Η Παραβολή του Γουό και τα Μαγικά Γυαλιά
Ο Γουό είναι σαν εσάς. Είναι μία πνευματική ύπαρξη και νιώθει τη νέα ενέργεια. Ο Γουό βαδίζει στη γη σε μια προκλητική χρονική περίοδο, παρακολουθώντας πράγματα να εξελίσσονται μπροστά του που δεν είχαν ποτέ προφητευθεί, ακριβώς όπως εσείς. Ξυπνώντας στις 3.00 το πρωί με ερωτηματικά στην ψυχή του, ο Γουό ακούει εκείνη την μικρή, ήρεμη φωνή μέσα του να ρωτάει, «Υπάρχει κάτι για το οποίο θα έπρεπε ν’ ανησυχώ;» Βλέπετε… είναι ακριβώς σαν εσάς. Είναι μέρος μιας νέας Γης που άλλαξε κατευθύνσεις – και που βρίσκεται σ’ ένα παρθενικό μονοπάτι ή πραγματικότητα που δεν έχει ταξιδευτεί ποτέ πριν. Ακριβώς όπως εσείς.
Θα σας πω συγκεκριμένα για τη ζωή του Γουό. Αν μπορούσατε να ρωτήσετε τον Γουό για τη ζωή του, θα έλεγε ότι υπάρχουν τρεις προκλήσεις που αντιμετωπίζει συνεχώς.. με την εξής σειρά: (1) Ο σκοπός της ζωής. Ο Γουό θα σας έλεγε ότι γνωρίζει ότι είναι θεραπευτής. Έχει σοφία και γνωρίζει ότι μπορεί να διδάξει. Ίσως δεν είναι θεραπευτής με την κλασσική έννοια, αλλά ίσως ένας θεραπευτής μέσω της σοφίας και της διδασκαλίας. Έχει σοφά και καλά πράγματα να προσφέρει, αν μόνο άκουγαν οι άνθρωποι. (2) Ο Γουό νιώθει επίσης ότι του λείπει η αφθονία. Θέλει να δημιουργήσει μία κατάσταση που να έχει την αποθήκη για την οποία μίλησε ο Κρύων. Θέλει να δει εκείνη την αποθήκη και θέλει να την διεκδικήσει και να την χρησιμοποιήσει. (3) Τρίτον, ο Γουό θα σας έλεγε ότι κάτι συμβαίνει εκεί που εργάζεται. Δεν γνωρίζουν ποιος είναι. Έρχεται και φεύγει, και απλώς φαίνεται σαν να διαβαίνει τη ζωή με Ανθρώπους που δεν θα επέλεγε ποτέ να είναι μαζί τους. Δεν τον γνωρίζουν. Δεν γνωρίζουν ότι ο Γουό είναι ηγέτης. Είναι πράγματι καλό διοικητικό στέλεχος, αλλά παραδόξως δεν του ζητάνε ποτέ βοήθεια. Δεν του δίνουν καμία σημασία. Ποτέ δεν τον παρατηρούν ούτε τον προάγουν. Απλώς «υπάρχει». Έρχεται και φεύγει κάθε μέρα. Τίποτα δεν αλλάζει ποτέ.
Αυτή είναι μία αλληγορία. Αυτές οι μεταφορές ή αλληγορίες που παρουσιάζουμε είναι «πράγματα που σημαίνουν άλλα πράγματα». Αποτελούν ένα μήνυμα μέσα σε μία ιστορία, ή μία ιστορία μέσα σε μία ιστορία. Όσο βαθύτερα κοιτάζετε, τόσο περισσότερα θα βλέπετε. Πολλά πράγματα δίνονται με λεπτό τρόπο σήμερα, αλλά θα φαίνονται πιο δραματικά αργότερα. Θ’ αποκαλυφθούν μόνο σ’ εκείνους που φαίνονται πιο σκληροί και μελετάνε αυτή την παραβολή. Υπάρχουν επίπεδα αλήθειας εδώ, δεν είναι όλα φανερά.
Συνέβη κάτι στον Γουό. Κάθισε μπροστά στο Πνεύμα ως συνήθως και είπε: «Αγαπητέ Θεέ, δείξε μου τι χρειάζομαι να γνωρίζω. Δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω. Γνωρίζεις για τους τρεις τομείς στη ζωή μου όπου θέλω να συν-δημιουργήσω θαύματα, αλλά δεν ξέρω από πού ν’ αρχίσω». Τις επόμενες μέρες, μετά τον διαλογισμό του, εμφανίστηκε μία ενέργεια στον Γουό και είπε, «Γουό, μη φοβού! Είμαι εδώ επειδή εσύ μου ζήτησες να έρθω». Και ο Γουό ήταν καταχαρούμενος. Είπε στον άγγελο, «Ω, νομίζω ότι ξέρω γιατί είσαι εδώ. Γνωρίζεις για τους τρεις τομείς της ζωής μου στους οποίους έχω πρόβλημα. Χρειάζομαι την βοήθεια σου. Θα ήθελα να συν-δημιουργήσω τον δρόμο μου μέσα απ’ αυτούς. Θέλω να είναι κάτι κατάλληλο και σωστό. Το θέλω για να τιμήσω την πνευματικότητα μου και την μοναδικότητα μου στο σύμπαν. Είμαι έτοιμος!» Η καρδιά του Γουό ήταν στην κατάλληλη θέση και ήταν πράγματι έτοιμος.
Ο άγγελος απάντησε, «Ναι, γι αυτό είμαι εδώ. Γουό, έχω ένα εργαλείο για σένα. Είναι ένα καινούργιο εργαλείο για συν-δημιουργία. Έχω ένα σφυρί, μία σμίλη και υπάρχει ακόμα κι ένα πριόνι. Και θα μπορέσεις να χτυπήσεις με το σφυρί, να σμιλεύσεις και να πριονίσεις τα κομμάτια που χρειάζεσαι για να ταιριάξουν στο παζλ της ζωής. Αυτό θα συν-δημιουργήσει τα πράγματα που χρειάζεσαι για να εκπληρώσεις το όραμα σου».
«Αυτά είναι τα καινούργια μου δώρα!» αναφώνησε. «Τρία δώρα. Είμαι τόσο ευγνώμων. Σ’ ευχαριστώ άγγελε».
Και ο άγγελος είπε, «Δεν είναι μόνο αυτά, Γουό. Θα επιστρέψω αργότερα, αφού φτιάξεις τα κομμάτια σου, μ' ένα ακόμα δώρο».
«Θα το περιμένω» είπε ο Γουό, και ο άγγελος εξαφανίστηκε.
Μπορείτε να φανταστείτε την ευφορία να έχει όντως τέτοια απάντηση μέσα σε δύσκολους καιρούς; Ήταν ενθουσιασμένος! Ο Γουό άρχισε την διαδικασία δημιουργίας των κομματιών του παζλ που χρειαζόταν. Θα δημιουργούσε τρία κομμάτια. Κάθε κομμάτι θα ήταν μοναδικά φτιαγμένο, διότι κι εκείνος ήταν ένα μοναδικό πλάσμα του σύμπαντος, που ταίριαζε σ’ ένα περίπλοκο υπερδιάστατο παζλ. Θα χρειαζόταν να έχει μία μοναδική αίσθηση του τι θα έκανε. Έτσι ο Γουό κάθισε και δήλωσε: «Το πρώτο κομμάτι που θέλω να φτιάξω είναι εκείνο του σκοπού της ζωής μου – πώς βλέπω τον εαυτό μου – σαν θεραπευτή, σαν δάσκαλο. Θα είναι όμορφο κομμάτι. Να πώς το βλέπω: Θα είναι τετράγωνο εδώ, στρογγυλό εκεί… θα έχει μερικές προεξοχές ακριβώς εδώ. Θα είναι όμορφο. Θα υπάρχει συμμετρία και θα είναι ένα πανέμορφο κομμάτι του παζλ. Ο Θεός θα ευχαριστηθεί!» Και ξεκίνησε.
Κι έτσι ο Γουό σκάλισε και σμίλευσε, και όταν τέλειωσε ήταν πραγματικά όμορφο. Ο Γουό ήξερε ότι ήταν ένα πνευματικό κομμάτι που ανήκε μόνο σ’ αυτόν. Είχε χρησιμοποιήσει την σοφία του και την φαντασία του και όλα τα πράγματα που ένιωσε ήταν μοναδικά γι αυτόν. Λείανε προσεκτικά το κομμάτι και μετά το λάδωσε για να λάμπει και να είναι μοναδικό ώστε οι άλλοι να το παρατηρήσουν. Μετά έκανε κάτι που ήξερε ότι έπρεπε να κάνει. Έβαλε ένα κορδόνι στο κομμάτι και το κρέμασε στο λαιμό του. Αυτό ήταν μία δήλωση που έλεγε: «Είμαι ο Γουό, ο δάσκαλος. Είμαι ο Γουό, ο σοφός. Αυτό είναι το συν-δημιουργημένο μου κομμάτι. Έγινε με κάθε καταλληλότητα και αγάπη. Δηλώνει το ποιος είμαι».
Ο Γουό μοίρασε φυλλάδια, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι η ενέργεια όσων έκανε, που αφορούσαν στα ταλέντα του για σοφή διδασκαλία και θεραπεία, θα αποζημιώνονταν διότι φορούσε το κομμάτι του. Ο Γουό περίμενε και περίμενε… αλλά τίποτα δεν συνέβαινε. Κανείς δεν ήρθε. Δεν υπήρχε καμία αλλαγή. Ο Γουό σκέφτηκε… Εντάξει, ίσως κάνω κάτι λάθος. Απλώς θα περιμένω. Ίσως το πλέγμα να πρέπει να αλλάξει λίγο περισσότερο. Ίσως η ενέργεια να μην είναι η σωστή για μένα και το μοναδικό κομμάτι που έχω. Θα δουλέψω στο δεύτερο. Μήπως χρειάζονται δύο για να λειτουργήσει το ένα;
Έτσι ο Γουό άρχισε το κομμάτι της αφθονίας του. «Λοιπόν, τώρα με τι να μοιάζει το κομμάτι της αφθονίας;» ρώτησε τον εαυτό του. «Ξέρω τι χρειάζομαι και ξέρω πού είναι η αποθήκη, οπότε θα βάλω αυτό εδώ και το άλλο εκεί. Ξέρω ότι θα συνδεθεί με το πρώτο κομμάτι. Ναι, αυτό είναι! Τα κομμάτια πρέπει να ταιριάξουν μεταξύ τους». Σκέφτηκε ότι το είχε. «Θα φτιάξω και τα τρία κομμάτια να ταιριάζουν με όλα τ’ άλλα για να έχουμε μία τριλογία κομματιών, δημιουργώντας ενέργεια για τα πράγματα που προσπαθώ να συν-δημιουργήσω».
Ο Γουό πήγε να δουλέψει στο δεύτερο κομμάτι. Ω, ταιριάζει τέλεια με το πρώτο κομμάτι! Ήταν το κομμάτι της αφθονίας του. Ήταν όμορφο και μοναδικό. Του πήρε πολύ χρόνο, αλλά όταν τέλειωσε, το κάλυψε με άμμο, έτριψε τις άγριες άκρες, το λάδωσε και φόρεσε και τα δύο κομμάτια γύρω από τον λαιμό του. Έγινε λίγο βαρύτερο τώρα. Και έκανε μία δήλωση που έλεγε, «Είμαι ο Γουό ο σοφός, είμαι ένας δάσκαλος. Και μια που τόφερε ο λόγος, έχω και αφθονία. Κοιτάξτε». Τα χρήματα όμως δεν ήρθαν. Ο Γουό έπρεπε να πάει στην τράπεζα και να δανειστεί ξανά, όπως είχε κάνει πολλές φορές… με το καπέλο του στο χέρι του… και τα πνευματικά του κομμάτια να κρέμονται εκεί. Ο Γουό ένιωσε προσβεβλημένος.
Ο Γουό είχε μια ιδέα: «Αν είμαι θεραπευτής, τότε θα φέρω την αφθονία. Δεν θα χρειαστεί ποτέ ξανά να πάω για δουλειά». Είδε την τριλογία ολοκληρωμένη, και άρχισε να φτιάχνει ένα τρίτο κομμάτι που όταν θα ολοκληρωνόταν, θα ενεργοποιούσε τα άλλα δύο. Ο Γουό ήξερε ότι θα λειτουργούσε. «Και τα τρία μαζί θα είναι μοναδικά. Θα αντιπροσωπεύουν την συν-δημιουργική μου ενέργεια στο Σύμπαν». Κι έφτιαξε το τρίτο κομμάτι. Ω, ήταν φανταστικό! Ταίριαζε καταπληκτικά με τα δύο πρώτα. Έπρεπε να μεγαλώσει το σχοινί όμως, αφού ήταν λίγο βαρύ. Το τελείωσε και το λείανε. Έβγαλε τις άγριες άκρες και το λάδωσε. Αυτό έλαμψε στο φως και ήταν πανέμορφο.
