Η ιστορία σας είναι παραμύθι ή εφιάλτης; 

Από τη Νότα Τζανετάκη 

Υπάρχει παιδί που δεν του αρέσει να του αφηγούνται  παραμύθια και  ιστορίες; 

Ειδικά τα κορίτσια γοητευόμαστε λίγο περισσότερο!

Κάπως έτσι ξεκινάνε τα περισσότερα....

Μια φορά κι έναν καιρό....

μια πριγκίπισσα ζούσε σε ένα όμορφο κάστρο περιτριγυρισμένη από κακές μάγισσες, που ήθελαν να της κάνουν κακό.

  Ήταν τόσο τέλεια και όμορφη, ευγενική και έξυπνη, που οι κακές μάγισσες ήθελαν να τη σκοτώσουν για να μπορέσουν να την αντικαταστήσουν και να έχουν την ευκαιρία να παντρευτούν τον όμορφο πρίγκιπα που φλέρταρε… !!!

Κάπως έτσι δε ξεκινούν τα περισσότερα παραμύθια που λέγονται;!

Ως μικρά κορίτσια, διδασκόμαστε για την πριγκίπισσα που είναι κλεισμένη σε ψηλό πύργο και τη φυλάει ο δράκος, για το φιλί των βατράχων (πολλοί οι εστεμμένοι βάτραχοι!) ώσπου να βρει τον πρίγκιπα της, για το χρυσό γοβάκι που το ξέχασε στη φούρια της να φύγει τρέχοντας, για τα δηλητηριώδη μήλα που της έδωσαν να φάει και έπεσε σε νάρκη, αλλά φυσικά στο τέλος, παντρεύεται τον όμορφο πρίγκιπα και ζούνε ευτυχισμένοι για πάντα. 

 Η αλήθεια είναι πως μας ταΐζουν παραμύθια με αρκετή εφιαλτική πλοκή, από πολύ μικρούς. 

Σίγουρα το καλό που προσφέρουν είναι η ανάπτυξη της φαντασίας, που είναι μία δεξιότητα πάρα πολύ χρήσιμη και απαραίτητη για τη ζωή μας. Αυτή είναι η μία πλευρά του νομίσματος, η θετική.

Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά του νομίσματος, όπως συμβαίνει σε όλα τα πράγματα.

Η αφήγηση είναι κάτι που κάνουμε εδώ και χιλιάδες χρόνια. 

Η ιστορία και ο θρύλος περνούν μέσα στους αιώνες, τα ήθη διδάσκονται και είμαστε προγραμματισμένοι να ανταποκρινόμαστε διαφορετικά στην αφήγηση, σε σύγκριση με άλλες μορφές προφορικής επικοινωνίας (είναι αλήθεια!). 

Επομένως δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός, ότι φυσικά και αυτόματα κατασκευάζουμε και λέμε ιστορίες για τον εαυτό μας και τους άλλους.

Κάθε εμπειρία που έχουμε γίνεται ιστορία – ερμηνεύουμε τη συγκεκριμένη εμπειρία με τον δικό μας τρόπο, κατασκευάζουμε τη δική μας εκδοχή και νόημα πίσω από αυτήν.

Και έτσι φτιάχνουμε την  «ιστορία μας».

Τροφή για σκέψη:

 Εν τέλη η ιστορία που φτιάξαμε από εμάς για εμάς, αυτήν που παίζει στο κεφάλι μας σαν ταινία και την αφηγούμαστε στον περίγυρό μας είναι ένα όμορφο και χρήσιμο για τη φαντασία μας παραμύθι ή εφιάλτης;  

Είναι υποστηρικτική ή μας σαμποτάρει; 

Θα ακουστεί στο τέλος της ιστορίας μας το  «ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα»;

Και εν τέλει,  είμαστε η ιστορία μας;