξου γι αυτήν τη στιγμή, ότι έχει φτερά η ψυχή σου. Να συμφωνήσουμε σε αυτό, σου ζητώ για αρχή.
 
- Θα το σκεφτώ.
 
-Εντάξει. Όταν το σκεφτείς, τα ξαναλέμε.
 Κάπου εδώ μέσα σου θα βρίσκομαι. 
Και να μη ξεχάσεις ούτε για μια στιγμή ότι νοιάζομαι για σένα, σε αγαπώ, σε εμπιστεύομαι και θέλω το καλύτερο για σένα. Επειδή είμαστε ΕΝΑ.
 
-Αυτό δε θα το σκεφτώ, θα το νοιώσω. 
Θέλω να νοιώσω ποιο είναι το πρόσωπο του εσωτερικού μου προπονητή και από που πηγάζει. 
Από που αντλεί τις πληροφορίες για να με καθοδηγεί....για να μου στέκετε.
Ευχαριστώ....

Μόνο εσύ ξέρεις τί μπορείς να καταφέρεις.

 Την επόμενη φορά που θα νιώσεις λιγότερος/η από κάποιον άλλον/η,ή ένα τίποτα, απλά διάβασε ή άκουσε τα λόγια της Jennifer Lopez   και πάρ’το αλλιώς…

 
"Κανείς δεν ξέρει τί μπορείς να κάνεις, παρά μόνο εσύ
Κανείς δε μπορεί να σου πει τί να κάνεις.
Να σου πω για όλους αυτούς τους ανθρώπους που είπαν ότι δε θα γινόμουν ηθοποιός ή δε θα τραγουδούσα, δε θα χόρευα, ότι δεν ήμουν καλή σε αυτό ή ότι θα έπρεπε να σταματήσω και να τα παρατήσω όλα.
Τα έλεγαν αυτά, ακόμα και αφού έγινα διάσημη κάνοντας αυτά τα πράγματα!!!
Θα ήμουν κλειδωμένη σε ένα σπίτι μην κάνοντας τίποτα.
Η αλήθεια είναι ότι κανείς δεν ξέρει τί υπάρχει μέσα σου.
Μόνο εσύ ξέρεις τί υπάρχει μέσα σου.
Μόνο εσύ ξέρεις τί μπορείς να καταφέρεις, για το τί είσαι ικανός,
για το ένστικτο, τα θέλω σου, τις επιθυμίες σου, τις ικανότητες σου.
Μόνο εσύ ξέρεις
Κανείς άλλος δεν ξέρει…"

Υ.Γ 1:Ο καθένας μιλάει στον άλλον όπως μιλάει στον εαυτό του -την επόμενη φορά που κάποιος θα σου φωνάξει, θα σου μιλήσει άσχημα,θυμήσου το και λυπήσου τον.
2:Αν πιστεύεις ότι μπορείς, έχεις δίκιο. Αν πιστεύεις ότι δεν μπορείς, πάλι έχεις δίκιο. Μόνο εσύ ξέρεις !

Η στιγμή της Αλλαγής

Η ζωή είναι πολύ απλή, ξέρεις.
Είναι μεγάλα διαστήματα αναμονής και στιγμές αλλαγής, που διακόπτονται από θλίψη.
Αυτό είναι όλο.
Βλέπεις, αυτή είναι η θεωρία μου.

Οι στιγμές της αλλαγής ;
Είναι εκείνες που δίνουν στη ζωή σου το σχήμα, τη φόρμα.
Αλλά χρειάζεται μόνο μία στιγμή για να σε καθορίσει.
Και αυτό θα είναι το μοναδικό πράγμα, για το οποίο θα σε θυμούνται...και το ξέρεις κατά βάθος.
Τη στιγμή που το διαισθάνεσαι, το ξέρεις.
Και ο κύκλος αλλάζει.
Γιατί εσύ έχεις αλλάξει.... για πάντα.

Πάρε με αγκαλίτσα και πες μου Σ αγαπώ

Ξεκίνα και κλείσε τη μέρα σου, κοιτάζοντας τον εαυτό σου στον καθρέφτη, χαμογελώντας και λέγοντας του τρία πράγματα για τα οποία τον θαυμάζεις. Μετά κάνε τον μια ζεστή, αληθινή αγκαλιά και δώσε του ένα φιλί. Περιμένει τόσα χρόνια για αυτήν την αναγνώριση και την τρυφερότητα. 

Κάθε πρωί όταν ξυπνάς και κάθε βράδυ πριν κοιμηθείς, σαν προπόνηση. Λίγα λεπτά κάθε μέρα, θα σου αλλάξουν όλη την υπόλοιπη ζωή σου. Εάν θέλεις. Είναι επιλογή και οι επιλογές είναι προσωπική υπόθεση.

 

 

Ξοδέψαμε οι περισσότεροι πάνω από τα μισά χρόνια της ζωής μας κάνοντας ακριβώς το αντίθετο.

Γαλουχηθήκαμε (οι περισσότεροι) από μικρή ηλικία να του μιλάμε επικριτικά,αρνητικά,βρίζοντας τον,(μερικοί χρησιμοποιούν και "μαστίγιο") λέγοντάς του συνεχώς ψέματα ενώ όλα αυτά τα όμορφα που επιθυμούμε, τα ζητιανεύουμε από άλλους, έξω από εμάς.

 Γεννηθήκαμε Mazerati cabrio και καταλήξαμε με μηχανή και συμπεριφορά Fiat. Φορτώσαμε στο όχημα ταμπέλες αυτοαπόρριψης και πορευτήκαμε.

Αντί να δημιουργήσουμε δομικά υλικά για τη ζωή μας, δημιουργήσαμε μπάζα...μέσα μας.

Παράδοξο...σχεδόν παράνοια θα έλεγα.

Μπορείς να φανταστείς τον εαυτό σου, σαν ένα μικρό παιδί που του φέρεσαι έτσι συνεχώς?

Τι θα γινότανε? Τι συμπεριφορά θα είχε? Τι χαρακτήρα θα έφτιαχνε? Πώς θα ήταν με τους άλλους? Θα ήταν χαρούμενο και ευτυχισμένο? Θα γινόταν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του?

Κλείσε τα μάτια και φαντάσου το με συμπόνια.

 

Αλλιώς εάν δεν μπορείς,πήγαινε στον καθρέφτη και πες του τουλάχιστον στα μούτρα την αλήθεια την ψεύτικη....

Δε σε αγαπάω, δε σε εκτιμώ, δεν έχεις κάτι να θαυμάσω, δεν είσαι όμορφο, είσαι τόσο άχρηστο, δεν αξίζεις,δεν κάνεις τίποτα καλά, όλο λόγια είσαι, οι άλλοι είναι καλύτεροι από εσένα, εάν πεις κάτι καλό για σένα θα σε πούνε ψώνιο, άσε που θα σε ζηλέψουνε....Μεγάλη η λίστα παιδιά, το ξέρουμε! Ο καθένας έχει τη δική του.

 

Αν θέλεις να το αλλάξεις, εάν θέλεις να ανακτήσεις τον εαυτό σου, κλείσε τα μάτια και πάρτο μια αγκαλιά λέγοντάς του απλά λόγια. Ένα σ 'αγαπώ, είσαι όμορφο. 

" Είσαι η ίδια η ομορφιά.
Η ομορφιά δεν είναι απλά ένα φυσικό πράγμα.
Είναι μια καρδιά που είναι ανοιχτή στον Θεό,
στην Αλήθεια, στην ίδια την ύπαρξη, ατρόμητα". 

 

 

Ίσως και εσύ μπορέσεις να ανακτήσεις το χαμένο-κρυμμένο εαυτό σου, τη Mazerati αυθεντική ποιότητά σου,τις πραγματικές εργοστασιακές σου ρυθμίσεις, με μικρά καθημερινά βήματα. Το θέμα στην αρχή,δεν είναι να είμαστε τέλειοι, το θέμα είναι να είμαστε καλά και να μπορούμε να διαχειριστούμε με τον καλύτερο τρόπο την καθημερινότητά μας.

Γι αυτό "Πάρε με αγκαλίτσα και πες μου Σ 'αγαπώ Εαυτέ μου!"

Ας κάνουμε το εμπόδιο ευκαιρία.Μπορούμε.

Οι μέρες και οι καιροί που διανύουμε, έχουν αρκετά σκαμπανεβάσματα η αλήθεια είναι, για όλους μας.
Αυτό αντιλλαμβάνομαι, είτε συζητώντας καθημερινά με ανθρώπους λόγω επαγγέλματος, είτε διαβάζοντας το τι γράφει ο καθένας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Έτσι έγινε και σήμερα. Έχοντας μια όμορφη συζήτηση με έναν υπέροχο άνθρωπο, που αυτή τη στιγμή στη ζωή του, το ασανσέρ έχει πιάσει "υπόγειο", θυμήθηκα αυτό το παραμύθι και το μοιράζομαι μαζί σας.

 Στους αρχαίους χρόνους, ένας βασιλιάς τοποθέτησε έναν ογκόλιθο σε ένα δρόμο. Στη συνέχεια κρύφτηκε και παρακολουθούσε αν κάποιος θα μετακινούσε τον τεράστιο βράχο. 

Μερικοί από τους πλουσιότερους εμπόρους και αυλικούς του βασιλιά πέρασαν και απλά περπάτησαν γύρω από τον ογκόλιθο. Πολλοί από αυτούς κατηγόρησαν δυνατά τον βασιλιά ότι δεν διατηρούσε τους δρόμους καθαρούς, αλλά κανείς δεν έκανε τίποτα για να κάνει στην άκρη τον ογκόλιθο.
Τότε ένας αγρότης πέρασε κουβαλώντας ένα φορτίο με λαχανικά. Καθώς πλησίασε, ο αγρότης άφησε κάτω το φορτίο του και προσπάθησε να μετακινήσει τον βράχο στην άκρη του δρόμου. Μετά από πολλή πίεση και τέντωμα, τελικά τα κατάφερε. Στη συνέχεια αφού πήρε το φορτίο του με τα λαχανικά, παρατήρησε ένα πουγκί να βρίσκεται εκεί που ήταν ο ογκόλιθος. Το πουγκί περιείχε πολλά χρυσά νομίσματα και ένα σημείωμα από τον βασιλιά που ανέφερε ότι τα χρυσά νομίσματα προορίζονταν για αυτόν που θα αφαιρούσε τον βράχο από το δρόμο. Ο αγρότης έμαθε κάτι που πολλοί από εμάς δεν μπορούμε να κατανοήσουμε - 
«Κάθε εμπόδιο παρουσιάζει μια ευκαιρία για να βελτιώσουμε την κατάσταση μας.»

Το Μονοπάτι της Αγάπης, Το Μονοπάτι του Φόβου

"Από τότε που σταμάτησα να σκέφτομαι και να εκφράζομαι ως "εγώ το καημένο", γίνεται όλο και καλύτερη η ζωή μου".
Η αγάπη βασίζεται στον σεβασμό.  

 

Ο φόβος δεν σέβεται τίποτα, ούτε καν τον ίδιο τον φόβο.  

Αν σας λυπάμαι,  σημαίνει ότι δεν σας σέβομαι. Δεν είστε σε θέση να κάνετε τις δικές σας επιλογές. Όταν πρέπει να επιλέξω εγώ για εσάς, τη στιγμή εκείνη δεν σας σέβομαι.  

Αν δεν σας σέβομαι, προσπαθώ να σας ελέγξω. Τις περισσότερες φορές, όταν λέμε στα παιδιά μας πώς να ζήσουν τη ζωή τους, είναι γιατί δεν τα σεβόμαστε. Τα λυπόμαστε και προσπαθούμε να κάνουμε γι' αυτά ό,τι θα έπρεπε να κάνουν εκείνα για τον εαυτό τους.

 Όταν δεν σέβομαι τον εαυτό μου, τον λυπάμαι και αισθάνομαι ότι δεν είμαι αρκετά καλός για να τα καταφέρω σε αυτό τον κόσμο. Πώς ξέρετε ότι δεν σέβεστε τον εαυτό σας;  

Όταν λέτε: «Εγώ ο καημένος, δεν είμαι αρκετά δυνατός, δεν είμαι αρκετά έξυπνος, δεν είμαι αρκετά όμορφος, δεν μπορώ να τα καταφέρω».  

Η μεμψιμοιρία πηγάζει από την έλλειψη σεβασμού.

Η αγάπη είναι αδίστακτη’ δεν λυπάται κανέναν, έχει όμως συμπόνια. Ο φόβος είναι γεμάτος οίκτο’ λυπάται τους πάντες. Λυπάστε κάποιον όταν δεν τον σέβεστε, όταν θεωρείτε ότι δεν είναι αρκετά δυνατός για να τα καταφέρει. 
Από την άλλη πλευρά, η αγάπη σέβεται. Αγαπάμε κάποιον και ξέρουμε ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ξέρουμε ότι είναι αρκετά δυνατός, αρκετά έξυπνος, αρκετά καλός και ικανός να κάνει τις δικές του επιλογές. Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε εμείς γι' αυτόν. Είναι σε θέση να τα καταφέρει μόνος του. Αν πέσει, μπορούμε να του δώσουμε το χέρι μας, να τον βοηθήσουμε να σηκωθεί και να του πούμε: «Μπορείς να το κάνεις, προχώρα». 

Αυτό είναι συμπόνια και διαφέρει από τον οίκτο. Η συμπόνια πηγάζει από τον σεβασμό και την αγάπη’ ο οίκτος από την έλλειψη σεβασμού και τον φόβο.

Η αγάπη είναι απολύτως υπεύθυνη. Ο φόβος αποφεύγει την ευθύνη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άμοιρος ευθυνών. Το να προσπαθούμε να αποφύγουμε την ευθύνη είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε, επειδή κάθε πράξη έχει συνέπειες.

Όλα όσα σκεφτόμαστε και όλα όσα κάνουμε έχουν συνέπειες. Με κάθε επιλογή, έχουμε μια έκβαση ή μια αντίδραση. Αν δεν επιλέξουμε, έχουμε πάλι μια έκβαση ή μια αντίδραση. Θα υποστούμε τις συνέπειες των πράξεων μας με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον. Γι' αυτό κάθε άνθρωπος είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνος για τις πράξεις του, ακόμα και αν δεν το επιθυμεί. Ίσως κάποιος άλλος να προσπαθήσει να πληρώσει για τα δικά μας λάθη, αλλά γι' αυτά θα πληρώσουμε και εμείς ούτως ή άλλως, και τότε θα τα πληρώσουμε διπλά.  

Όταν οι άλλοι προσπαθούν να είναι υπεύθυνοι για εμάς, αυτό που δημιουργείται τελικά είναι ένα μεγαλύτερο δράμα.

Απόσπασμα από:Το Μονοπάτι της Αγάπης, Το Μονοπάτι του Φόβου Don Miguel Ruiz

Παρατηρώ με μεγάλη προσοχή ότι βλέπω.

Είμαι πολύ χαρούμενη διότι ανακάλυψα, μετά από χρόνια που έψαχνα,έναν πραγματικό θησαυρό της Ελληνικής Γραμματείας, τον οποίον πιστεύω όλοι οι Έλληνες χρειάζεται να τον μελετήσουμε. Είναι ο Πλατωνικός διάλογος «ΚΡΑΤΥΛΟΣ», ο οποίος αναφέρεται ακριβώς στην ιστορία, φιλοσοφία και ετυμολογία των ονομάτων της Ελληνικής γλώσσας. Ειδικά όσοι διακατέχονται από την βαθιά επιθυμία να κατανοήσουν βαθύτερες έννοιες φιλοσοφίας, η γλώσσα μας είναι το κλειδί για την πόρτα της γνώσης.

 [……ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Νομίζω ότι και το όνομα των ανθρώπων, μία από αυτές τις αλλοιώσεις υπέστη, καθώς και αυτό έγινε όνομα, ενώ πριν ήταν έκφρασις. Με την αφαίρεσιν του γράμματος Άλφα και με την μεταβολήν του τόνου της λήγουσας από οξύτερο σε βαρύτερο.

ΕΡΜΟΓΕΝΗΣ: Τι εννοείς ;

ΣΩΚΡΑΤΗΣ: Ιδού τι εννοώ: Το όνομα «άνθρωπος» σημαίνει ότι τα μεν άλλα ζώα τίποτε από όσα βλέπουν δεν μελετούν, δεν συλλογίζονται και δεν αναθρούν … τίποτε ήτοι δεν παρατηρούν με προσοχή… ο δε άνθρωπος άπαξ και δεί κάτι – άπαξ δηλαδή και «όπωπε» κάτι – και αναθρεί και συλλογίζεται ό,τι όπωπε. Από τα ανωτέρω προκύπτει ότι ο άνθρωπος σωστά ονομάστηκε «άνθρωπος», διότι είναι το μοναδικό ζώον, το οποίον «αναθρεί ά όπωπε», παρατηρεί δηλαδή με μεγάλη προσοχή ό,τι έχει δεί….].

Βλέπουμε λοιπόν ότι ο σοφότερος των ανθρώπων Σωκράτης, μεταφέροντας μέσα από τον συγκεκριμένον διάλογον την πανάρχαια γνώσιν της Ελληνικής ονοματοθετήσεως διά την συγκεκριμένην λέξιν, δίδει την πληροφορίαν ότι η λέξις «άνθρωπος» στην πρωτογένεσιν της ήταν περιφραστικός επιθετικός προσδιορισμός του όντος, το οποίον διέφερε από τα ζώα βασικά ως προς τον τρόπον με τον οποίον χρησιμοποιούσε τον νουν του και ως προς τις διανοητικές του ικανότητες.
Έτσι ο περιφραστικός επιθετικός προσδιορισμός «αναθρών ά όπωπε», συνεπτύχθη μονολεκτικά σε «ανάθρωπος», και εν συνεχεία με την αφαίρεση του γράμματος «α» μεταξύ των φθόγγων «ν» και «θ» και της μεταφοράς του τόνου στην πρώτην συλλαβήν της λέξεως, διεμορφώθη η λέξις «άνθρωπος»!
Εδώ θα πρέπει να τονισθή ότι η Ελληνική γλώσσα είναι η μοναδική, η οποία χαρακτηρίζει τον άνθρωπο σύμφωνα με τις διανοητικές του ικανότητες. Όλες οι άλλες λατινογενείς διάλεκτοι, χαρακτηρίζουν τον άνθρωπο μόνον με την υλικήν του υπόστασιν, την χοϊκήν, την χωμάτινη (homo, human, home, κ.λ.π.).

Μανούλα είναι μόνο μία !

 Είναι που ψάχνει η μάνα, τρόπους επικοινωνίας με τα παιδιά της....τρόπους να χτίσει γεφύρι να ενώσει το χάσμα......

 

Τηλεφωνικός διάλογος Ελληνίδας µάνας µε γιο που σπουδάζει σε πανεπιστήµιο της περιφέρειας…
- Έλα, µαµά!
- Έλα, παιδί µου, πού χάθηκες;
- Πού χάθηκα, χτες βράδυ µιλήσαµε…
- Από χτες βράδυ µέχρι σήµερα ξέρεις πόσα µπορούν να συµβούν; Ένα λεπτό θέλει να γίνει το κακό!
- Να σε παίρνω δηλαδή κάθε ΕΝΑ λεπτό;
- Λέω, παιδί µου… Της Μαρίας ο γιος δεν πήγε για σοκοφρέτα απ’ το περίπτερο και του ‘σπασε το πόδι το αγροτικό;
-Δεν τρώω σοκοφρέτες!
- Σκούφο φοράς;
- Μες στο σπίτι, πας καλά;
- Γιατί φοράς έξω απ’ το σπίτι;
- Κανένα παιδί δεν φοράει σκούφο!
- Δεν µε νοιάζει τι κάνουν τα άλλα παιδιά, το δικό µου µε νοιάζει! Να φοράς σκούφο και να καλύπτεις και τα αυτιά, από τα αυτιά κρυώνει ο άνθρωπος!
- ∆εν κάνει κρύο!
- Μια ζωή «δεν κάνει κρύο» και µια ζωή έτρεχα για αντιπυρετικά! Μυαλό δεν θα βάλεις ποτέ, κοτζάµ άντρας είσαι πια!
- Άσε µε, ξέρω τι κάνω!
- Την τύφλα σου ξέρεις, µικρό παιδί είσαι ακόµα!
- Τι είµαι τελικά, ρε µάνα, κοτζάµ άντρας ή µικρό παιδί;
- Τα γάντια τα µάλλινα τα φοράς; Από τα χέρια κρυώνει ο άνθρωπος!
- Τα φοράω!
- Δεν τα φοράς, ψέµατα µου λες για να µε ξεφορτωθείς! Πες µου τώρα ότι περπατάς και ξυπόλυτος στα µωσαϊκά, από τα πόδια κρυώνει ο άνθρωπος!
- Μάνα δεν είµαι στην Αλάσκα, στα Γιάννενα είµαι!
- Ο Θοδωρής Κολυδάς είπε ότι έχει κρύο στα Γιάννενα!
- Κι εγώ ο Θανάσης Ηλιόπουλος σου λέω ότι ∆ΕΝ έχει κρύο στα Γιάννενα!
- Και γιατί να πιστέψω εσένα κι όχι τον επιστήµονα;
- Γιατί ο επιστήµονας δεν ζει στα Γιάννενα!
- Τουλάχιστον το φερµουάρ του µπουφάν σου µέχρι επάνω να το σηκώνεις! Όχι να αφήνουµε τα λαιµά έξω, από τα λαιµά κρυώνει ο άνθρωπος!
- Ναι, µάνα! Ναι, ναι, ναι! Έξω έχει 20 βαθµούς κι ο τρελός του χωριού θα κυκλοφορεί στην πόλη µε γάντια, σκούφο, κασκόλ, µπουφάν κι ένα αερόθερµο αγκαλιά! Να γελάσουν λίγο κι οι πικραµένοι που τους κόβουν την επικουρική!
- Θα σου στείλω µε το ΚΤΕΛ γεµιστά που σ’ αρέσουν!
- ∆εν µου αρέσουν τα γεµιστά!
- Τι λες τώρα; Μικρός τα τρωγες σαν τρελός, φώναζες «τέλω γεµιτά, τέλω γεµιτά», σαν να σ’ ακούω, µανάρι µου µωρέ, πουλάκι µου εσύ, τι καλό παιδί που ήσουνα, µε τα ωραία σου τα µαλλάκια, µε τις µπουκλίτσες σου… λούστηκες;
- Τι λες τώρα; Από το λούσιµο κρυώνει ο άνθρωπος!
- Γεµιστά σου ‘βαλα µπόλικα να τρατάρεις και τον καθηγητή σου, εξετάσεις έρχονται!
- Μάνα, σε χάνω!
- Γιατί παιδί µου, τι έχω και µου το κρύβετε;
- Όχι, σε χάνω, λέω, δεν έχω σήµα… Αντε γεια…
- Το κινητό είναι φορτωµένο;
-Και το κινητό είναι φορτωµένο κι εγώ επίσης!
- Φορτωµένο να το ’χεις για την κακιά στιγµή… Της Καλλιόπης η Μαρία…
- Μάνα, σε κλείνω…
- Να σου στείλω το εσωθερµικό το σώβρακο; Και να αλλάζεις κάθε µέρα… Του Προκόπη ο Αντωνάκης ξεράθηκε στο Μετρό κι ήταν µε τρύπιο µποξεράκι, ρεζίλι έγινε η µάνα του!
- Μάνα, έλεος, λυπήσου µε, δεν αντέχω άλλο!
- Άµα δεν σ’ τα πω εγώ, ποιος θα σ’ τα πει, ο ξένος;
- Κάθε µέρα, κάθε µέρα, κάθε µέρα ΓΙΑΤΙ το κάνεις αυτό; Και κυρίως ΠΩΣ το κάνεις αυτό;
- Αγόρι µου, µάνα είναι µόνο µία!
- Ευτυχώς, µάνα! Ευτυχώς! ∆εν θ’ άντεχα και δεύτερη!

Θα ήμουν φρόνιμη, αλλά είχα επιλογές.

Δεν θα νομίζουν οι γύρω μας ότι τρελαθήκαμε εάν αρχίσουμε να ζούμε σύμφωνα με τον εσωτερικό μας κόσμο - ανεξάρτητα από τον εξωτερικό; 
 
Ίσως στην αρχή να μοιάζετε λίγο... ανόητοι και τρελοί. Ε, και; Αλλά, όταν φτάσετε στην επίτευξη των στόχων σας, θα σας θεωρήσουν και θα είστε ιδιοφυΐα.

 

Όλοι οι άνθρωποι που έχω συναντήσει (έχω συναντήσει πολλούς λόγω της εργασίας και των περιπλανήσεων μου) πιστεύουν,έστω χωρίς να το ομολογούν, στη δική τους μεγαλοσύνη. Και όλοι έχουν κάνει κάποτε κάτι καταπληκτικό στη ζωή τους: έχουν πάρει τις σωστές αποφάσεις και έχουν νιώσει ποιοι θέλουν να είναι. Και τότε ένιωσαν «ενθουσιασμένοι». Αυτή δεν είναι μια ελληνική λέξη που συμπεριλαμβάνει τον Θεό ;

 

Τι επιθυμείς-θέλεις σφόδρα ;

Ο Πλάτωνας ρώτησε κάποτε το δάσκαλό του το Σωκράτη, ένα πρωινό σε μια βόλτα τους στο δάσος,

 

«Δάσκαλε, πώς θα ξέρω ότι μπορώ να πετύχω στην ζωή;»

Ο Σωκράτης γύρισε τον κοίταξε, αλλά δεν είπε τίποτα συνεχίζοντας τον περίπατό του μαζί με τον Πλάτωνα. Μετά από λίγο ο Πλάτωνας ρώτησε ξανά τον δάσκαλό του, αλλά εκείνος παρέμεινε αμίλητος. Ο Πλάτωνας έβραζε στο ζουμί του, αλλά από την αγάπη και τον σεβασμό που είχε στον δάσκαλό του δεν είπε τίποτα. Λίγο πριν φτάσουν για να πιουν νερό στην γνωστή πηγή με την στερνούλα της, ο Πλάτωνας δεν άντεξε και ξαναρώτησε τον Σωκράτη αρκετά ενοχλημένος:

«Δάσκαλε κάτι σε ρώτησα, πώς θα ξέρω ότι μπορώ να πετύχω στην ζωή;»

Ο Σωκράτης παρέμεινε αμίλητος συνεχίζοντας την βόλτα του ώσπου έφτασαν στην πηγή για να πιουν νερό. Όπως εσυνηθίζετο πρώτος έπινε νερό ο δάσκαλος και μετά έσκυψε να πιει νερό ο Πλάτωνας. Εκείνη την στιγμή ο Σωκράτης έπιασε βίαια, από τα μαλλιά τον Πλάτωνα και έχωσε το κεφάλι του μέσα στην γούρνα , ώσπου άρχιζαν να ανεβαίνουν φυσαλίδες και τότε άφησε ελεύθερο το κεφάλι του και ο Πλάτωνας με φόρα τραβήχτηκε μέσα από το νερό παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Ο Σωκράτης, αφού άφησε τον Πλάτωνα για λίγο να συνέλθει, του είπε:

«Θα πετύχεις μόνον όταν στην επιθυμία σου βάλεις την ίδια δύναμη που έβαλες τώρα για να ζήσεις. Οι άνθρωποι Πλάτωνα έχουν επιθυμίες, που αν δεν γίνουν σφοδρές επιθυμίες, θα παραμείνουν μόνον φαντασιώσεις.»

Ν' αγαπάμε·ότι κάνουμε, παίζει και να ευτυχήσουμε τότε.

Έχεις δει πώς τινάζει το μωρό το κεφάλι δεξιά - αριστερά, σαν αγρίμι πάνω από τη λεία του, όταν ξεκινά να θηλάζει;
Ας δούμε το πνεύμα μας σαν μωρό - αγρίμι και τον κόσμο σαν θηλή - λεία.
 Η θηλή είναι ο κόσμος που προσπαθούμε να ερμηνεύσουμε όσο ζούμε κι ανεξήγητος μαστός τα μυστήρια που τον τροφοδοτούν με γάλα.

Aχ, τι ομορφιά έχει όταν θήλαζουμε τις εμπειρίες του κόσμου, όταν αφοσιωνόμαστε στον θηλασμό αντί για την ευτυχία και δεν ευκαιρούμε να μελαγχολήσουμε!

Όταν βρίσκουμε ενδιαφέρον σε καθημερινά πράγματα και πρόσωπα, αρκεί να μάθουμε  να παρατηρούμε.

Όταν δεν κυνηγάμε το τέλειο σε έναν κόσμο ατελή.

Όταν αγαπάμε τον άλλο με τις ατέλειές του, όταν αγαπάμε τον εαυτό μας με τις ατέλειές του.  

Έτσι κι αλλιώς σημασία δεν έχει ο προορισμός, αλλά το ταξίδι και πως επιλέγουμε να δούμε το τοπίο που συναντάμε κάθε στιγμή.

Μισοάδειο το ποτήρι ή μισογεμάτο;

Με γρίλο ή ζωή μας ή χωρίς;

Καλλιεργώντας τον προσωπικό μας προπονητή, ή ψάχνοντας συνεχώς για λύσεις έξω από εμάς για μας;

Ε, μα πια !!!

 
Ν' αγαπάμε ότι κάνουμε....παίζει και να ευτυχήσουμε τότε.

Ο διαφο-ρετικός αι-ρετικός "Από παντού να ρέει το Ωραίον"

"Γιατί διαβάζεις βιβλία, γιατί χορεύεις όλην την ώρα, γιατί δεν παρακολουθείς ειδήσεις,γιατί δεν μένεις στάσιμη και βολεμένη,γιατί θέλεις να μαθαίνεις συνέχεια καινούρια πράγματα,γιατί δεν κουτσομπολεύεις και κρίνεις τους άλλους, γιατί δεν είσαι σαν τους άλλους,γιατί είσαι διαφορετική; ". Κραυγές αρχανθρώπων ήταν τα λόγια τους και συρσίματα ερπετών στα βάλτα οι κινήσεις τους. Μιζέρια, φρίκη, αηδία. Και η ζωή να σε κεραυνοβολεί με την ομορφιά της. Χρώματα, αρώματα, ήχοι, σώματα ωραία. Ανασασμοί, φεγγαροβραδυές, παφλασμοί, στεναγμοί. Από παντού να ρέει το Ωραίον και εκείνοι να το σπιλώνουν. Περίπλοκο το Ωραίον; Περίπλοκο το κελάιδισμα του πουλιού κι ο αγέρας στα πεύκα; Περίπλοκο το γέλιο του φίλου και η κουβέντα της ψυχής; Πού η μαγεία της ποίησης, πού η χαρά των χρωμάτων, που η δροσιά των ήχων. Μέσα σου γινότανε σφαγή. Γης αγώνας άγονος.
"Να κατέβεις στο επίπεδό μας. Να γίνεις σαν και 'μας. Λοβοτομήσου,ρε. Ευνουχίσου και τέλειωνε με τους "έρωτές σου", συνέχιζε στ' αυτιά σου να αντηχεί το μέσα μήνυμα των τετραπόδων. 
Κι εσύ να πονάς.....; 
"Διψάω για τ' άπειρο, πεινάω για ομορφιά", όπως λένε στον δίσκο τους τα Διάφανα Κρίνα. Και μια φωνή μέσα μου σα μπάλλα να χτυπάει τα μηνίγγια και να κάνει γκέλα στην καρδιά:
" Στα σπλάχνα σου είσαι γεμάτη αίμα. Γύρω σου κύκλος τα χέρια κομμένα, κύκλος τα βλέμματα κενά, κύκλος τα μάτια άδεια. Να γνωρίσει, να δει, να ζήσει απλά κι αληθινά. Πέρα από νεκρές ψυχές και σάπια σώματα, πέρα από φτιασιδωμένα πρόσωπα. Με το σώμα και την ψυχή ολόκληρα και με τους φίλους όλων των καιρών,τους συντρόφους φίλους που απλά αποδέχθηκαν αυτό που είσαι, αποδέχθηκαν το δρόμο σου. Διότι το μόνο που είναι διαφορετικό, είναι ο δρόμος και οι επιλογές του καθενός. Κατά τα άλλα είμαστε ίδιοι, θέλουμε όλοι το ίδιο πράγμα...να είμαστε ΕΝΑ, να είμαστε ΜΑΖΙ, να είμαστε ΑΓΑΠΗ".
 Αυτό ευχήθηκε σήμερα και έκλεισε το ημερολόγιο..κάνοντας εικόνα το διάλογο δύο παιδιών στο προαύλιο ενός σχολείου....του σχολείου της ζωής.
 

What is my truth? I choose to believe that all human beings are identical. We are all the same and feel the same, only our programming changes and our soul chooses. Everything wants to be one with, it is a law of the universe, it is also the definition of love. And since everything and everybody wants to be one with, when the heart is closed, when we are hurt and afraid, the only solution is to devour, to assimilate, to dominate. My chosen truth is that all human beings are the same and thus everybody wants to love, like me, as a way of being one with, if only they could believe that it is possible. So anybody who has ever hurt me or will hurt me in the future just wants to be one with & doesn’t know how to, like me.

 
Ένας φανταστκός αληθινός διάλογος μεταξύ δύο "μικρών" παιδιών.

-Είσαι διαφορετική εσύ.
-Διαφορετική; Τι εννοείς όταν λες ότι είμαι διαφορετική.
-Να, τι να σου πω, δεν ξέρω ακριβώς...μα κάνεις πράγματα που δεν κάνουν άλλοι.
-Τι εννοείς δεν κάνουν άλλοι; Κανένας δεν τα κάνει ;
-Έ, όχι και κανένας. Λίγοι όμως, πολύ λίγοι.
-Και γιατί θα πρέπει να κάνω πράγματα που κάνουν οι πολλοί και όχι πράγματα που κάνουν οι λίγοι ;
-Χμ, δεν ξέρω. Ίσως για να μη φαίνεσαι διαφορετική.Και για να μπορούν περισσότερα παιδιά να σε πλησιάσουν και να παίξουν μαζί σου.
-Εσύ;
-Τι εγώ;
-Εσύ μπορείς να με πλησιάσεις και να παίξεις μαζί μου ;
-Εγώ ναι, κάποιες φορές.Κάποιες φορές που έχω πάρει 10 στο σχολείο. Κάποιες φορές που με έχουν επιβραβεύσει οι γονείς μου. Κάποιες φορές που είμαι καλά,  που είμαι χαρούμενος και δε φοβάμαι, τότε ναι έρχομαι, γιατί τότε δε μου φαίνεσαι διαφορετική.Τότε μου φαίνεσαι ίδια με μένα και χαίρομαι που κάνουμε παρέα και μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας.
-Και τις άλλες φορές. Τι συμβαίνει τις άλλες φορές;
-Τις άλλες φορές κάτι άσχημο έχει συμβεί και δεν είμαι χαρούμενος, φοβάμαι.
-Και όταν αισθάνεσαι έτσι, τι αλλάζει;
- Δεν αλλάζω εγώ. Οι άλλοι μου φαίνεται ότι αλλάζουν. Κι εσύ μου φαίνεσαι διαφορετική.
-Είσαι σίγουρος ότι αλλάζουν οι άλλοι;
-Ε, όχι δεν είμαι και πολύ σίγουρος. Αλλά να....τότε πρέπει να λέω ψέματα για το πως αισθάνομαι.
-Γιατί πρέπει να πεις ψέματα;
-Γιατί άμα πω αλήθεια θα τιμωρηθώ.
-Τι αισθάνεσαι τότε;
-Μερικές φορές είμαι πολύ θυμωμένος και θέλω να τους βρίσω, άλλες φορές ζηλεύω για κάτι που έχουν οι άλλοι και δεν έχω εγώ, μερικές φορές θέλω να ουρλιάξω με όση δύναμη έχω...θέλω να είμαι ο εαυτός μου και να με αγαπάτε ότι και αν κάνω.
-Και γιατί δεν κάνεις αυτό που αισθάνεσαι κάθε φορά;
-Γιατί είναι κακό.
-Πού είναι το κακό;
-Μα....αν κάνω αυτό που αισθάνομαι  θα είμαι κακό παιδί και δεν θα με αγαπάνε. Θα είμαι διαφορετικός σαν κι εσένα.
-Δηλαδή, εγώ είμαι κακό παιδί ;
-Όχι, δεν είσαι, είσαι διαφορετική. Εσύ μπορείς να λες την αλήθεια και να μη φοβάσαι μη σε τιμωρήσουνε. Μπορείς να κάθεσαι με τις ώρες μόνη σου να ζωγραφίζεις, να παίζεις, να δημιουργείς και να έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τ αυτιά.
-Κι εσύ μπορείς. Μπορείς μαζί μου. Θέλεις να παίξουμε ένα παιχνίδι ;
-Ναι αμέ. Τι παιχνίδι;

-Να, θα μιλάμε , θα παίζουμε και ότι αισθανόμαστε θα το λέμε και θα το δείχνουμε. Δηλαδή: Αν αισθανθούμε θυμό θα τον βγάλουμε, αν νοιώσουμε ζήλεια ή ντροπή ή στεναχώρια θα την εκφράζουμε,Περνάμε καλά ή όχι ; Θα το λέμε και θα το δείχνουμε.
π.χ Θέλω να παίξω μαζί σου ;Ναι. 
Θέλεις να παίξεις μαζί μου; Όχι τώρα. 
Θα το πούμε και θα είναι εντάξει.Δε θα χρειάζεται να μου εξηγήσεις το όχι σου για να σου ξαναζητήσω να παίξουμε.
 Οι όροι αυτού του παιχνιδιού είναι ότι δεν θα υπάρχει τιμωρία, δε θα κρίνουμε τη συμπεριφορά μας,θα σέβεται ο ένας του άλλου το συναίσθημα και το θέλω του και για όσο καιρό κρατήσει το παιχνίδι μας αυτό, θα είμαστε ενωμένοι και ίδιοι και όχι χωριστά και διαφορετικοί.
Τι λες ; Σου αρέσει αυτό το παιχνίδι; Θέλεις να το παίξουμε;
-Ναι μου αρέσει. Θέλω να παίξουμε. Και αν το μάθουμε πολύ καλά οι δυό μας, μπορούμε μετά να το μάθουμε και σε άλλα παιδιά ;
-Βέβαια, γιατί όχι. Θα είναι πολύ ωραία. Γιατί έτσι τότε θα είμαστε μια μεγάλη παρέα από "διαφορετικά" ίδια παιδάκια, που θα χαιρόμαστε ο ένας τη συντροφιά του άλλου και θα είμαστε περίφανοι για το ότι μπορούμε να παίξουμε ένα τόσο όμορφο παιχνίδι με τίτλο "Από παντού να ρέει το Ωραίον".
Ας προσευχηθούμε ΜΑΖΙ στη μητέρα Ευτυχία.

 
Συνεχίζεται.....