Νάτος λοιπόν εκεί, για να τον δει όλο το σύμπαν. Ιδού ο Γουό, ο συν-δημιουργικός, ο σοφός, ο πλούσιος δάσκαλος… και διοικητικό στέλεχος επίσης. Ο Γουό πήγε στη δουλειά έτσι. Ήξερε ότι όλοι θα το έβλεπαν. Και το είδαν... Τον απέλυσαν. Φαίνεται σαν ένα μικρό κομμάτι του Γουό να έχει πολύ δρόμο να κάνει. [Γέλιο]
Τι έκανα λάθος; Αναρωτήθηκε ο Γουό. Είχε ακολουθήσει τις οδηγίες του Πνεύματος. Είχε τα εργαλεία – θεϊκά εργαλεία, για να δημιουργήσει ένα θεϊκό μέρος του ποιος ήταν. Όλα ταίριαξαν, επίσης. Και στους τρεις τομείς της ζωής του που τον προκαλούσαν, που ήθελαν αλλαγές, προσπάθησε να τους φέρει με καταλληλότητα και αγάπη. Δεν πλήγωσε κανέναν. Δεν πάτησε πάνω στο πτώμα κανενός. Τους αγαπούσε όλους. Παρόλα αυτά, νάτος, χειρότερα από ποτέ!
Ο Γουό μίλησε στο Πνεύμα σε στιγμή διαλογισμού. «Αγαπητέ άγγελε, νομίζω ότι σε χρειάζομαι ξανά. Αγαπητό Πνεύμα, πες μου τι χρειάζομαι να γνωρίζω». Και ο άγγελος εμφανίστηκε!
«Λοιπόν, Γουό», παρατήρησε ο άγγελος, «δεν μπορούσα παρά να παρατηρήσω ότι χρησιμοποίησες τα εργαλεία. Ω, τι όμορφα κομμάτια που είναι! Νομίζω όμως, ότι αυτό που έχω τώρα θα σε βοηθήσει ακόμα περισσότερο. Γουό, θα σου δώσω ένα σετ υπερδιάστατα Δικτυακά γυαλιά. Θα λειτουργήσουν μόνο για λίγο, κι όταν τα φορέσεις θα μπορείς να βλέπεις τον εαυτό σου και το δικτύωμα μαζί. Είναι η πρώτη φορά που το προσφέρουμε στην Ανθρωπότητα. Θα σου δώσω το δώρο να χρησιμοποιήσεις τα γυαλιά τέσσερις φορές».
Ο Γουό ήταν πολύ ευχαριστημένος γι αυτή την βοήθεια. Πήρε τα γυαλιά, ευχαρίστησε τον άγγελο και είπε, «Προκαλώ τα γυαλιά να μου δείξουν το κομμάτι μου στο Δικτύωμα που αφορά στον σκοπό της ζωής μου. Θέλω να μάθω τι έκανα λάθος. Θέλω να μάθω αν το κομμάτι φτιάχτηκε με λάθος τρόπο. Μήπως θα πρέπει να είναι μεγαλύτερο τώρα; Μικρότερο; Θέλω να τα δω όλα». Έτσι ο Γουό δημιούργησε τελετή μέσα στην εμπειρία και φόρεσε τα γυαλιά.
Ο Σκοπός της Ζωής
Ο Γουό είχε απομνημονεύσει γρήγορα το σχήμα της ενέργειας του κομματιού της νέας συνήχησης. Δεν έμοιαζε μ’ εκείνο που είχε φτιάξει ο ίδιος. Αντίθετα, ήταν ένα κομμάτι που συνηχούσε με την υπόλοιπη ενέργεια γύρω του. Αυτό ήταν το κλειδί, συνειδητοποίησε τώρα. Έπρεπε να πάρει την θέση του σε μία «ολική πραγματικότητα». Έπρεπε να παίζει ένα όργανο, δίπλα στον άλλον που έπαιζε ένα όργανο. Μαζί, η συνήχηση, ο ένας με τον άλλον, δημιουργούσαν μίαν άλλη ενέργεια… ακόμα μεγαλύτερη. Μαζί έφτιαξαν αυτό που ο Γουό θα ονόμαζε νέα του πραγματικότητα. Το μυστικό; Το κομμάτι του δεν χρειαζόταν καθόλου να ταιριάξει με τον Γουό. Έπρεπε να ταιριάξει με αυτό που έκαναν οι άλλοι, και το δικό τους έπρεπε να ταιριάξει με το δικό του.
Ο Γουό πήγε στη δουλειά. Έφτιαξε το κομμάτι που έλειπε ακριβώς όπως το είχε δει στο όραμα. Αυτό συνήχησε και τραγούδησε τη νότα που οι άλλοι ήθελαν ν’ ακούσουν – τη νότα που έλειπε στη χορδή. Το λείανε, έβγαλε τις σκληρές προεξοχές και ήταν όμορφο. Μετά το κρέμασε στον λαιμό του. Ξαφνικά άρχισε να χτυπάει το τηλέφωνο. «Γουό, μπορούμε να έρθουμε; Πρέπει να μιλήσουμε για κάποια προβλήματα που έχουμε. Γνωρίζουμε ότι είσαι ένας σοφός άνθρωπος και θα θέλαμε να σου μιλήσουμε για διάφορα». Και ο Γουό είπε, «Παρακαλώ, ελάτε». Ο Γουό ξεκίνησε τον σκοπό της ζωής του. Άρχισε αργά, και υπήρχαν πολλά να μάθει, αλλά ο Γουό βοηθούσε τους ανθρώπους. Είχε πράγματι σοφία. Συνήχησε μαζί τους και μπορούσαν να δουν την συνήχηση του, διότι ο Γουό τραγουδούσε ως μέρος της χορωδίας. Το αγγελικό τραγούδι ήταν πλήρες και όλοι γύρω του άκουγαν τον ρυθμό σε κάποιο επίπεδο.
Ω, αγαπητοί μου, αρχίζετε να καταλαβαίνετε; Μπορείτε να είστε όσο ατομιστές θέλετε. Μπορείτε να είστε τόσο μοναδικοί όσο πραγματικά είστε. Αλλά θα σας πω ότι στην μοναδικότητα σας, πρέπει να τραγουδάτε την συνηχούσα νότα. Πρέπει να καταλάβετε την ομάδα γύρω σας! Εσείς είστε η συν-δημιουργία κάποιου άλλου! Καταλαβαίνετε; Η χορωδία τραγουδάει μαζί. Συνηχεί μαζί και εναρμονίζεται μαζί. Αυτό που ζητάτε είναι κομμάτι και μέρος εκείνου που ζητάει κάποιος άλλος. Μαζί, δημιουργείτε μία ολοκληρωμένη ενέργεια, παρότι δεν μπορείτε να δείτε ολόκληρο το παζλ. Θέλετε να ξεκινήσετε από μόνοι σας και ν’ αφήσετε τους άλλους πίσω; Καλύτερα να ξανασκεφτείτε τι κάνετε, διότι το αποτέλεσμα είναι η απογοήτευση, και το Ανθρώπινο δράμα είναι συχνά το προϊόν. Αντίθετα, να τιμάτε τα πάντα γύρω σας. Να τα βλέπετε σαν μέρος του παζλ, και ν’ ακούτε. Να είστε ήρεμοι, και ν’ ακούτε την ουράνια χορωδία. Τραγουδάνε στο «κλειδί της Αγάπης».
Η Αφθονία της Ζωής
Αυτό που στην πραγματικότητα είδε ο Γουό δεν ήταν μια μορφή που άλλαζε, αλλά μάλλον μια μελωδία που άλλαζε. Το θέμα ήταν πάντα εν κινήσει. Κάθε φορά που άλλαζε την μελωδία του, ένα άλλο κομμάτι χρειαζόταν για να γεμίσει την αρμονία. Ο Γουό σκέφτηκε ότι αυτό ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Μόλις τελειώνω το ένα, θα πρέπει να προσπαθώ να υπολογίζω με τι να μοιάζει το επόμενο… και δεν θα έχω ούτε καν τα γυαλιά!
Τότε ο σοφός Γουό, ο δάσκαλος Γουό, εκείνος που είχε μάθει να τραγουδάει τη νότα που χρειαζόταν για την πρώτη πρόκληση, πήρε τελικά την απάντηση. Αυτό το κομμάτι δεν θα είναι τετραδιάστατο. Δεν μπορεί να είναι. Θα είναι ένα υπερδιάστατο κομμάτι που τραγουδάει με μία χορωδία που αλλάζει. Ο Γουό το έφτιαξε με τον δικό του τρόπο – ένα κομμάτι που ήταν μεταβλητό. Μπορούσε να πάρει διάφορες μορφές. Ήταν μοναδικό και το έβαλε μαζί με το άλλο. Αυτή τη φορά δεν το πέρασε καν στον λαιμό του. Αντ’ αυτού το έβαλε στον βωμό του Γουό, στο μέρος τιμής, σεβασμού και αγάπης του εαυτού. Τότε είδε τα δυναμικά της αφθονίας που προσπαθούσε να δημιουργήσει, και γέλασε με την αφέλειά του!
Ο Γουό δεν απέκτησε ποτέ την αποθήκη του. Αντ’ αυτής ο σοφός Γουό πήρε κάτι καλύτερο: ένα μέσον στήριξης. Την πραγματική γνώση, έξω από ανησυχία ή έγνοια, ότι η κάθε μέρα της ζωής του θα φροντιζόταν με κάποιο τρόπο. Η αποθήκη ήταν τόσο τεράστια, που ήταν η αποθήκη όλης της ορχήστρας και όλης της χορωδίας. Ήταν σαν να είχε μία καινούργια ιερή μελωδία κάθε μέρα. Ήταν μία στήριξη τόσο βαθιά που ο Γουό σταμάτησε ν’ ανησυχεί για τα χρήματα. Σίγουρα υπήρχαν φορές που δεν είχε τα χρήματα για το νοίκι. Στο παρελθόν, θ’ ανησυχούσε, θα προσευχόταν με ανήσυχο τρόπο, θα έπεφτε στα γόνατα μπροστά στον Θεό και θα έκανε πολύ φασαρία, μέχρι να ένιωθε ότι είχε εισακουστεί κατά κάποιο τρόπο. Τώρα η διαφορά ήταν ότι όταν ερχόταν η ώρα για το νοίκι, χαμογελούσε μπροστά στον Θεό και τραγουδούσε με την χορωδία. Οι σκέψεις του ήταν θετικές. «Θα δημιουργήσω το συγκεκριμένο ποσό. Ω, μπορεί να μην έχω πολλά χρήματα στην άκρη, αλλά έχω μία αποθήκη της ορχήστρας, και το κομμάτι μου θα ταιριάξει όταν το χρειαστώ να ταιριάξει. Θα γιορτάσω την αίσθηση ότι καταφτάνουν τα χρήματα, παρότι δεν έχω ιδέα το πώς και πότε ακριβώς». Και το ποσό έφτανε… μερικές φορές μέχρι δεκάρας.
Ακούστε, αγαπητοί μου, γνωρίζουμε ότι αυτή η διαδικασία είναι εκτός γραμμικότητας με την οποία είστε άνετοι. Αλλά η ομορφιά της διαδικασίας; Υπερδιάστατα, είναι πάντα εκεί, μοναδική και όμορφη. Όπου κι αν είστε ή σε όποια κατάσταση βρίσκεστε, η ενέργεια που δημιουργείτε είναι η μελωδία του «τώρα». Στο παρελθόν, δημιουργούσατε μία δομή στην πραγματικότητα σας. Μετά ζητούσατε να δοθεί αφθονία στην δομή σας. Τώρα, ας είναι η χορωδία η δομή και ας ικανοποιούνται οι ανάγκες σας εκτός κουτιού, ας πούμε.
LIVE KRYON CHANNELING
"Η Εξήγηση της Συνδημιουργίας"
"Η Εξήγηση της Συνδημιουργίας"
"Τραγουδώντας στην Χορωδία"
Ζωντανή επικοινωνία του Κρύων στο Τορόντο, Καναδά
21 Σεπτεμβρίου 2002
21 Σεπτεμβρίου 2002
