Ο δρόμος της καρδιάς.

” Κάθε δρόμος είναι μονάχα ένας δρόμος και δεν είναι ντροπή, ούτε για σένα ούτε για τους άλλους, να τον εγκαταλείψεις κάποια στιγμή, αν έτσι σου υπαγορεύει η καρδιά σου…
Κοίταξε κάθε δρόμο, με προσοχή κι επιφυλακτικότητα. Δοκίμασέ τον όσες φορές κρίνεις εσύ πως είναι απαραίτητο. Σκέψου και διαλογίσου πάνω σ’αυτόν. Κι ύστερα θέσε στον εαυτό σου ένα και μόνο ερώτημα: Έχει αυτός ο δρόμος καρδιά; αν έχει είναι καλός, αν δεν έχει είναι άχρηστος…
Θέλεις να σου πω πού οδηγεί ο δρόμος σου; 
Είναι εύκολο. Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο ίδιο μέρος: Πουθενά. Αυτό που έχει σημασία είναι να ακολουθείς τα Μονοπάτια που έχουν Καρδιά. 
Να ρωτάς: έχει καρδιά το μονοπάτι που βαδίζω; Αν ναι, ακολούθησέ το και μη φοβάσαι τίποτε, ακόμη και αν όλος ο κόσμος θέλει να σε αποτρέψει από το να τ’ ακολουθήσεις. 
Αν όχι, άφησέ το, δεν είναι καλό μονοπάτι. 
Να ψάχνεις πάντα τα μονοπάτια που έχουν καρδιά, κι όταν καταλαβαίνεις ότι δεν έχουν, να μη διστάζεις να τα εγκαταλείπεις. 
Ποιο μονοπάτι σου λέει η καρδιά σου ότι είναι το σωστό; Σε περιμένει να το βαδίσεις. Πήγαινε. 
Τα μονοπάτια μπορούν να περιμένουν απίστευτα πολύ. Το πρόβλημα είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν αρκετό χρόνο στη διάθεσή τους.

 του ανθρωπολόγου και συγγραφέα Κάρλος Καστανέντα, από το βιβλίο του: ” Η Διδασκαλία του Δον Χουάν “

Νεράιδες

-Φτάσαμε! Είπε η νεράϊδα και μ΄έβγαλε ξάφνου απ΄τις σκέψεις μου. 

 

 

Πού φτάσαμε; Την ρωτώ όλο απορία. Εγώ δεν βλέπω τίποτα. Μόνο αστέρια και της νύχτας το βαθύ μπλε.

 -Κοίτα προσεκτικότερα, μου απαντά. 

Πράγματι. Μέσα στο σκοτάδι διέκρινα ένα χρυσό πόμολο να βρίσκεται πάνω σε μιά μικρή πορτούλα μπροστά μας. 

 -Αντε λοιπόν, τι κάθεσαι! Άνοιξέ την! Άνοιξέ την καλό μου παιδί. Μη φοβάσαι....

 

Κάθε που εκλείπτει το φεγγάρι, βγαίνουν οι νεράϊδες. Θά΄θελα νά΄ξερα ποιός φοβίζει τον κόσμο επί τόσα χρόνια πως βγαίνουν τα φαντάσματα!
Μέγα λάθος!
Λάθος κύριοι! Σας απατήσανε! Οι νεράϊδες βγαίνουν και μάλιστα οι πιό όμορφες απ΄αυτές.

Αέρινες, πελώριες με τα μαλλιά τους ίσαμε τη γη και τα χέρια τους, να αγκαλιάζουν τους ονειροπαρμένους που η μοναχικότητα, τους έχει γίνει έμμονη βραδινή παρέα.
Κολιτσίδα βρε παιδί μου, πως το λένε;
 Σάμπως φταίνε κι αυτοί; 
Μάλλον έτσι γεννήθηκαν....
Θα είναι φαίνεται απ΄αυτές τις ιδιότητες που μας μαθαίναν στο σχολείο....για να ξεχάσουμε τις δικές μας....τις πραγματικές, τις αληθινές.

 

Η Πλάνη της Γης, Ο Πλανήτης Γη και ο τρελός άνθρωπος

Της Νότας Τζανετάκη

Ο Πλανη-της Γη

 

 Αυτός ο πλανήτης είναι ευλογημένα δημιουργημένος για τους "τρελούς".

Ποιους τρελούς;

Γι αυτούς τους "τρελούς"  που τολμούν, ρισκάρουν, ονειρεύονται.

Γι αυτούς τους "τρελούς" που ερωτεύονται δυνατά, διότι γνωρίζουν πως αυτό που ερωτεύονται στον άλλον, είναι ένα κομμάτι του εαυτού τους που χρειάζεται να θυμηθούνε, να αποδεχθούν, να αγκαλιάσουν, να θεραπεύσουν.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που φοβούνται στην αρχή τον εαυτό τους και το τι θα σκεφτούν ή θα πουν οι άλλοι, αλλά περνάνε την πύλη του φόβου με επιτυχία.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που ενώ έχουν κάνει τα αμέτρητα λάθη, δεν το βάζουν κάτω μέχρι να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που αμφέβαλλαν και λιγοψύχησαν πολλές φορές, αλλά δεν τα παράτησαν.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που κατάλαβαν κάποια στιγμή της μαθητείας τους, πως το "βόλεμα", τους κρατάει δέσμιους και μικρούς.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που παραμένουν μαθητές σε όλη τους τη ζωή.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που προτιμούν την ειλικρίνεια από την υποκρισία, διότι γνωρίζουν ότι η υποκρισία είναι καρπός του φθόνου, ενώ η ειλικρίνεια καρπός της αγάπης.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που η αγάπη για το σκοπό τους, τους κινητοποιεί.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που για το μόνο λόγο που δίνουν σημασία και χρόνο στα προβλήματα, είναι για να βρουν τη λύση και μετά γελούν και παίζουν.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που δεν παίρνουν στα σοβαρά το φαίνεσθαι, παιδεύονται με το γίγνεσθαι και σοβαρεύουν σαν παιδιά που παίζουν, μόλις θυμηθούν το Είναι τους.
Γι αυτούς τους "τρελούς' που "ξυπνάνε" για να πράξουν αυτό που θέλουν.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που κάνουν "φασαρία" όσο ψάχνουν τι θέλουν και μόλις το βρουν, μπαίνουν ήσυχα σε δράση.

Γι αυτούς τους "τρελούς" που δεν συμβιβάζονται με τίποτε λιγότερο από αυτό που ήρθαν να κάνουν σε αυτόν τον πλανήτη.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που είδαν τον εαυτό τους μαριονέτα δεμένο από ένα νήμα, έψαξαν να βρουν ποιος το κινεί και μετά με αποφασιστικότητα έκοψαν το νήμα, για να φτάσουν το μέγιστο των δυνατοτήτων τους και να ανακτήσουν την αυτοεκτίμηση και την πίστη στον εαυτό τους.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που αγαπάνε, φροντίζουν, πιστεύουν στον εαυτό τους και είναι περήφανοι γι αυτόν, όχι με έπαρση αλλά με ταπεινότητα....αυτήν την ταπεινότητα που προέρχεται από τη γνώση και την έκσταση του Είναι.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που έχουν πίστη στην ανώτερη δύναμη, αγαπούν τον άνθρωπο και ότι υπάρχει πάνω στον πλανήτη γη, γι αυτό τα θαυμάζουν και τα φροντίζουν.
Γι αυτούς τους "τρελούς" που τολμούν να βουτήξουν και στα πιο βαθιά, παγωμένα νερά ή να μπουν σε ένα δωμάτιο που καίγεται, για να σώσουν μια ψυχή που φωνάζει βοήθεια, διότι γνωρίζουν τι σημαίνει "σωτηρία μιας ψυχής".
Γι αυτούς τους ¨τρελούς" που επιλέγουν συνειδητά την αγάπη από το φόβο.
Γι αυτούς τους "τρελούς" σας μιλάω αδέρφια.

Τι ; Σε είπαν κι εσένα "τρελό" ;

Ευτυχώς που υπάρχεις!

Χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον!

 

 

 

Ερευνητής της αλήθειας.

Θα 'θελα Δάσκαλε, να μάθω τα μυστικά της ζωής και του σύμπαντος!

 
Η πραγματική γνώση παιδί μου, δεν μεταδίδεται. Μπορώ μόνο να σου δείξω τον δρόμο, οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου, θα πρέπει να είναι δική σου "κατάκτηση". Μην επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιχαρακώνεται από κάθε είδους δόγματα και φανατισμούς. Μην πιστεύεις αυτούς που λένε πως κατέχουν την αλήθεια, αλλά αυτούς που την αναζητούν. Η αλήθεια δεν τεμαχίζεται, παρόλα αυτά, όλοι υποστηρίζουν πως την κατέχουν, κατηγορώντας τους άλλους ως πλανεμένους…
Η δική μου οπτική αφορά την δική μου ατραπό, τον δικό μου δρόμο όπως εγώ τον επέλεξα, σύμφωνα με αυτά που μου δίδαξαν, φιλτραρισμένη μέσα από τα δικά μου φίλτρα. Με αυτόν τον τρόπο όμως, θα μάθεις θεωρίες και γνώσεις άλλων, δεν θα είσαι ο εαυτός σου. Την δική σου αλήθεια δεν μπορεί κανένας να σου τη μάθει! Μπορείς μόνο να τη βιώσεις. Και το δικό σου βίωμα, θα έχει άλλες αποχρώσεις, ξεχωριστές και μοναδικές!
- Και αν επιλέξω λάθος ατραπό δάσκαλε;
Μέσα από τα λάθη μαθαίνουμε. Τα λάθη είναι αναγκαία. Το μυστικό για να κάνεις λιγότερα λάθη, είναι να είσαι υπομονετικός και ταπεινός. Όταν είσαι έτοιμος, ο σωστός δρόμος θα εμφανιστεί μπροστά σου. Τότε είναι η στιγμή που θα σου αποκαλυφθούν οι απαντήσεις στα ερωτήματα σου με βάση τα βιώματα σου, έτσι ώστε να ζεις μία ενσυνείδητη ζωή προς όφελος όλης της κοινωνίας. Δεν θα αντιλαμβάνεσαι πλέον τότε, την ζωή ως βίωμα μόνο, αλλά ως δώρο, το οποίο θα σου επιτρέψει να δημιουργείς υλικά ή πνευματικά έργα, τα οποία θα διαρκέσουν περισσότερο από την μικρή χωροχρονικά ύπαρξη σου, ως ένα μικρό δώρο για τις επόμενες γενεές.