Είναι αυτή η συμφιλίωση με τον εαυτό μας, που μας δυσκολεύει να γίνουμε ευτυχισμένοι; Είναι αυτός ο δρόμος της αυτογνωσίας που φαίνεται ατελείωτος και όσο τον προχωράς, ανακαλύπτεις το αρχαίο ρητό:ένα γνωρίζω, ότι δεν γνωρίζω τίποτα;
Είναι που ξεχάσαμε ποιος είναι ο δρόμος προς την ένωση με την Πηγή;
Είναι που η λήθη δεν μας επιτρέπει να αντιληφθούμε ότι είμαστε κομμάτια του Θεικού σχέδιου και του ΜΑΖΙ με όχημα την αγάπη;
Ίσως όχι. Ίσως είναι πολύ πιο απλά τα πράγματα τελικά.....
Θα σου τα πω απλά και ανθρώπινα, έτσι όπως τα αισθάνομαι ή τα αντιλλαμβάνομαι.....από το δικό μου επίπεδό που είναι χαμηλό και γήινο, έτσι..... γιατί κουράστηκα από τις υψηλές αναλύσεις....
Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις.
Μην περιμένεις να βρεθούνε οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω.
Μην περιμένεις να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις.
Μην περιμένεις να έχεις όλες τις απαντήσεις για να σταματήσουν οι ερωτήσεις.
Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα και μάνα για να μην έχεις τραύματα.
Μην περιμένεις να βρεις τον/την τέλειο/α σύντροφο, διότι απλά δεν θα βρεις ποτέ.
Μην περιμένεις να γεννήσεις τα τέλεια παιδιά, διότι δεν υπάρχουν.
Μην περιμένεις να συναντήσεις τους τέλειους φίλους, διότι ούτε εμείς είμαστε.
Μην περιμένεις να βολευτείς στην ιδανική δουλειά, διότι απλά θα μείνεις άνεργος.
Μην περιμένεις να σηκώνεσαι κάθε πρωί και να λες...θα πάω να κάνω τις δουλειές μου...Ξέχνα το.
Μην περιμένεις να έχεις το τέλειο σπίτι για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα.
Μην περιμένεις να έχεις την κατάλληλη παρέα για να πας έναν περίπατο.
Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως ον, που κατεβαίνει από τους ουρανούς, ή ως χέρι που βγαίνει από το υπερπέραν. Απλά δε θα συμβεί και θα χάσεις και την ευκαιρία να τον συναντήσεις στην καθημερινότητά σου.
Μην περιμένεις να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό, διότι απλά δεν υπάρχει. Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες, φύγε μακρυά, είναι της φαντασίας μας.
Γενικά στη ζωή αυτή δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις, τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα. Αυτά, μετά το πέρας της εδώ παράστασης.....
Οπότε συμφιλιώνομαι με τις αδυναμίες μου,τις ατέλειες του άλλου και του κόσμου που με περιβάλλει και ζω όπως και όσο μπορώ με ευγνωμοσύνη και ευχαριστία.
Δεν μπορείς πάντα...ναι αλήθεια είναι, ούτε εγώ μπορώ. Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα, να είναι καλά.Ακόμα και οι Άγιοι έχουν τις κακές μέρες και περιόδους τους.
Αλλά δεν τρελαίνομαι σε αυτές τις φάσεις, δεν αυτομαστιγώνομαι, δε χάνω τη ψυχραιμία μου,ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε.
Κυρίως δε λέω όλη μέρα γιατί και γιατί και γιατί.Δώστου γιατί.... Μέχρι να μάθεις το γιατί θα έχει τελειώσει και η ζωή στη γη.
Πατήρ Λύβιος
Όλα είναι ακριβώς όπως πρέπει να είναι αδερφέ μου.
Όλα είναι δρόμος.
Μόνο εάν αφεθούμε και εμπιστευθούμε μπορούμε να βρούμε την
Ειρήνη μέσα μας !
Διότι είμαστε όλοι τέλειοι μες τις ατέλειές μας, αρκεί να τις γνωρίσουμε ώστε να έχουμε επίγνωση των πράξεών μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου