"Γιατί διαβάζεις βιβλία, γιατί χορεύεις όλην την ώρα, γιατί δεν
παρακολουθείς ειδήσεις,γιατί δεν μένεις στάσιμη και βολεμένη,γιατί θέλεις να μαθαίνεις συνέχεια καινούρια πράγματα,γιατί δεν κουτσομπολεύεις και κρίνεις τους άλλους, γιατί δεν είσαι σαν τους άλλους,γιατί είσαι διαφορετική; ". Κραυγές
αρχανθρώπων ήταν τα λόγια τους και συρσίματα ερπετών στα βάλτα οι
κινήσεις τους. Μιζέρια, φρίκη, αηδία. Και η ζωή να σε κεραυνοβολεί με
την ομορφιά της. Χρώματα, αρώματα, ήχοι, σώματα ωραία. Ανασασμοί,
φεγγαροβραδυές, παφλασμοί, στεναγμοί. Από παντού να ρέει το Ωραίον και
εκείνοι να το σπιλώνουν. Περίπλοκο το Ωραίον; Περίπλοκο το κελάιδισμα
του πουλιού κι ο αγέρας στα πεύκα;
Περίπλοκο το γέλιο του φίλου και η κουβέντα της ψυχής; Πού η μαγεία της
ποίησης, πού η χαρά των χρωμάτων, που η δροσιά των ήχων. Μέσα σου
γινότανε σφαγή. Γης αγώνας άγονος.
"Να κατέβεις στο επίπεδό μας. Να γίνεις σαν και 'μας. Λοβοτομήσου,ρε. Ευνουχίσου και τέλειωνε με τους "έρωτές σου", συνέχιζε στ' αυτιά σου να αντηχεί το μέσα μήνυμα των τετραπόδων.
Κι εσύ να πονάς.....;
"Διψάω για τ' άπειρο, πεινάω για ομορφιά", όπως λένε στον δίσκο τους τα Διάφανα Κρίνα. Και μια φωνή μέσα μου σα μπάλλα να χτυπάει τα μηνίγγια και να κάνει γκέλα στην καρδιά:
" Στα σπλάχνα σου είσαι γεμάτη αίμα. Γύρω σου κύκλος τα χέρια κομμένα, κύκλος τα βλέμματα κενά, κύκλος τα μάτια άδεια. Να γνωρίσει, να δει, να ζήσει απλά κι αληθινά. Πέρα από νεκρές ψυχές και σάπια σώματα, πέρα από φτιασιδωμένα πρόσωπα. Με το σώμα και την ψυχή ολόκληρα και με τους φίλους όλων των καιρών,τους συντρόφους φίλους που απλά αποδέχθηκαν αυτό που είσαι, αποδέχθηκαν το δρόμο σου. Διότι το μόνο που είναι διαφορετικό, είναι ο δρόμος και οι επιλογές του καθενός. Κατά τα άλλα είμαστε ίδιοι, θέλουμε όλοι το ίδιο πράγμα...να είμαστε ΕΝΑ, να είμαστε ΜΑΖΙ, να είμαστε ΑΓΑΠΗ".
Αυτό ευχήθηκε σήμερα και έκλεισε το ημερολόγιο..κάνοντας εικόνα το διάλογο δύο παιδιών στο προαύλιο ενός σχολείου....του σχολείου της ζωής.
Ένας φανταστκός αληθινός διάλογος μεταξύ δύο "μικρών" παιδιών.
-Είσαι διαφορετική εσύ.
-Διαφορετική; Τι εννοείς όταν λες ότι είμαι διαφορετική.
-Να, τι να σου πω, δεν ξέρω ακριβώς...μα κάνεις πράγματα που δεν κάνουν άλλοι.
-Τι εννοείς δεν κάνουν άλλοι; Κανένας δεν τα κάνει ;
-Έ, όχι και κανένας. Λίγοι όμως, πολύ λίγοι.
-Και γιατί θα πρέπει να κάνω πράγματα που κάνουν οι πολλοί και όχι πράγματα που κάνουν οι λίγοι ;
-Χμ, δεν ξέρω. Ίσως για να μη φαίνεσαι διαφορετική.Και για να μπορούν περισσότερα παιδιά να σε πλησιάσουν και να παίξουν μαζί σου.
-Εσύ;
-Τι εγώ;
-Εσύ μπορείς να με πλησιάσεις και να παίξεις μαζί μου ;
-Εγώ ναι, κάποιες φορές.Κάποιες φορές που έχω πάρει 10 στο σχολείο. Κάποιες φορές που με έχουν επιβραβεύσει οι γονείς μου. Κάποιες φορές που είμαι καλά, που είμαι χαρούμενος και δε φοβάμαι, τότε ναι έρχομαι, γιατί τότε δε μου φαίνεσαι διαφορετική.Τότε μου φαίνεσαι ίδια με μένα και χαίρομαι που κάνουμε παρέα και μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας.
-Και τις άλλες φορές. Τι συμβαίνει τις άλλες φορές;
-Τις άλλες φορές κάτι άσχημο έχει συμβεί και δεν είμαι χαρούμενος, φοβάμαι.
-Και όταν αισθάνεσαι έτσι, τι αλλάζει;
- Δεν αλλάζω εγώ. Οι άλλοι μου φαίνεται ότι αλλάζουν. Κι εσύ μου φαίνεσαι διαφορετική.
-Είσαι σίγουρος ότι αλλάζουν οι άλλοι;
-Ε, όχι δεν είμαι και πολύ σίγουρος. Αλλά να....τότε πρέπει να λέω ψέματα για το πως αισθάνομαι.
-Γιατί πρέπει να πεις ψέματα;
-Γιατί άμα πω αλήθεια θα τιμωρηθώ.
-Τι αισθάνεσαι τότε;
-Μερικές φορές είμαι πολύ θυμωμένος και θέλω να τους βρίσω, άλλες φορές ζηλεύω για κάτι που έχουν οι άλλοι και δεν έχω εγώ, μερικές φορές θέλω να ουρλιάξω με όση δύναμη έχω...θέλω να είμαι ο εαυτός μου και να με αγαπάτε ότι και αν κάνω.
-Και γιατί δεν κάνεις αυτό που αισθάνεσαι κάθε φορά;
-Γιατί είναι κακό.
-Πού είναι το κακό;
-Μα....αν κάνω αυτό που αισθάνομαι θα είμαι κακό παιδί και δεν θα με αγαπάνε. Θα είμαι διαφορετικός σαν κι εσένα.
-Δηλαδή, εγώ είμαι κακό παιδί ;
-Όχι, δεν είσαι, είσαι διαφορετική. Εσύ μπορείς να λες την αλήθεια και να μη φοβάσαι μη σε τιμωρήσουνε. Μπορείς να κάθεσαι με τις ώρες μόνη σου να ζωγραφίζεις, να παίζεις, να δημιουργείς και να έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τ αυτιά.
-Κι εσύ μπορείς. Μπορείς μαζί μου. Θέλεις να παίξουμε ένα παιχνίδι ;
-Ναι αμέ. Τι παιχνίδι;
-Να, θα μιλάμε , θα παίζουμε και ότι αισθανόμαστε θα το λέμε και θα το δείχνουμε. Δηλαδή: Αν αισθανθούμε θυμό θα τον βγάλουμε, αν νοιώσουμε ζήλεια ή ντροπή ή στεναχώρια θα την εκφράζουμε,Περνάμε καλά ή όχι ; Θα το λέμε και θα το δείχνουμε.
π.χ Θέλω να παίξω μαζί σου ;Ναι.
Θέλεις να παίξεις μαζί μου; Όχι τώρα.
Θα το πούμε και θα είναι εντάξει.Δε θα χρειάζεται να μου εξηγήσεις το όχι σου για να σου ξαναζητήσω να παίξουμε.
Οι όροι αυτού του παιχνιδιού είναι ότι δεν θα υπάρχει τιμωρία, δε θα κρίνουμε τη συμπεριφορά μας,θα σέβεται ο ένας του άλλου το συναίσθημα και το θέλω του και για όσο καιρό κρατήσει το παιχνίδι μας αυτό, θα είμαστε ενωμένοι και ίδιοι και όχι χωριστά και διαφορετικοί.
Τι λες ; Σου αρέσει αυτό το παιχνίδι; Θέλεις να το παίξουμε;
-Ναι μου αρέσει. Θέλω να παίξουμε. Και αν το μάθουμε πολύ καλά οι δυό μας, μπορούμε μετά να το μάθουμε και σε άλλα παιδιά ;
-Βέβαια, γιατί όχι. Θα είναι πολύ ωραία. Γιατί έτσι τότε θα είμαστε μια μεγάλη παρέα από "διαφορετικά" ίδια παιδάκια, που θα χαιρόμαστε ο ένας τη συντροφιά του άλλου και θα είμαστε περίφανοι για το ότι μπορούμε να παίξουμε ένα τόσο όμορφο παιχνίδι με τίτλο "Από παντού να ρέει το Ωραίον".
Ας προσευχηθούμε ΜΑΖΙ στη μητέρα Ευτυχία.
Συνεχίζεται.....
"Να κατέβεις στο επίπεδό μας. Να γίνεις σαν και 'μας. Λοβοτομήσου,ρε. Ευνουχίσου και τέλειωνε με τους "έρωτές σου", συνέχιζε στ' αυτιά σου να αντηχεί το μέσα μήνυμα των τετραπόδων.
Κι εσύ να πονάς.....;
"Διψάω για τ' άπειρο, πεινάω για ομορφιά", όπως λένε στον δίσκο τους τα Διάφανα Κρίνα. Και μια φωνή μέσα μου σα μπάλλα να χτυπάει τα μηνίγγια και να κάνει γκέλα στην καρδιά:
" Στα σπλάχνα σου είσαι γεμάτη αίμα. Γύρω σου κύκλος τα χέρια κομμένα, κύκλος τα βλέμματα κενά, κύκλος τα μάτια άδεια. Να γνωρίσει, να δει, να ζήσει απλά κι αληθινά. Πέρα από νεκρές ψυχές και σάπια σώματα, πέρα από φτιασιδωμένα πρόσωπα. Με το σώμα και την ψυχή ολόκληρα και με τους φίλους όλων των καιρών,τους συντρόφους φίλους που απλά αποδέχθηκαν αυτό που είσαι, αποδέχθηκαν το δρόμο σου. Διότι το μόνο που είναι διαφορετικό, είναι ο δρόμος και οι επιλογές του καθενός. Κατά τα άλλα είμαστε ίδιοι, θέλουμε όλοι το ίδιο πράγμα...να είμαστε ΕΝΑ, να είμαστε ΜΑΖΙ, να είμαστε ΑΓΑΠΗ".
Αυτό ευχήθηκε σήμερα και έκλεισε το ημερολόγιο..κάνοντας εικόνα το διάλογο δύο παιδιών στο προαύλιο ενός σχολείου....του σχολείου της ζωής.
What
is my truth? I choose to believe that all human beings are identical.
We are all the same and feel the same, only our programming changes
and our soul chooses. Everything
wants
to be one with,
it is a law of the universe, it is also the definition of love.
And since everything and everybody wants to be one with, when the
heart is closed, when we are hurt and afraid, the only solution is to
devour, to assimilate, to dominate. My chosen truth is that all human
beings are the same and thus everybody wants to love, like me, as a
way of being one with, if only they could believe that it is
possible. So anybody who has ever hurt me or will hurt me in the
future just wants to be one with & doesn’t know how to, like
me.
Ένας φανταστκός αληθινός διάλογος μεταξύ δύο "μικρών" παιδιών.
-Είσαι διαφορετική εσύ.
-Διαφορετική; Τι εννοείς όταν λες ότι είμαι διαφορετική.
-Να, τι να σου πω, δεν ξέρω ακριβώς...μα κάνεις πράγματα που δεν κάνουν άλλοι.
-Τι εννοείς δεν κάνουν άλλοι; Κανένας δεν τα κάνει ;
-Έ, όχι και κανένας. Λίγοι όμως, πολύ λίγοι.
-Και γιατί θα πρέπει να κάνω πράγματα που κάνουν οι πολλοί και όχι πράγματα που κάνουν οι λίγοι ;
-Χμ, δεν ξέρω. Ίσως για να μη φαίνεσαι διαφορετική.Και για να μπορούν περισσότερα παιδιά να σε πλησιάσουν και να παίξουν μαζί σου.
-Εσύ;
-Τι εγώ;
-Εσύ μπορείς να με πλησιάσεις και να παίξεις μαζί μου ;
-Εγώ ναι, κάποιες φορές.Κάποιες φορές που έχω πάρει 10 στο σχολείο. Κάποιες φορές που με έχουν επιβραβεύσει οι γονείς μου. Κάποιες φορές που είμαι καλά, που είμαι χαρούμενος και δε φοβάμαι, τότε ναι έρχομαι, γιατί τότε δε μου φαίνεσαι διαφορετική.Τότε μου φαίνεσαι ίδια με μένα και χαίρομαι που κάνουμε παρέα και μοιραζόμαστε τα παιχνίδια μας.
