Νεράιδες

-Φτάσαμε! Είπε η νεράϊδα και μ΄έβγαλε ξάφνου απ΄τις σκέψεις μου. 

 

 

Πού φτάσαμε; Την ρωτώ όλο απορία. Εγώ δεν βλέπω τίποτα. Μόνο αστέρια και της νύχτας το βαθύ μπλε.

 -Κοίτα προσεκτικότερα, μου απαντά. 

Πράγματι. Μέσα στο σκοτάδι διέκρινα ένα χρυσό πόμολο να βρίσκεται πάνω σε μιά μικρή πορτούλα μπροστά μας. 

 -Αντε λοιπόν, τι κάθεσαι! Άνοιξέ την! Άνοιξέ την καλό μου παιδί. Μη φοβάσαι....

 

Κάθε που εκλείπτει το φεγγάρι, βγαίνουν οι νεράϊδες. Θά΄θελα νά΄ξερα ποιός φοβίζει τον κόσμο επί τόσα χρόνια πως βγαίνουν τα φαντάσματα!
Μέγα λάθος!
Λάθος κύριοι! Σας απατήσανε! Οι νεράϊδες βγαίνουν και μάλιστα οι πιό όμορφες απ΄αυτές.

Αέρινες, πελώριες με τα μαλλιά τους ίσαμε τη γη και τα χέρια τους, να αγκαλιάζουν τους ονειροπαρμένους που η μοναχικότητα, τους έχει γίνει έμμονη βραδινή παρέα.
Κολιτσίδα βρε παιδί μου, πως το λένε;
 Σάμπως φταίνε κι αυτοί; 
Μάλλον έτσι γεννήθηκαν....
Θα είναι φαίνεται απ΄αυτές τις ιδιότητες που μας μαθαίναν στο σχολείο....για να ξεχάσουμε τις δικές μας....τις πραγματικές, τις αληθινές.