-Και τις άλλες φορές. Τι συμβαίνει τις άλλες φορές;
-Τις άλλες φορές κάτι άσχημο έχει συμβεί και δεν είμαι χαρούμενος, φοβάμαι.
-Και όταν αισθάνεσαι έτσι, τι αλλάζει;
- Δεν αλλάζω εγώ. Οι άλλοι μου φαίνεται ότι αλλάζουν. Κι εσύ μου φαίνεσαι διαφορετική.
-Είσαι σίγουρος ότι αλλάζουν οι άλλοι;
-Ε, όχι δεν είμαι και πολύ σίγουρος. Αλλά να....τότε πρέπει να λέω ψέματα για το πως αισθάνομαι.
-Γιατί πρέπει να πεις ψέματα;
-Γιατί άμα πω αλήθεια θα τιμωρηθώ.
-Τι αισθάνεσαι τότε;
-Μερικές φορές είμαι πολύ θυμωμένος και θέλω να τους βρίσω, άλλες φορές ζηλεύω για κάτι που έχουν οι άλλοι και δεν έχω εγώ, μερικές φορές θέλω να ουρλιάξω με όση δύναμη έχω...θέλω να είμαι ο εαυτός μου και να με αγαπάτε ότι και αν κάνω.
-Και γιατί δεν κάνεις αυτό που αισθάνεσαι κάθε φορά;
-Γιατί είναι κακό.
-Πού είναι το κακό;
-Μα....αν κάνω αυτό που αισθάνομαι θα είμαι κακό παιδί και δεν θα με αγαπάνε. Θα είμαι διαφορετικός σαν κι εσένα.
-Δηλαδή, εγώ είμαι κακό παιδί ;
-Όχι, δεν είσαι, είσαι διαφορετική. Εσύ μπορείς να λες την αλήθεια και να μη φοβάσαι μη σε τιμωρήσουνε. Μπορείς να κάθεσαι με τις ώρες μόνη σου να ζωγραφίζεις, να παίζεις, να δημιουργείς και να έχεις ένα χαμόγελο μέχρι τ αυτιά.
-Κι εσύ μπορείς. Μπορείς μαζί μου. Θέλεις να παίξουμε ένα παιχνίδι ;
-Ναι αμέ. Τι παιχνίδι;
-Να, θα μιλάμε , θα παίζουμε και ότι αισθανόμαστε θα το λέμε και θα το δείχνουμε. Δηλαδή: Αν αισθανθούμε θυμό θα τον βγάλουμε, αν νοιώσουμε ζήλεια ή ντροπή ή στεναχώρια θα την εκφράζουμε,Περνάμε καλά ή όχι ; Θα το λέμε και θα το δείχνουμε.
π.χ Θέλω να παίξω μαζί σου ;Ναι.
Θέλεις να παίξεις μαζί μου; Όχι τώρα.
Θα το πούμε και θα είναι εντάξει.Δε θα χρειάζεται να μου εξηγήσεις το όχι σου για να σου ξαναζητήσω να παίξουμε.
Οι όροι αυτού του παιχνιδιού είναι ότι δεν θα υπάρχει τιμωρία, δε θα κρίνουμε τη συμπεριφορά μας,θα σέβεται ο ένας του άλλου το συναίσθημα και το θέλω του και για όσο καιρό κρατήσει το παιχνίδι μας αυτό, θα είμαστε ενωμένοι και ίδιοι και όχι χωριστά και διαφορετικοί.
Τι λες ; Σου αρέσει αυτό το παιχνίδι; Θέλεις να το παίξουμε;
-Ναι μου αρέσει. Θέλω να παίξουμε. Και αν το μάθουμε πολύ καλά οι δυό μας, μπορούμε μετά να το μάθουμε και σε άλλα παιδιά ;
-Βέβαια, γιατί όχι. Θα είναι πολύ ωραία. Γιατί έτσι τότε θα είμαστε μια μεγάλη παρέα από "διαφορετικά" ίδια παιδάκια, που θα χαιρόμαστε ο ένας τη συντροφιά του άλλου και θα είμαστε περίφανοι για το ότι μπορούμε να παίξουμε ένα τόσο όμορφο παιχνίδι με τίτλο "Από παντού να ρέει το Ωραίον".
Ας προσευχηθούμε ΜΑΖΙ στη μητέρα Ευτυχία.
Συνεχίζεται.....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου